چهارستون

خارج از چهارستون

2009-12-23T09:15:00.000-08:00

چهارستون در فرنگ
ابن بادداشت را در سایتِ اختصاصی ناصر حجازی بخوانید

روزنامه البرزورزشی - شنبه 28 آذر 1388

سکانس آخر

2009-01-20T07:26:00.000-08:00

سهم من هميشه دلتنگي ست....

«كاش اين دنيا هم مثل يک جعبه موسيقي بود، همه صداها آهنگ بود، حرف ها ترانه.»
آن وقت شايد خداحافظي آسان تر بود، سفر راه و رسم ديگري داشت و جاده مفهوم بلند دلواپسي نبود.

بهانه ام براي اين يادداشت – آخرين چهارستون من- سفر است، سفري كه مرا از خانه پدري ام دور مي كند و رنگ تازه اي به فاصله، دلتنگي، خاطره، خانه، مادر و عشق مي پاشد.
آغاز سفر از پايان يك خداحافظي است كه اگر تلخ نباشد، چندان هم شيرين نيست. طعم گسي دارد و خب اين قانون سفر است .
امروز كه قرار به رفتن است تا چه پيش آيد! به بهانه اين قرار اما بايد خداحافظي كرد كه اگر رفتم به دلم نماند.
يك بغل خاطره و دلتنگي را با خود مي برم، به جز تكه دلي كه جا مي گذارم تا بهانه ام باشد براي برگشتن، يك بهانه دارم و همين.

«به چيزي كه دل نداره، دل نبند.» دل بستن اما از آداب روزگار است كه در زمانه هاي سفر معلوم مي شود كه گرفتار است. گرفتار و دلبسته آب و خاكي كه چند و چون وفاداري را درس مي دهد، هرچند كه دل ندارد.
و مادرم كه نماد اين وفاداري است و ياران و دوستان كه مشق تعهد و رفاقت اند و عشق كه يگانه تمرين وارستگي و خلوص است و چه خوب كه همه شان دل دارند. سفر گره اين دلبستگي را محكم تر مي كند، ‌دستكم براي من اينطور است تا اين گره كور نشود بار سفر نمي بندم.

اين خداحافظي موقتي است، اين خداحافظي بهانه است كه بگويم دوستتان دارم، دلتنگتان مي شوم و با خاطره اين صد روز زندگي مي كنم.
اين 1+90 امين شماره چهارستون است، يك دقيقه وقت اضافه تا با صداي بلند بگويم به سهم خود سپاسگزار تك تك اساتيد، همكاران، بزرگواران و دوستان خوبم در اين عمر صد روزه هستم.
نمي دانم از رضا اسماعيلي متشكر باشم يا گلايه كنم كه مرا با البرز پيوند زد تا به وقت رفتن اينقدر بي تاب شوم، آنقدر دوستش دارم كه گلايه هايم را برايش ببرم و او آنقدر دل بزرگي دارد كه اين لحظه هايم را بفهمد، كه دلتنگي چيست؟ كه دوست داشتن كدام است؟ براي قلب هميشه عاشق او. سهم رضاي عزيز گلايه و سپاسم از آن فرشته جمشيديان دوست داشتني كه قلب مهربانش طاقت گلايه ندارد و تك تك عزيزانم كه اين صد روز را كنارشان نفس كشيدم و زندگي كردم.
صدبار مردن و زنده شدن با عمر يك روزه يك روزنامه!
و براي او «‌هنوز هم اگه يك كلمه بگي بمون، موندگارم...»
... بمون، پابند به عهدمون.
خداحافظ، به همين سادگي.

چاپ شده به تاریخ پنجشنبه 26 دی 87

بوی عیدی، بوی توپ

2009-01-20T07:23:00.000-08:00

تيك تيك تيك تيك تيك...

آغاز سال يك هزار و سيصد و هشتاد و... توي دروازه ... گل... گل... سازمان معظم و مفخر ليگ برتر پس از سالها تحقيق و مطالعه علمي و اصولي با دستيابي به آخرين و مدرنترين تكنولوژيهاي برنامه ريزي، در اقدامي كاملا غافلگير كننده و ناگهاني برنامه مسابقات فوتبال ليگ برتر را تا آخرين ساعات سال جاري و البته نخستين ساعات سال آتي اعلام كرد!
همانطور كه از شواهد و قرائن و تقويم مكتوب جمشيدي به كوشش و اهتمام استاد ملك پور پيداست سال كهنه 1387 هجري خورشيدي به روز جمعه سي ام اسفند ماه، ساعت سه و سه دقيقه بعد از ظهر تحويل خواهد شد تا چرخ فلك به روي سال يك هزار و سيصد و هشتاد و هشت روي خوش نشان دهد.
در همين گير و دار تحويل و تعويض سال كهنه و نو، سردار عزيز محمدي رياست شبانه روز پركار و فعال و زيرك وباهوش، تعدادي مسابقات فوتبال ليگ برتر را برنامه ريزي و اجرا خواهد كرد تا به هيچ عنوان ثانيه اي تلف نشود و يا به تعبيري هدر نرود و خب نهايتا حيف و ميل نشود!
در اين كه بايد از لحظه لحظه هاي زندگي نهايت استفاده را كرد شكي نيست و بيشتر در اين شكي نيست كه احدالناسي (عبارت از اين پارسي تر سراغ داريد، اعلام فرماييد.) به ياد نمي آورد سازمان ليگ برتر از آغاز تا امروز به اندازه حتي يك نيمه روز وقت را تلف كرده باشد!
آوازه خوان خوش صداي اين شهر سالها پيش اين روزها را پيش بيني كرده بود و با صداي خسته و گرفته اش فرياد مي زد «بوي عيدي، بوي توپ، بوي كاغذ رنگي، بوي تند ماهي دودي، وسط زمين چمن، با اينا ليگ برترو راه ميندازم، با اينا بازيها رو سر مي كنم...»
و حالا امروز اعلام مي شود تنها يك ساعت و 57 دقيقه پس از سال تحويل مسابقات ليگ برتر برگزار مي شود.

عزيز محمدي كه به هيچ عنوان تاب و تحمل تعطيلي ليگ و به تعويق افتادن مسابقات را ندارد، ‌فقط و فقط توانست تعطيلات سال نو را يكي، دو ساعت تحمل كند و لذا بلاتعجيل (پايدار باد زبان پارسي!) ليگ برتر را راس 5 بعد از ظهر روز جمعه و جايي بين 30 اسفند 87 و 1 فرودين 88 برگزار مي كند. (جمعه 30 اسفند 87، سال كبيسه، ساعت پانزده و سه دقيقه سال تحويل مي شود و مي شود 1388. اما كماكان تاريخ 30 اسفند 87 است اما سال، سال 88 است! داشته باشيد در اين وانفسا ليگ برتر هم برگزار مي شود!)
سردار عقيده دارد بسياري از شاغلين در مسئوليت هاي حساس، زمان سال تحويل هم بر سر پست و مسئوليت خود هستند و رنگ و روي سفره هفت سين و تنگ ماهي و سبزي پلو را نمي بينند كه نمي بينند! به عقيده سردار عزيز (منظور سرداري است كه عزيز و دوست داشتني است.) بازيكن فوتبال بودن دستكمي از پاسداري و نگهباني ار مرزهاي استراتژيك ندارد و چه معني دارد بازيكنان فوتبال روز سال تحويل تعطيل باشند و دور توپ و استاديوم و مسابقه را خط بكشند! تماشاچي و هوادار فوتبال هم اگر راست مي گويد، اگر مرد است پا شد (اين يكي پارسي پارسي است) و بيايد استاديوم بازي را تماشا كند، نيامد هم كه نيامد به .. به... بگذريم، اصلا به... (بي خيال)
سال نو مبارك، نوروزتان پيروز، پيروز قرباني، ضربه سر، گل... گل... توي دروازه... در سايه ايزد تبارك، عيد همگي بود مبارك... آخ! چه توپي خورد به تير...! بوي توپ... بوي اسكناس تا نخورده لاي كتاب...

چاپ شده به تاریخ چهارشنبه 25 دی 87

...

2009-01-20T07:19:00.000-08:00

روزي كه پرسپوليس در ورزشگاه آزادي مقابل ديدگان هزاران هوادارش بازي را به فجر سپاسي واگذار كرد و طرفداران پرسپوليس براي نخستين بار عليه پروين كه به زعم بسياري اسطوره اين باشگاه به شمار مي رفت شعار دادند، سلطان با چشماني سرخ، چهره اي برافروخته و با صدايي كه به شدت مي لرزيد اعلام كرد «ديگر هرگز مرا در فوتبال نخواهيد ديد، خداحافظ فوتبال، خداحافظ...»
پروين رفت اما چشمان تيله اي اش هميشه در كمين فوتبال بود. آذربايجان، سرخپوشان دلوار افزار و استيل آذين نام هايي بودند كه يكي پس از ديگري سايه پروين را بالاي سر خود ديدند تا شايد سلطان روزنه اي به فوتبال پيش روي ديدگان خود بگشايد كه خب هيچ كدام سرانجام خوشي نداشت و روز به روز محدوده حكومتي او را كوچك و كوچك تر كرد.
پروين نماد فوتبال سنتي بود و به همين بهانه مديران پرسپوليس، از همين حاج عباس انصاري فرد تا محمد حسن وغمخوار و ديگران به دنبال راهي بودند تا او را از پرسپوليس دور كنند.
آوردن مربيان خارجي كنار دست سلطان همچون اشميت و زوبل تا پيشنهاد مديريت فني باشگاه، چيزي جز به در و ديوار زدن سياستگذاران پرسپوليس نبود كه در نهايت به هدف زد و علي پروين از پرسپوليس جدا شد!

پروين، مرد 62 ساله، هماني كه مديريت فني يك تيم فوتبال معنايي جز «كشك» برايش ندارد! امروز و در اوج بحران هاي پرسپوليس در محافل دوستانه اش مي گويد تنها كسي است كه مي تواند اين تيم را جمع كند! بازگشت به صفر؛ نقطه شروع.
آري هان، دنيزلي، قطبي و افشين پيرواني آمدند تا پرسپوليس با عبور از دوران گذار پا به دوران مدرنيته گذارد و زندگي بدون پروين را بياموزد.
پرسپوليس آداب اين زندگي تازه را آموخت، آموخت به جاي سلطان، امپراتورداشته باشد، قهرمان شد اما...

به جاي سه نقطه چه مي توان نوشت؟ هيچ!
امروز بازگشت پروين تكذيب شد اما خبرش حتي با وجود تكذيبيه زودهنگامش، شوك آور بود، همين كه براي بازگشت به نقطه شروع اين همه آمادگي و اشتياق وجود داشته و همين كه هيچ راهي تا انتها طي نمي شود، جز سه نقطه هيچ واكنش ديگري ندارد!
اين تيتر امروز چهارستون است؛...
شما به سليقه خودتان آن را پر كنيد، مرسي.

چاپ شده به تاریخ سه شنبه 24 دی 87

کوچه بن بست

2009-01-20T07:17:00.000-08:00

تعطيلي گاه و بي گاه مسابقات ليگ برتر باعث كش آمدن سوژه هاي قديمي مي شود و اين مي شود كه همچنان بركناري مصطفوي جاي حرف دارد.
مهندس داريوش مصطفوي، كارشناس علم شيمي و مدير با سابقه فوتبال ايران، اين روزهاي بركناري از دل مي گويد و حرف هاي تلمبار شده در آن و اينكه سخن ها براي گفتن دارد!
آقاي مهندس حالا كه بركنار شده يادش افتاده در حقش جفا مي شده و شرايط سختي را پشت سرگذاشته! آن روزها كه مطبوعات از اختلاف بين او و هدايتي خبر مي دانند به جاي آنكه در پي راهكار باشد، بدون وقفه رسانه ها را محكوم مي كرد به شايعه پراكني، دروغ نويسي و بازي با افكار عمومي!
مصاحبه پشت مصاحبه، خطابه در پي خطابه و تكذيب، تكذيب، تكذيب... "صد در صد تكذيب مي كنم." اين پركاربرد ترين جمله دوران شش ماهه مديريت داريوش خان در پرسپوليس است ولي امروز كه شايعه نپراكني، دروغ ننويسي و اطلاع رساني به افكار عمومي رسانه ها! ثابت شد، جناب مهندس لب به سخن گشودند و از جفاي روزگار شكايت مي كنند.
حالا داريوش مصطفوي احساس مي كند كه با شخصيت اش بازي شده! ولي به نظر كمي دير شده، آن روز كه مطبوعات خبر از وضعيت نامناسب وي در پرسپوليس مي دادند و در واقع از او حمايت مي كردند، كاري جز پراكندن بذر دروغ و شايعه نبود ،‌ولي امروز مهندس به مطبوعات پناه آورده و مي خواهد حرف بزند. اگر تا ديروز وقتي موبايل داريوش خان زنگ مي خورد او با تاخير بسيار دست به گوشي مي برد و به اسم يا شماره نمايش داده شده خيره مي ماند كه آيا دكمه سبز را لمس كند يا نه! امروز همين كه گوشي از اولين لرزه هاي زنگ خوردن خبر دهد، بي معطلي پاسخگوست تا با او حرف بزنند، سوال بپرسند تا او بگويد، بگويد، بگويد...
اين رسم روزگار نيست! اما رسم ما چرا. روزگار سال ها پيش، از اين رفت و آمدها درس گرفته و آموخته چگونه بايد مديريت كند و پاسخگو باشد ولي خب ما كماكان اندرخم يك كوچه ايم و جالب اينجاست كه در گذر اين همه سال، يك نفر سربلند نكرد تا اسم اين كوچه را بخواند تا شايد سر از موقعيت خود درآورد كه كجاست و راه خروج از اين كوچه چند صد ساله چگونه است!
بي انصافي است اين ضعف تاريخي را از چشم داريوش مصطفوي ببينيم ولي با اندكي بي رحمي مي توانيم بغض اش را بر سر او خالي كنيم. ما از او گلايه مي كنيم، او از سياستگذاران فوتبال شكوه مي كند، آنها از شرايط نادرست پيش از اين و پيشينيان از بد روزگار و اين دور باطل ادامه دارد!
و بيچاره باز اين روزگار، اين روزگار كج كردار بد قلق، همان كه راه خود را يافته و ما هنوز اندرخم يك كوچه ايم. كوچه بن بست، توي اين كوچه به دنيا اومديم، توي اين كوچه داريم جون مي كنيم، آخرش مثل پدربزرگ بايد، تو همين كوچه بن بست بميريم.
البته اين يكي، دو جمله كوچه اي را چندان جدي نگيريد، همين جوري ياد كوچه و بن بست و پدربزرگ افتادم و خب اسم كوچك مهندس مصطفوي! وگرنه ربطي به چهارستون نداشت كه نداشت كه نداشت...

چاپ شده به تاریخ دوشنبه 22 دی 87

مشق شب

2009-01-20T07:11:00.000-08:00

حاج عباس انصاري فرد، جانشين مهندس داريوش مصطفوي در پرسپوليس در اظهار نظري دانش آموزي فرمودند: «حكم مدير عاملي تكليف شد و من پذيرفتم.» چنين عقايد خالصانه اي جگر آدميزاد را آتش مي زند. آدم هاج و واج مي ماند در اين هزاره سوم، در اين عصر اتم و ليزر ، در اين روزگار MMS و GPRS و بلوتوث (حالا چرا Bluetooth را با «ث» مي نويسيم خودش داستاني است!) چگونه هنوز پيدا مي شود انسان هايي كه سر به تكليف مي گذارند و مانند يك دانش آموز گل، تمام تكاليف شب خود را بي سرو صدا انجام مي دهند؟! نكته بامزه عزل و نصب هاي فوتبالي ما جايي است كه هميشه عزل، بر پايه استعفاي صاحب منصب است و مديران بالاتر علي رغم ميل شان زير آن را مهر و امضا مي كنند و نصب ها هم بي بر و برگرد از سر اجبار و تكليف و آرمان و خدمت و اينطور چيز هاست!
همانطور كه مطمئنا مي دانيد آقاي مهندس به خاطر پافشاري بيش از اندازه اش روي استعفاي قبلا تقديم كرده اش رفت و حالا هم كه حاج عباس اعلام فرمودند از سر تكليف آمده اند و همين! و اين يعني اينكه كماكان روال احكام عزل و نصب مديريت هاي ورزشي حفظ شده است.

البته بي انصافي است اگر اين مسئله را محصور در فوتبال ايراني بدانيم. اينطور كه مي گويند در حاشيه مراسم قرعه كشي ليگ قهرمانان آسيا در ملاقات يهويي ژنرال قلعه نوعي با كالدرون، رئيس باشگاه رئال مادريد، آقاي كال هم در محضر ژنرال اعتراف كردند از سر اجبار و تكليف در رئال مديريت مي كنند كه ژنرال هم با دل بزرگي كه دارد به او دلداري داده و گفته «ببين بزرگوار، اطلاعات غلط به مردم نده! اين فقط شما نيستي كه از سر اجبار و تكليف حكم گرفتي و در فوتبال كار مي كني، كل يوم بزرگواران و برادران ما در ايران همين جوري كار مي كنند و البته همين جوري كار كردن ما با مال شما 360 درجه فرق مي كنه. نمونه اش اينكه ما در روز هاليدي هم بايد بريم دنبال رزرف يك روز فيفا دي تا شايد نگرش بچه ها حرفه اي گونه شود...» حرف هاي ژنرال و كالدرون ادامه داشت كه يكدفعه امير خان دو ريالي شان افتاد كه مبادا اين گفتگو شبهه برانگيز شود و شايعه سازان از همه جا بي خبر براي ژني (دوستانه ژنرال است) حرف در بياورند كه حاج امير در راه رئال است! لذا بلافاصله بحث را تمام كرد و رو به مدير عامل رئال كه از پايان اين ديدار مشعوفانه دلگير شده بود، گفت: «كالي جان! مگه دست منه، آخه فضا كمه، تا كه بگم برات، مثل همه» و حالا اينكه چگونه ماجراي ديدار ژنرال و كالدرون، به آمد و شد مهندس و حاج عباس ربط پيدا كرد و اين چه حكمتي داشت بماند براي بعد، هر چه بود پرواضح است كه از سر تكليف بود و نوشتن چهار ستون امروز.

چاپ شده به تاریخ یکشنبه 22 دی 87

حرف حساب

2009-01-20T07:05:00.000-08:00

حرف حساب؟! «اتفاقا خيلي دوست دارم از شما حرف حساب بشنوم.» اين جمله رسمي ترين و آشكار ترين اعتراض جامعه رسانه اي كشور به نوع مقابله سيستم مديريت ورزشي با رسانه هاست.

پنجشنبه شب، عادل فردوسي پور در مجادله تلفني با عضو هيات مديره باشگاه پرسپوليس و سخنگوي سازمان تربيت بدني بار ديگر شنونده توجيه هميشگي مديران ورزشي در مواقع اينچنيني بود. باز هم بحث تكراري استعفا يا بركناري؟ انتخاب يا انتصاب؟ و توجيه، توجيه، توجيه...
سرانجام داريوش مصطفوي، همانطور كه انتظار مي رفت، به خواست هدايتي برکنار شد تا همه چيز با سليقه هيات مديره هماهنگ شود، ‌اما دوباره (به راستي كه دوباره براي اين جمله كوچك است، چندباره، چندين و چندباره) مديريت ورزشي حاكم همه چيز را آنطور كه خواستش بود و يا تصور مي كرد بهتر است ارائه داد.
داستان تكراري كه آقاي مدير عامل يكي، دو هفته جلوتر استعفايشان را تقديم هيات مديره كرده بودند، ‌اما با توجه به شرايط حساس آن روز (عموما سيستم ورزشي ما و اوضاع و احوال باشگاه هاي ما در شرايط حساس هستند) اعضاي هيات مديره صلاح ندانستند اين استعفا مطرح شود تا اينكه بالاخره با اصرار شخص مدير عامل، هيات مديره تشكيل جلسه داد و با اعلام راي، استعفاي ايشان را علي رغم ميل باطني پذيرفتند و مدير عامل جديد را انتخاب كردند!
اين روايت تمامي بركناري هاي چند سال اخير ورزش ايران، به ويژه فوتبال است؛ اخراج در رداي استعفا!

و جالب آنجاست كه هيچ نكته پنهاني از چشم رسانه ها و مردم وجود ندارد و دلايل تمامي انتصاب ها و بركناري ها كاملا روشن است، با اين حال اصرار بيش اندازه تصويرگران پوسته ظاهري تصميم سازان ورزشي، هيچ عايدي جز افسوس ندارد.
چه عيب داشت اگر با صراحت عنوان مي شد، بنا به تصميم رئيس هيات مديره باشگاه و همچنين نوع سياست اتخاذ شده توسط اعضاي هيات مديره آقاي X بر كنار و جناب آقاي Y انتصاب مي شود! همين و همين. ديگر نيازي به اين همه صغري و كبري چيدن نبود و اين همه به توجيهات نخ نما شده متوسل نمي شديم.

حرف حساب؟! «اتفاقا خيلي دوست دارم از شما حرف حساب بشنوم.»‌ عادل به نمايندگي از جامعه رسانه اي كشور، اين جمله معترضه را گفت تا شايد جايي، كسي، وقتي بي وقتي گوش شنوايي داشته باشد، بشنود و درك كند گاهي، فقط گاهي مي توان به جاي توجيه حرف حساب زد.

چاپ شده به تاریخ شنبه 21 دی 87

شکوه جوانمردی

2009-01-20T07:01:00.000-08:00

1954 ميلادي، مسابقات جهاني ژاپن بود. وزن اول ملاقاسمي بود، وزن دوم يعقوبي بود، وزن سوم گيوه چي بود، وزن چهارم توفيق بود، وزن پنچم من بودم، وزن ششم زندي، وزن هفتم تختي، وزن هشتم وفادار.
يك مدال طلا توفيق آورد، يك مدال طلا زندي، يك مدال برنز گيوه چي، يك مدال نقره من آوردم، تختي مثل اينكه چهارم شد و ملاقاسمي سوم. با مجموع دو مدال طلا، يك نقره و فكر مي كنم دو برنز، تيم ملي ايران براي بار نخست اول شد.

قبل از هر چيز لازم است به ماجرايي از تختي اشاره كنم كه حتما لازم است آن را در خاطرات ورزشي خودمان ثبت كنيم. مسابقه اي بود در شوروي، مسابقه تيم به تيم. پاي چپ قهرمان شوروي كه حريف تختي بود، ضرب خورده بود، پاي من هم در يك مسابقه كشتي در باكو ضرب خورده بود و در گچ بود و در مسكو نتوانستم كشتي بگيريم. وقتي تختي با حريفش روي تشك كشتي كه مثل ميدان جنگ است و هيچ ملاحظه اي جايز نيست، كشتي مي گرفت، شايد ده بار مي توانست پاي صدمه ديده و فرسوده حريفش را بگيرد و زمين بكوبد، ولي اين كار را نكرد. درست است كه كشتي را از او برد، ولي پايي را كه ضرب خورده بود نگرفت. خيلي حرف است. من خودم در اصفهان با پایي ضرب ديده كشتي مي گرفتم، ولي حريف اصفهاني من شايد ده بار به پاي من زد. البته من انتظار ترحم نداشتم، ولي تختي يك چنين بشري بود.
از نظر انسان دوستي و پهلواني و مردم داري، موقعيت خانه و زندگي و رفقايش نمونه اي بود كه نمي توان براي او لنگه اي پيدا كرد. واقعا اين ضرب المثل كه درخت هرچه ميوه اش بيشتر شود سر به زيرتر مي شود درباره تختي صدق مي كرد.
حالا بعضي ها پيدا مي شوند و مي گويند كه او را ضربه فني كرده اند. گيرم كه اينطور باشد اينكه گفتن ندارد. بعد از اين همه سال چه چيزي را مي خواهند ثابت بكنند. فكر مي كنند دوباره آنها را روي شانه مي گذارند و برايشان هورا مي كشند، يا آنها را به جاي تختي مي گذارند؟
تختي چنان محبوبيتي داشت كه پس از زلزله بويين زهرا از چهار راه استامبول به طرف ميدان بهارستان سوار بر يك اتومبيل ميليون ها تومان براي كمك به زلزله زدگان جمع كرد. برايم معلوم نشد كه قبل از مرگش چه مي خواسته به من بگويد!

چنان كه مي دانيد اسم تختي غلامرضا بود و اسم شاهپور هم غلامرضا. موقعي كه در آن روز كذايي شاهپور غلامرضا وارد سالن كشتي شد همه او را ديدند و او خيلي آرام رفت در جايگاه مخصوص اش نشست، ولي لحظه اي بعد وقتي تختي وارد شد فرياد «غلامرضا، غلامرضا» تا مدتي توي سالن طنين انداخت، حتي سالن داشت به هم مي ريخت. تختي يك گوشه اي نشست و وقتي جمعيت آرام شد آهسته از او خواستند كه از سالن بيرون برود، يعني محترمانه او را بيرون كردند. اينجور حوادث و برخورد ها تختي را معذب و ناراحت مي كرد. همانطور كه شاهپور غلامرضا نمي توانست بي توجهي توهين آميز نسبت به خودش را تحمل كند غلامرضا تختي هم نمي توانست تحمل كند كه از سالن ورزش، كه در حقيقت خانه او بود، بيرونش كنند.
سيامك ياسمي به فكر افتاده بود از زندگي تختي فيلمي تهيه بكند. با من در ميان گذاشت تا موافقت تختي را جلب كنم و من با توجه به اينكه مي دانستم تختي قبول نمي كند با او صحبت كردم. موقعي كه سيامك اين پيشنهاد را مطرح كرد دست مزد من هجده هزار تومان بود، بالاترين دستمزد آن موقع بود. ملك مطيعي هشت هزار تومان مي گرفت، آرمان شش هزار تومان، ظهوري چهار هزار تومان، همايون دو يا سه هزار تومان و براي تختي نود هزار تومان دستمزد پيشنهاد كردند.
هزينه فيلم با كليه دستمزدها بين هشتاد تا صد هزار تومان بود. تازه اين رقمي بود كه به عنوان پيشنهاد اوليه مطرح كردند. تختي اگر مي خواست در اين فيلم بازي كند تا صد و پنجاه هزار تومان هم مي توانست بگيرد. او در مقابل اين پيشنهاد خنده اي كرد و جواب نداد.
او سر فيلم هاي من می آمد و اكثر آنها را مي ديد اما عكس العمل خاصي نشان نمي داد. هيچ وقت به من نگفت خوب بازي مي كنم يا بد و بازي بكنم يا نه. براي اينكه مرا ناراحت نكند هيچ وقت چيزي نمي گفت. هميشه سكوت مي كرد.

پاورقي؛

به بهانه غلامرضا تختي، 17 ام دي.
به بهانه روزهايي كه كوچه پس كوچه هاي اين شهر بوي معرفت و مردانگي مي داد.
تكه هايي از كتاب « سينماي فردين» به روايت محمد علي فردين.
تهران؛ نشر قطره، 1379

چاپ شده به تاریخ دوشنبه 16 دی 87

يک اشتباه، يک تجربه

2009-01-20T06:57:00.000-08:00

"شايد زمان فتح اله زاده دچار اشتباه مي شديم كه با رسانه ها مصاحبه مي كرديم." اين تازه ترين اظهار نظر محمد سعيد نفريه، عضو هيات مديره باشگاه استقلال است كه در جنجال اين چند روزه بازيهاي استقلال و پرسپوليس، درگيري با سازمان ليگ برتر و مجلس وليمه علي دايي گم شد.
اشاره نفريه به زمان فتح اله زاده اشاره به همان روزهايي است كه استقلال با ناصر حجازي ضعيف تر از حد انتظار ظاهر شد و آقايان هيات مديره چپ و راست و بلاانقطاع، تند تند مصاحبه مي كردند و تاريخ و مهلت و ضرب الاجل تعيين مي كردند. اين يكي دو عضو شاخص، كار را به جايي رساندند كه حجازي تا آمد به خود بيايد، خود و تيمش را گرفتار در چنان بحراني ديد كه مجال رهايي از آن ممكن نبود.
جالب آنجاست كه اين مصاحبه هاي غير حرفه اي از همان هفته دوم و پس از باخت استقلال مقابل ملوان در انزلي آغاز شد و در همان روزهاي نخست ليگ برتر آرامش را از حجازي و كادر فني گرفت.
شايد اگر فتح اله زاده هم كمي از درايت يك مدير نيمه حرفه اي داشت، مصاحبه هاي آنروز عضاي هيات مديره آن پيامد ويران كننده را به همراه نداشت، اما ترس آقاي دكتر از حفظ جايگاهش او را به خنثي ترين مدير عامل تاريخ باشگاه استقلال بدل كرد كه نه عملكردش، نه اظهار نظرهايش و نه تصميم گيريهايش هيچكدام به سود تيم و كادر فني منتخبش نبود! همان روزها بسيار نوشته و گفته شد كه ناصر حجازي نياز به حداقل زمان لازم دارد و اينگونه واكنش هاي احساسي و بدون منطق در شان جايگاه مديران ارشد يك باشگاه نيست و اصولا اعضاي هيات مديره نبايد مستقيم و بدون واسطه درباره مسائل فني اعلام نظر كنند، چرا كه پرواضح است هيات مديره مسئوليت اتخاذ سياست هاي كلان يك مجموعه را بعهده دارد و عملكرد فني را بايد از طريق كميته فني يا مدير عامل، آنهم در سطحي متناسب با جايگاه هيات مديره و بدون پوشش رسانه اي نظارت كرد. اما آنروز گوش شنوايي براي شنيدن اين ساده ترين اصول مديريت نبود و اشتياق شهرت و سر و صداي رسانه اي فرصت هرگونه عملكرد منطقي را گرفته بود!
سال گذشته با تمام كابوس ها و ناكامي هايش براي استقلال به پايان رسيد اما تجارب آن تا سالهاي سال مقابل ديدگان مسئولين و هواداران اين تيم مي باشد كه اين نكته ساده اما اصولي كه به تازگي براي اعضاي هيات مديره باشگاه جا افتاده يكي از آنهاست.

دور از انصاف است اگر اين تعريف صحيح و منطقي ارائه شده در امروز باشگاه استقلال را به حساب امير و واعظ آشتياني نگذاريم. امير قلعه نوعي با شيوه منحصر بفردش در مربيگري تيمي از نوع استقلال و در فوتبالي از نوع ايران به خوبي و با استفاده از روش هايي كه خودش مي داند براحتي اجازه اينگونه حاشيه سازيها را از مسئولين باشگاه سلب مي كند. واعظ نيز با گام نهادن در راهي كه مي خواهد ساده ترين اصول مديريت حرفه اي را رعايت كند، براي هر كس شرح وظايف و محدوده اختيارات معين و مشخص تعريف مي كند و از طريقي اصولي مانع بروز حوادثي از اين دست مي شود. شيوه كار امير شايد با روحيات و عقايد حجازي بيگانه باشد و او هرگز حاضر نباشد براي تسلط بر كارش به خارج از چارچوب فوتبال و زمين مسابقه بيانديشد، اما اصول كار واعظ ساده ترين و ابتدايي ترين اصولي است كه يك مدير بايد سرلوحه كار خود قرار دهد كه فتح اله زاده با آنهمه تجربه و ادعا با آن غريبه بود و چوبش را حجازي و هواداران استقلال خوردند! با تمام اين تفاسير، بايد از نفريه ممنون بود كه هر چند دير اما به اشتباه خود و همكارانش اعتراف كرد كه در اين زمانه پر اشتباه همين شهامت پذيرش خطا خود ارزشي است بي مانند.

توضيح: آقاي نفريه بعد از همين اظهار نظري كه شرح حالش در چهارستون امروز رفت، در مصاحبه هاي تازه تري فرموده اند "به بازيكنان استقلال تند تند پاداش دهيد." نمي دانم اين اظهار نظر در راستاي اعتراف به اشتباهات پارسال هست يا نه! اما به هر ترتيب آقاي نفريه پيش از آنكه سوژه چهار ستون را خراب كند...، (اين روزها آلزايمر مد روز است!) بگذريم هر چه بيشتر بگذريم راحت تريم. شما هم راحت باشيد آقاي محمد سعيد نفريه! راستي گفته بوديد خبر كمپ اختصاصي استقلال را از شما بگيريم. خب، چه خبر؟‌

چاپ شده به تاریخ یکشنبه 15 دی 87

کارت طلایی

2009-01-20T06:51:00.000-08:00

امروز فوتبال ايران بنا به عادت، تحت الشعاع مراسم وليمه خوران علي دايي است و ريز و درشت اهالي فوتبال ذره بين به دست ريز جريانات مراسم را كندوكاو مي كنند تا سر از مناسبات تازه فوتبال ايران در بياورند. گفتنش تازگي ندارد كه تصميمات مهم، بيش و كم در سفره خانه ها، سالنهاي غذاخوري، رستورانها و بعضا مواقعي در گوشه دنج برخي از كافي شاپها گرفته مي شود.
مراسمي از اين دست كه پاي بسياري را به محل دعوت باز مي كند، چيزي شبيه به افتادن پرده پنهان كاري است و عيان شدن پشت آن! اگر بتوان به طور ناشناس، خود را به عنوان يكي از مدعوين جا زد دستكم براي چندين هفته سوژه جمع مي شود. مراسم علي دايي البته همانند خودش، ويژه است و اين ويژه بودن موجب شد كه سوژه هاي اين مجلس پيش از آغاز، بوجود بيايد و جذاب شود.
همانطور كه پيش بيني مي شد سوژه اول، محمد مايلي كهن بود كه از دعوت شدن يا نشدنش، تا رفتن يا نرفتن او سوژه بود!
آنطور كه تيم تحقيق و تفحص گزارش داد، يك عدد كارت دعوت براي حاجي مايلي صادر شده بود كه تا آنجايي كه خبر دادند، تا يك ساعت پيش از آغاز مراسم، به دست او نرسيده است.
مي گويند قصه از آن قرار است كه به حاج مايلي خبر مي رسد شما به مجلس وليمه حاج علي دعوت شديد و استرحاما تشريف فرما شويد، حاج مايلي كلي ذوق مي كند اما مي گويد "لطفا خود حاج علي دايي تماس فرما شوند، تا من تشريف فرمايي كه گفتيد بشوم"
كارت دعوت چاپ مي شود اما فرستاده نمي شود! خب اين هم يك مدلشه! اصل نيت است كه درست بود و دعوت حاج مايلي تا چاپ كارت پيشرفته ولي از آنجا به بعد يعني از فرستادن كارت به شخص دعوت شده ديگر كار هر كسي نيست! اين مي شود كه حاج مايلي هديه را باز نكرده و در واقع دريافت نكرده باز مي فرستد و قيد يك وعده وليمه لذيذ در لوكس طلايي را مي زند.
نرفتن حاج مايلي، هماني مي شود كه حاج علي و گروه مشاوران بيانيه صادر مي كنند كه نيامدي كه نيامدي به ... به ... بي خيال!
و اين دعوت اينجوري (چه جوري؟ اينجوري، اينجوري) و اين نرفتن كار را به جايي رساند كه مجلس آشتي كنان فرداي وليمه خوران نيز در دفتر آقاي مدير، كل يوم كنسل شد و جنگ سرد حاج مايلي – حاج دايي وارد فاز تازه تري شد!
بهر حال اگر دلواپس صعود ايران به جام جهاني هستيد، اگر نگران برگزاري منظم ليگ هستيد، اگر مي خواهيد سر از تاريخ قطعي دربي در آوريد، اگر تعطيلات هر از چند گاهي ليگ را درك نمي كنيد و باز اگر مانده ايد براي تيم المپيك گزينه فدراسيون برداريد يا كميته ملي المپيك را، مربي خارجي را يا داخلي را و ايضا داور خارجي يا داور ساخت وطن! خواهشا سر به سر ما نگذاريد و دست از شوخي برداريد، برويد پي چيزهاي مهم! بله "چيزهاي مهم" ، چيز مهم مثل آيا مايلي با دايي آشتي مي كند يا نه؟ همين.

چاپ شده به تاریخ شنبه 14 دی 87

اسب پیشکش

2009-01-20T06:47:00.000-08:00

امير قلعه نوعي فدراسيون فوبتال و سازمان ليگ برتر را متهم مي كند به كم كاري و در واقع به نداشتن صلاحيت لازم براي برگزاري يك ليگ منسجم و با برنامه، امير حق دارد و در اين شك نكنيد. ليگ برتر، بالاترين سطح مسابقات فوتبال در ايران، به بدترين شكل ممكن برگزاري مي شود، ليگي كه داعيه حرفه اي بودن دارد و زير پوست "حرفه اي" تمامی نداشته ها و ندانسته هاي خود را پنهان مي كند. فدراسيون فوتبال ايران در سالي كه اتفاق ويژه اي براي فوتبال آسيا به همراه نداشته به دليل موفقيت در فوتبال پايه به عنوان بهترين فدراسيون آسيا انتخاب مي شود و ساده دلان سطحي نگر! اين انتخاب را مهر تاييدي بر تمامي عملكرد فدراسيون به حساب آورده و به آن افتخاري شور انگيز مي كنند تا به لطف اين عنوان پرطمطراق همه تصميم گيريها و برنامه ريزيها را توجيه كنند.
باز جاي شكرش باقي مي ماند اگر اين افتخار تنها يك موج تبليغاتي به حساب مي آمد و فدراسيون نشين ها خود با آگاهي از علل اين انتخاب از آن فقط به عنوان ابزاري رسانه اي استفاده مي كردند كه خب شايد براي اندك مخاطبي جذابيت داشته باشد، اما جاي افسوس است كه نشانه ها خبر از حكايت ديگري دارد و آن اين است كه اهالي فدراسيون به راستي پذيرفته اند بهترين فدراسيون آسيا هستند و همانطور كه از قديم گفته اند دندان اسب پيشكش را نمي شمارند، آنها نيز با آغوش باز هديه داده شده را پذيرفته اند و جانب احتياط را به غايت نگه داشته اند تا مبادا توهم شمردن دندانهاي اين عنوان پيشكش براي كسي بوجود بيايد.

اي كاش اين انتخاب دستكم آنقدر اثر گذار بود كه دوستان در فدراسيون فوبتال به خود مي‌آمدند و اين انتخاب نقش يك شوك را برايشان بازي مي كرد تا سري به اين ور و آن ور بچرخانند و دريابند اطرافشان چه خبر است؟ و معيارهاي انتخاب يك فدراسيون به عنوان بهترين چيست؟
ولي متاسفانه فدراسيون شماره يك آسيا از همان سمت هميشگي بام سقوط كرد و با دستاويزي به اين جايگاه آسوده تر از پيش تصميم هاي آنچناني مي گيرد كه نتيجه اش امروز پيش روي همه ماست. ديروز براي چندمين بار اين انتخاب بجا و شايسته را تبريك گفتيم، امروز نيز مي گوييم و به آن مي باليم! حداقل كاري كيند كه اين شايستگي را از دست ندهيم.
فدراسيون فوتبال! بيا و قبول كن برگزاري منظم و با برنامه ليگ برتر كاري است شدني كه حتي در بوركينافاسو هم به سهولت است انجام مي شود، سخت نگير و مسئوليت بپذير، اگر شق القمر بود به گردن ما.

چاپ شده به تاریخ 5 شنبه 12 دی 87

کنایه

2009-01-20T06:43:00.000-08:00

آن وقت به آقاي عزيز محمدي بر مي خورد! سازمان ليگ برتر، به مضحك ترين شكل ممكن ليگ برتر را برگزار مي كند بعد داعيه دفاع از حقانيت فدراسيون فوتبال را هم دارد و آن را بزرگ ترين افتخار ورزش پس از انقلاب مي داند! فدراسيون كويت هوس مي كند يك بازي دوستانه برگزار كند سپس فدراسيون ايران متعهد مي شود تحت هر شرايطي مقدمات برگزاري اين ديدار را فراهم كند و ذوب آهن، يكي از تيم هاي بالانشين ليگ را روانه الكويت كند. و به همين راحتي برنامه ليگ برتر به هم مي ريزد و عزيز محمدي شبانه بر سر مردم فرياد مي كند كه همين بوده و همين و جز اين نيست و فدراسيون ما، بهترين فدراسيون آسياست و تو، آقاي عادل فردوسي پور، كه طعنه مي زني سرناسازگاري با افتخارات ملي داري!
عزيز محمدي مقابل چشم ميليون ها بيننده كه خيلي بهتر از ايشان با فوتبال و حواشي آن آشنايي دارند، فرافكني مي كند و به قول عادل، عصبانيت خود را از نداشتن جوابي قانع كننده براي چرايي اين بي نظمي و بي برنامگي بر سر يك كنايه به حق خالي مي كند و در نهايت تلاش خود را مي كند تا با توسل به اين حرف عادل، او را فردي ضد ملي و مصالح مملكت معرفي كند كه از موقعيتش در رسانه ملي عليه منافع ملي اقدام مي كند!
آنقدر درايت داشته باشيد كه اشتباهات خود را بپذيريد. عزيز محمدي دليل ندارد كاسه داغ تر از آش شود، او هم جزئي از كل سيستمي است كه بد كار مي كند!
فدراسيون فوبتال ايران به عنوان يك كليت كه متولي فوتبال ايران است، تعريف درستي از برگزاري يك ليگ منسجم ندارد. به تصور فدراسيون نشين ها با هر اتفاقي مي توان كركره ليگ را پايين كشيد و به مرخصي رفت. به عبارت ساده تر هر رويدادي با اولويتي بالاتر از برگزاري مسابقات ليگ تعريف شده است و آنچه كه اهميت ندارد همان برنامه ليگ برتر است. سازمان عريض و طويل ليگ برتر مربيان معترض را هم متهم به بهانه جويي مي كند و اگر پايش بيافتد شايد آنان را هم افرادي ضد مصالح ملي و افتخارات آن معرفي كند!
تيم ملي براي ديدار با منتخب گاليسيا روانه اسپانيا مي شود، ذوب آهن براي خوشايند فدراسيون امير نشين كويت رهسپار آنجا مي شود و در اين بين تيم هایي که ليگ برتر را جدي گرفته اند به سخره گرفته مي شوند! استقلال و پرسپوليس باختند و ذوب آهن به پاداش آنكه به دل فدراسيون راه آمد، به دلش راه آمده شد! و در روزي كه ديگر مدعيان سه امتياز ناقابل را از دست دادند، به استراحت پرداخت تا خستگي بازي روز شنبه و سفر كويت را از تن خارج كند.
افتخار، افتخار است و تاريخ انقضاء ‌ندارد، اگر به حساب طعنه و كنايه نگذارند، جا دارد يك بار ديگر انتخاب فدراسيون فوتبال ايران را به عنوان بهترين فدراسيون فوبتال آسيا تبريك، تهنيت و... باز هم تبريك بگويم.

چاپ شده به تاریخ چهارشنبه 11 دی 87

فوتبالفارسی

2009-01-20T06:39:00.000-08:00

گاهي دلت براي خاطرا ت بد هم تنگ مي شود. اگر هر شب بر خوان رنگين بنشيني و از انواع و اقسام اطعمه و اشربه تناول كني، اما گاهي دلت براي نون و پنير و گوجه تنگ مي شود، تا بوده همين بوده! قصه امروز و ديروز نيست.
اگر علاقه مند حرفه اي سينما باشي و ساعت ها در صف هاي طولاني جشنواره زمستاني تهران، تيك تيك بلرزي تا فيلم كارگردان دوست داشتني ات را ببيني، اگر مجله فيلم را كلمه به كلمه از بر كني، ‌اگر در باب آداب بازيگري آل پاچينو ده ها صفحه نقد بنويسي، اما، اما گاهي دلت براي فيلم فارسي تنگ مي شود. دلت براي چهچه آواز فردين، براي صورت زخمي رضا موتوري، دلت براي اخم هاي ناصر ملك مطيعي، براي شيرين زباني هاي رضا بيك تنگ مي شود! و يك فريم آن را با هزاران پيرمرد بي وطن * عوض نمي كني!
در اين چندين و چند شب گذشته، كم فوتبال نديديم، آن هم از نوع درجه يك! سطح اول فوتبال اروپا! سري A، لايگا، يووه، ميلان، بارسا، رئال، رقص باله تك ستاره هاي فوتبال جهان روي چمن سبز!
اما، اما دلمان براي فوتبال فارسي تنگ شده است، براي آبي، براي قرمز، براي بازيكناني كه ضعف فني خود را با هزار جور ادا و اطوار پر مي كنند.
براي مربياني كه به تنهايي يك فيلم سينماي اند، با همه لحظه هاي كميك، درام، تراژديك و اكشن! دلمان تنگ مي شود براي مديران با نمكي كه به جاي نشستن در كنار دست رقيب در جايگاه ويژه، با هر سوت به زعم خود نادرست داور، زمين و آسمان را به هم مي دوزند و خود آرتيست اول مي شوند. براي داوراني كه "اشتباهات داوری بخشي از فوتبال است" را با چيزهاي ديگر اشتباه مي گيرند و همه سوت هاي خود را توجيه مي كنند!
دلم براي فوتبال فارسي تنگ شده است، براي فوتبالي كه در آن همه مي خواهند فقط و فقط رل اول باشند .
رل اول، استقلال و پرسپوليس، امروز ديدار ها تازه مي شود. هوس نون و پنير و گوجه كردم.

پاورقي؛

به بهانه شروع نيم فصل دوم ليگ برتر

* اشاره به فيلم پيرمردها وطن ندارند (No Country for Old Men)

چاپ شده به تاریخ سه شنبه 10 دی 87

90 4

2009-01-20T06:30:00.000-08:00

عادل جان، سلام خوبي؟ اميدوارم امشب 90 خوبي داشته باشي، آرزو مي كنم امشب هم به هر كس كه دوست داشتي تكه هاي دو پهلو، چند پهلو، تك پهلو و بي پهلو بياندازي و با پاسخ هاي باربط و بي ربط، با معني و بي معني و با نمك و بي نمك ميهمان هاي حضورري و غير حضوري ات ريز ريز، غش غش و قاه قاه بخندي، ضعف كني و دور از جانت از حال بروي!
ولي عادل جان! تو را به مقدساتت قسم، بعد از آنكه تمام كارهايت را كردي، مثل هفته پيش كه آجرلو را آوردي و كلي حرف هاي سطح بالا زدي و همه دوستداران فوتبال حرفه اي را ذوق مرگ كردي يك عدد آدم اثر گذار بياور و تكليف اين خصوصي سازي را روشن كن! جاي دوري نمي رود، ‌باور كن كلي سوژه براي خنده هاي قشنگ قشنگت هم جور مي شود، اگر هم نشد يك ثوابي كردي و دل هاي نگرني را از بي قراري در آوردي. عادل جان! اگر داستان (داستانك مناسب تر است) خصوصي سازي برايت دردسر ساز مي شود، حداقلكن (به فتحه و تشديد لام تلفظ كنيد، از آن كلمه هاي بامزه است!) ‌تكليف پرسپوليس را روشن كن! و خانواده اي را از نگراني بيرون بكش!
عادل جان، ببين وضعيت اين هدايتي چيست؟ مي ماند، مي رود؟ پرسپوليس را مي خواهد كل يوم سند بزند يا براي دلش خرج مي كند يا ديگر نمي خواهد خرج كند؟ چه شد كه قرعه به نام فدراسيون تنيس اقتاد؟!! اصلا از جان هدايتي چه مي خواهند؟ او فقط ملكه عذاب مصطفوي است يا قرار است كما في السابق (همانطور كه حداقلكن را خوانديد، اين يكي را هم بخوانيد) نقش باباي پولدار مهربان را هم بازي كند؟
عادل جان، راستي جريان سعيد لو را هم روشن كن. ببين قرر است چه شود؟‌ چطور شود؟ اينطوري شود، يا آنطوري شود؟
خلاصه اگر وقت كردي جريانات پرسپوليس را يك بالا و پاييني بكن، ببين چه در مي آيد؟! مي دانم خيلي وقتت گرفته شد، امشب برنامه داري و سرت حسابي شلوغ است، برو، برو به كارت برس. برنامه خوبي داشته باشي، باي باي.

چاپ شده به تاریخ دوشنبه 9 دی 87

سوء تفاهم

2009-01-20T06:25:00.000-08:00

كاروان تيم ملي ايران از اينجا مي كوبد (به معناي واقعي كلمه مي كوبد؛ از تهران به دبي، از دبي به فرانكفورت، از فرانكفورت به مادريد و از آنجا به محل برپايي اردوي چهار پنج روزه كه من هنوز نمي دانم لاكرونياست يا گاليسيا يا كاكا سيا! بگذريم.) دوباره از اول، نقطه سرخط.
كاروان تيم ملي ايران از اينجا مي كوبد، مي رود تا اسپانيا به بهانه برگزاري يك ديدار تداركاتي با تيمي كه نه من مي شناسم، نه شما مي شناسيد، نه علي دايي مي شناسد و حتي گمان نمي كنم اگر از اهالي فوتبال دوست اسپانيايي هم بپرسي شناختي از آن داشته باشند! اصولا (چه لغت ناآشنا و نامفهومي است اين اصولا!) بازي تداركاتي و به عبارتي ساده تر حريف تداركاتي به بازي يا حريفي گفته مي شود كه بر اساس احراز يك سري از ويژگيهاي خاص و در راستاي رسيدن به اهدافي مشخص و از پيش تعيين شده انتخاب مي شود.
بدين ترتيب كه كادر فني يا بعضا كميته فني يك تيم ورزشي با توجه به نياز تيمي و تجزيه و تحليل ضعف و قوت، حريفي را تدارك مي بيند تا قابليت هاي تيمي خود را در ميداني نزديك يا شبيه به ميدان واقعي، محك بزند تا به شناخت دقيق تر و درست تري از تيم تحت هدايت خود دست يابد.
در واقع بازي تداركاتي بر اساس يك برنامه ريزي قبلي (عبارت ناآشنا و نامفهوم تر از اصولا مي خواهيد اين برنامه ريزي قبلي! از آن تركيب هاي بي تركيب و بي معني است.) و براي رسيدن به مرحله تازه تري از شناخت قابليت ها و تواناهاي تيمي انجام مي شود.
تيم ملي ايران اما حريف تداركاتي خود را از درون لپ لپ (دوران ما مي گفتند تخم مرغ شانسي) انتخاب مي كند و آنرا به بخت و اقبال مي سپارد! تيم منتخب گاليسيا، تيم گمنامي است كه حريف را سورپرايز مي كند، شايد آنچنان تيم خوبي باشد كه انگشت حيرت را به سمت دهان هدايت كرده و آنرا خيره نگه دارد و يا شايد آنچنان تيمي باشد كه اينبار انگشت حيرت را تا ته در چشمانمان فرو كند تا كور شويم و چنين حريف بي قابليت و بي كفايتي (چه لغات و عبارات آشنا و با مفهومي!) را تدارك نبينيم. كه خب، در هر دو صورت دستاوردي براي تيم ملي به همراه نخواهد داشت، چرا كه مسلما كادر فني ذهنيتي قبلي درباره آنچه كه از اين ديدار مي خواسته در سر نداشته و ندارد!
آيا منتخب گاليسيا يك تيم قدرتي است يا سرعتي؟ دفاعي است يا هجومي؟ سابقه اين تيم چيست و كجاست؟ سيستم پايه اين تيم كدام است؟ روي زمين بازي مي كند يا روي هوا!؟ اصلا فوتبال بازي مي كند!؟ اين گاليسيا خوردني است يا پوشيدني!؟
گفتني است اين يادداشت مي توانست براي شماره ديروز تنظيم شود اما از روي عمد (اين عمد هم از آن دسته كلمات آشنا و پرمفهوم است، تكان بخوري دوستان و اطرافيان عمدا يك كاري دستت مي دهند!) براي امروز نوشته شد كه تيم ملي ديدار تداركاتي اش را برابر منتخب گاليسيا انجام داده باشد. چرا؟ لابد نويسنده غرض و دور از جان شما مرضي دارد! اما اگر اخبار بازي را دنبال كرده باشيد و مصاحبه هاي احتمالي بعد از آن را شنيده باشيد و بعد يكبار ديگر چهارستون را بخوانيد، مقصود پليد من را از چاپ اين يادداشت در فرداي مسابقه در مي يابيد!
پيش خود مي گوييد، عجب بازي تداركاتي جاندار و تاثير گذاري بود! كاش مي شد يكي دو بازي ديگر از اين دست براي تيم ملي تدارك ديده شود تا خيالمان از هر جهت آسوده گردد.
و يا مي گوييد، هوس سيزده بدر كردم، اين توپ فوتبال كجاست تا با بچه هاي خاله اينا بريم به دشت و صحرا، يه فوتبالي بزنيم و بگيم و بخنديم؟!
هر كدام را كه بگوييد نمي توانيد منكر عدم برنامه ريزي براي تيم ملي فوتبال ايران شويد. يا شايد ديدار تداركاتي براي من سوء تفاهم بزرگي است كه فهميده نشده است.

چاپ شده به تاریخ یکشنبه 8 دی 87

دریغ و درد

2009-01-20T06:19:00.000-08:00

به بهانه سفر هنوز ناباورانه آيدين...

چه دردآلود و وحشتناك!

نمي گردد زبانم كه بگويم ماجرا چون بود

دريغ و درد

چه بود؟ اين تير بي رحم از كجا آمد؟

كه غمگين باغ بي آواز ما را باز

در اين محرومي و عرياني پاييز،

بدينسان ناگهان محروم و خالي كرد

از آن تنها و تنها قمري محزون و خوشخوان نيز؟

چه جانسوز و چه وحشت آور است اين درد

نمي خواهم، نمي آيد مرا باور.

و من با اين شبيخون هاي بيشرمانه و شومي كه دارد مرگ

بدم مي آيد از اين زندگي ديگر.

بسي پيغام ها، سوگند ها دادم

خدا را با شكسته تر دل و با خسته تر خاطر

نهادم دستهاي خويش چون زنهاريان بر سر

كه زنهار اي خدا، اي داور،‌ اي دادار

ترا هم با تو سوگند

مكن، مپسند اين، مگذار

مبادا راست باشد اين خبر، زنهار

تو آخر وحشت و اندوه را نشناختي هرگز

و نفشرده است هرگز پنجه بغضي گلويت را

نمي داني چه چنگي در جگر مي افكند اين درد

خداوندا، خداوندا،

به هرچه نيك و نيكي،

هرچه اشك گرم و آه سرد

تو كاري كن نباشد راست

همين تنها تو مي داني چه بايد كرد

به تو سوگند

دگر ره با تو ايمان خواهم آوردن

و باور مي كنم –بي شك– همه پيغمبرانت را

مبادا راست باشد اين خبر زنهار

مكن، ‌مپسند اين، مگذار

چه سود اما، دريغ و درد

درين تاريكناي كور بي روزن

برفت از دست

نهان شد، رفت

نهان شد در تجير ابرهاي خاك

و اكنون آسمانها را زچشم اختران دور دست شعر

به خاك او نثاري هست، هر شب، پاك.

پاورقي؛

براي باز ميلاد يك سالگي اش به تاريخ 7 ام دي ماه 1386،
شعر، مهدي اخوان ثالث – بهمن ماه 1345

چاپ شده به تاریخ شنبه 7 دی 87

مرد مریخی

2009-01-20T06:14:00.001-08:00

اگر چشمانم را ببندم و سعي كنم ژوئن 2002 را به ياد بياورم و يك بار ديگر به جام جهاني فكر كنم، احساسي باور نكردني تمام وجودم را فرا مي گيرد. واقعا اين من بودم كه چهل و يك روز را در ژاپن گذراندم و ديدار نهايي دو تيم برزيل و آلمان در فينال جام جهاني داوري كردم؟
يك روز عصر وقتي با همكارانم براي دريافت جايزه روي صندلي هاي سالن تاتر "اريتسون" نشسته بوديم، "ادگار داويدز" كه مرد كم حرفي بود اما هميشه با حرف هايش به نكته خاصي اشاره مي كرد به من گفت: "وقتي به ميدان مي روم تنها هدفم پيروزي خود و افراد تيمم است. تو چطور؟"
خب، شايد من و داوراني مثل من به ميدان مي رويم تا به رقيبان واقعي كمك كنيم، همين طور بازيكنان را به احترام به قوانين و ساير افراد ترغيب كنيم، پس وقتي به اين اصول توجه شود و همگان خود را ملزم به رعايت آنها كنند، بازي هم با تشنج كمتري دنبال مي شود.
داوران كه از كره مريخ نيامده اند، از كودكي تا بزرگسالي فوتبال نقش مهمي در زندگي ما داشته است. پس حتي فكر اينكه يك داور طرفدار هيچ تيمي نيست، مسخره است. اما شخصي كه اين سوال را مي كند، بايد بداند هر چيز در جايگاه خود سنجيده مي شود. وقتي من به زمين مسابقه قدم مي گذارم، تنها هدفم اجراي نقش يك داور به بهترين شكل ممكن است و بهتر است بدانيد به آخرين چيزي كه فكر مي كنم اين است كه يكي از دو تيم حاضر در ميدان ممكن است تيم مورد علاقه من باشد.
يك داور هم ممكن است پس از اتمام نود دقيقه بازي براي پيروزي تيم مورد علاقه اش جشن بگيرد. اما اطمينان داشته باشيد در طول بازي داور تنها طرفدار خودش است.
اغلب از من مي پرسند به كدام دسته از بازيكنان علاقه بيشتري دارم. بايد بگويم آنهايي كه از نظر من قهرمان اند، افرادي نيستند كه در سطوح بالا با مهارت هاي خاص و منحصر بفرد بازي مي كنند. بازيكن مورد علاقه من كه از دوستان صميمي ام در دانشگاه هم بود هميشه پيراهني با شماره 10 به تن مي كرد. ما اغلب مسابقات دوستانه اي در "بولونيا" برگزار مي كرديم. اسم تيم ما "‌كاريوكاس" و رنگ لباس هاي ما هم رنگ لباس هاي تيم ملي آرژانتين بود. پيراهن شماره 10 به "لوكاربورگي" يكي از بهترين دوستانم كه متاسفانه در جواني به دليل بيماري سرطان از دنيا رفت، تعلق داشت.
بازيكن بزرگي كه هرگز نتواستم داور مسابقات او باشم ، "ديگو آرماندو مارادونا" بود. وقتي قضاوت در سري A و مسابقات قهرماني را در 92-1991 شروع كردم، چند ماه از رفتن "مارادونا" از ايتاليا مي گذشت. اينكه نتوانستم به عنوان داور مسابقه بازي، او را از نزديك در ميدان ببينم، هميشه براي من به عنوان يك افسوس بزرگ باقي خواهد ماند.

پاورقي؛

تكه هايي از قواعد بازي – خاطرات كولينا
پير لوئيجي كولينا
ترجمه: بهاره افشاري- بهناز اشرف گنجويي
انتشارات خجسته

چاپ شده به تاریخ پنجشنبه 5 دی 87

بازنده

2009-01-20T05:52:00.000-08:00

«آقاي دايي! نظر شما درباره تغيير و تحولات سايپا...»
او اجازه نمي دهد پرسش به طور كامل بيان شود، دستپاچه و با اعصابي بهم ريخته كه در آن تلاشي براي حفظ ظاهر و آرامش بيروني به خوبي ملموس است پاسخي كاملا بي ربط مي دهد و مي گويد تمام هدف من موفقيت با تيم ملي است!
اين جمله، "هدف، موفقيت تيم ملي است"، به خودي خود جمله خوب، مهم و قابل احترامي است اما نكته اينجاست كه همين جمله خوب نمي تواند پاسخي براي پرسش مطرح شده باشد!
حدود 10 ماه پيش كه دايي از طريق لابي كردن با نيروهاي متافيزيكي به تيم ملي رسيد هرگز راضي به دل كندن از سايپا نشد! و اين مهم تا امروز نيز ادامه دارد و همواره سايپا بخشي از دلمشغوليهاي او به شمار مي رود.
دايي بسيار كوشيد تا همزمان هدايت دو تيم را به عهده گيرد تا سرانجام رضايت داد سايپا را از جايگاه بالاتر و به عنوان عضوي از هيات مديره رهبري كند.
علي دايي، سرمربي تيم ملي ايران، عضو هيات مديره باشگاه سايپا، تا چگونگي عقد قرارداد بازيكنان اين باشگاه را كنترل و تا جايي كه زمان اجازه مي داد اتفاقات و مسائل تيم را از نزديك به تماشا مي نشست و در واقع به صور مختلف تفكرات خود را به سايپا منتقل مي كرد.
او به واسطه آنكه تنها عضو فوتبالي باشگاه به شمار مي رود، تا پيش از اين (منظور انتخاب محمد مايلي كهن به عنوان سرمربي سايپاست) تصميم سازي اي خرد و كلان برعهده اش بود، قطع همكاري با ليت بارسكي، سپردن تيم به رضا فروزاني و جواد منافي نمونه هايي كوچك اما اثرگذار از موقعيت ويژه دايي در سايپا بود! (‌بود فعل مناسب تري است براي شرايط امروز دايي) انتخاب مايلي كهن اما به دايي فهماند كه بود و نبود وي در باشگاه براي سياستگذاران و بالانشينان سايپا اهميت چنداني ندارد و آنها براحتي مسير ميان بر براي عبور از علي دايي را انتخاب مي كنند .

فرايند رسيدن مايلي كهن به نيمكت سايپا تا حدودي روشن است كه پرداختن به آن چندان موضوعيت با بحث پيش رو ندارد كه اگر هم داشت مي توانست به بهانه آنكه سنخيتي با فوتبال ندارد كنار گذاشته شود!
گلايه مندي دايي از تلاقي بازگشت مايلي كهن و باشگاه سايپا ست! براي همين او امروز براي فرار از به بازي نگرفته شدنش به تيم ملي پناه مي برد و عنوان مي كند كه تمام فكر و ذهنش معطوف به تيم ملي است و سايپا برايش هيچ اهميتي نداشته و ندارد چرا كه او هدف بزرگتري در تيم ملي دارد و سايپا فقط و فقط او را در مظان اتهام قرار مي دهد و همين !
و اين با حقيقت دوتاست.

دايي امروز كه در تقابل با مايلي كهن يك بازنده تمام عيار بوده به اردوي تيم ملي پناه مي برد كه اين چيزي از اهميت اين شكست در ذهن او كم نمي كند. دايي اگر بپذيرد كه مايلي كهن از همان مسيري به سايپا رسيد كه او به تيم ملي، آرامش مي گيرد. تفاوت شايد در وسيله نقيله شان باشد اما عبور از راههايي از اين دست هميشه بسياري را دور مي زند، رد مي كند يا بعضا زير مي گيرد!

چاپ شده به تاریخ چهارشنبه 4 دی 87

رئیس

2009-01-20T05:48:00.000-08:00

اين داستان واقعي نيست؛

يك آقاي رئيسي بود كه يك عمر دويده بود!
دويدم و دويدم تا به فدراسيون فوتبال رسيدم، هيچكس جز خودم نديدم، يك در بود كه خورد به يك تخته! آي خنديدم، اي خنديدم. شدم بهترين فدراسيون فوتبال آسيا! آي خنديدم، آي خنديدم. (خيلي ها اما گريه مي كردند، مي گفتند به حال آسيا! ولي ما كه رفتيم اون بالا. گمانم اشك شوق بوده براي يك عمر تلاش بي وقفه من در فوتبال. باز هم گلي به جمال اجنبي ها كه خدمات شايان من به چشمشان آمد!)
بگذريم. اين آقاي رئيس با بهترين فدراسيون آسيايي اش همه كار براي تيم ملي كرد، البته شنيده ايد كه قرار نيست همه آدمها شكل اسمشان يا عنوانشان يا جايزه شان! باشند. او ابتدا در اقدامي غير منتظره، دور از چشم سرمربي، ليست تيم ملي را افشا كرد، ‌بعد كلي خنديد!

دايي كه عصباني شد، بيشتر خنديد! (اينست اقتدار بهترين رئيس فدراسيون آسيا!) براي دايي به فكر آلترناتيو افتاد، به جلالي آماد باش داد. هيچ كاري براي اردوي تيم ملي نكرد! ابتدا همينطوري يكدفعه اي تعطيلات نيم فصل اعلام كرد، آنهم دو هفته پس از شروع نيم فصل دوم! (اينست تدبير بهترين رئيس فدراسيون آسيا!) بعد به فكر اردو افتاد، منتخب كار جويان ايالات باسك خيلي حال نكردند با تيم ملي ايران بازي كنند، حرفشان حرف بود، مي گفتند زمين چمن خيلي بزرگه! سخته! اگر پايه باشيد گل كوچيك مي زنيم، آنهم تيغ ژيلتي. (اينست تدارك بهترين رئيس فدراسيون آسيا!) اردوي آماده سازي تيم ملي به ايالت جدايي طلب باسك اسپانيا كه كل يوم اعصاب درست درماني ندارند تحقيقا منتفي شد، اما آقاي رئيس خندان بهترين مي گويد اردو تحت هر شرايطي، آنهم اسپانيا! شده چهار روز بريم و برگرديم، شده بريم لاكرونيا، شده از تهران بريم دبي، از دبي بريم فرانكفورت، از فرانكفورت بريم مادريد، از مادريد با دوچرخه بريم لاكرونيا، بعد در شهر لاكرونيا با منتخب صنف لبو فروشان بازي تداركاتي جانگداز و جانسوز انجام دهيم! (‌اينست پافشاري بهترين رئيس فدراسيون آسيا!)
مي گويند برخي از اين مقامات كنفدراسيون فوتبال آسيا شوخي هاي پشت وانتي مي كنند، نمونه اش انتخاب بهترين فدراسيون سال آسيا. با نمك كسي كه شوخي شوخي همه چيز را باور كند! از پشت وانت نيفتيد، مراقب احتياط باشيد، لطفا.‌

چاپ شده به تاریخ سه شنبه 3 دی 87

ده فرمان

2009-01-20T05:41:00.000-08:00

حقيقت راه دور و دراز پرمشقتي است كه به جايي ختم نمي شود؛ زيرا پايان راه، ابتداي مسير است.

از ديدن زشتي ها و شنيدن دروغ ها در جهان نبايد مايوس شد تا انسان وجود دارد، جايي براي اصلاح دروغ ها و زشتي ها نيز هست.

با آرزوي كسب حقيقت نمي توان در مسير حقيقت قرار گرفت، حقيقت سلطه پذير نيست.

بزرگترين عيب انسان اين است كه به گذشته خود مي نگرد و خود را در آن نمي بيند.

قدرت طلبي كلاه بزرگي است كه تاريخ بر سر ما مي گذارد. چه سرها كه به حساب كلاه قدرت بي كلاه و بي تن مانده اند.

هر كه تظاهر به عاقل بودن كند، از عقل بي خبر است و آنكه تظاهر به ايمان كند، فرق ميان راست و دروغ را نمي داند.

آنكه درباره آزادي سخن مي گويد آزادي خواه نيست. آزادي خواه كسي است كه آزادي ديگران را محترم مي شمارد.

انسان زماني دروغ مي گويد كه از آنچه هست واهمه دارد.

هر نسلي مي پندارد از نسل قبلي توانايي هاي بيشتري دارد، با وجود اين، خطاهاي نسل قبل را تكرار مي كند.

فردا روز نويي است، گرچه به گذشته خواهد پيوست.

پاورقي؛

ده فرمان براي من از تاملاتي درباره زندگي در جهاني ناپايدار- ذهن زمستاني.
تعطيلات نيم فصل بهانه خوبي است تا جور ديگري باشيم حتي به اندازه كوچك اين چند خط در يك روزنامه ورزشي، همين.

چاپ شده به تاریخ دوشنبه 2 دی 87

بهانه

2009-01-20T05:33:00.000-08:00

به بهانه ماريو پوزو، فرانسيس فورد كاپولا، مارلون براندو، آل پاچينو، جيمز كان، رابرت دووال، جان كازال، آل ليتيري، ريچارد كاستلانو.
به بهانه Godfather، قسمت اول.
به بهانه روزگاري كه آدم ها تاريخ مصرف دارند. به بهانه يك خاطره، بخشي از يك زندگي، به بهانه من...

بازي مهره ها، بازي دست هاي پشت پرده است. دون كورلئونه پدر خوانده خانواده كورلئونه ها حوال سالهاي 1945 دوران افول خود را سپري مي كرد، روزهايي كه ديگر خانواده ها رفته رفته قدرت برابري و حتي برتري مي يافتند و دون كورلئونه كه ديگر يك پدرخوانده سنتي به شمار مي رفت جايگاه كورلئونه ها را متزلزل مي ديد اما همچنان به اصول خود پايبند بود.
سولاتسو بيزينس من تازه كاري كه براي شروع حرفه اش نياز به حمايت پدر خوانده ها داشت رودرروي كورلئونه بزرگ نشست و از حرفه اش گفت كه نياز به قدرت حمايتي او دارد. حرفه سولاتسو خارج از چارچوب دون كورلئونه كبير بود و او براي اين پايبندي اش به اين اصول و عقايد، فرزند بزرگ و جانشين خود براي سرپرستي خانواده، ساني را از دست داد! كشته شدن پسر براي مخالفت با پذيرش پيشنهاد سولاتسو!
كورلئونه ها به ضعيف ترين موقعيت دوران خود رسيدند، تام هيگان، وكيل و مشاوره خانواده و فرزند خوانده دون كورلئونه راه تعامل و صلح را بهترين راهكار خروج خانواده از اين بحران مي دانست. بحراني كه خطر را متوجه دون كورلئونه هم كرده بود و ترور نافرجامش نيمه جان روي تخت بيمارستان رهايش كرده بود.

ترور كورلئونه كبير، مرگ ساني يك معني داشت؛ كورلئونه ها بايد پاي ميز صلح بنشينند و قدرت پنهاني خود در پليس، رسانه ها و دستگاه قضايي را در اختيار ديگر خانواده هاي بزرگ مافيا بگذارد!
زبان مافيا، زبان ويژه است. فرستادن لاشه ماهي مرده، سربريده يك اسب در رختخواب و البته به آغوش گرفتن يك گربه ملوس و يك شاخه گل سرخ.
هوشمندي مايكل، پسر كوچك كورلئونه ها يك تنه خانواده را از انتهاي ضعف بالا مي كشد و اين بار قدرتي افسانه اي به كورلئونه ها مي بخشد. با مرگ دون كورلئونه، مايكل كه سرپرستي خانواده را پيش از اين نيز برعهده گرفته بود، نقشه قدرت را در روز غسل تعميد عملي كرد، سران خانواده هاي قدرت يكي پس از ديگر ترور شدند و حساب ها تسويه شد.
مايكل كورلئونه، اصول پدر را نداشت، او شيفته قدرت بود و تمامي معادلات را به هم ريخت، همانند پدر پايبند خانواده بود اما براي همين خانواده و قدرتش دست به هركاري مي زد.
فرددو كورلئونه برادر بزرگتر و به قول مايكل، فرزند پدر و مادرم، قرباني همين خانواده شد. فرددو يكبار ناخواسته به خانواده خيانت كرد، پاسخ اين خيانت يك چيز بود؛ مرگ.
مايكل با چشماني بسته، مبهوت در قدرتي مسخ كننده، فرددو را به كام مرگ كشاند تا خانواده معصوم از خيانت باشد !
بازي مهره ها، بازي دست هاي پشت پرده است. بازي آدم هايي كه تارخ مصرف دارند و لحظه اي كه زمان انقضايشان برسد، لحظه اي دريغ نمي شود؛ يك گلوله، يك شليك و تمام.

چاپ شده به تاریخ یکشنبه 1 دی 87

ساحل آرامش

2009-01-20T05:30:00.000-08:00

دوشنبه شب جلسه هيات مديره باشگاه (كدوم باشگاه؟ همان باشگاه) در شرايطي كاملا طبيعي برگزار شد. هر يك از اعضا سر زمان مقرر در جلسه حاضر شدند و پيش از شروع رسمي به گرمي با يكديگر برخورد نموده، سلام و احوالپرسي كردند. شنيده شد شدت گرماي اين برخورد به قدري بود كه اكثر قريب به اتفاق اعضا به ناچار بخش عظيمي از البسه زمستاني خود را در آوردند تا تعادلي بين گرماي درون و بيرونشان به وجود آيد.
در همين راستا شنيده شد آغاز رسمي جلسه با لباسي كاملا غير رسمي نظير زير پيراهن ركابي، ركابي دو بند ضربدري، زير پوش ركابي بند پهن، ركابي نخي چسبان، پيژامه، شلوارك آستردار و شلوار كردي همراه بود. اعضاي هيات مديره از شدت عشق و علاقه و انس و الفت و رفاقت و دوستي حتي حاضر نشدند دور ميز كنفرانس بنشينند كه براي وفاق بيشتر و همدلي بسي بيشتر همگي روي ميز، چهار زانو نشسته و پس از دقايقي براي اظهار محبت بسيار بيشتر روي يكديگر لم دادند، به طوري كه سر يكي از اعضا روي پاي ديگري، پاي ديگري روي شانه آن يكي و تكيه آن ديگري نيز روي پهلوي يكي ديگر بود و همين طور انس و الفت و عشق و علاقه فوران مي كرد. شنيده شد اعضاي دوست داشتني هيات مديره پرسپوليس حتي حاضر نشدند با يكديگر سخن بگويند و براي ارتباط با يكديگر رو به زبان دل آوردند و تمامي گفتني ها و حتي ناگفتني ها را با زبان چشم دل ردو بدل كردند. يكي از اعضا در حالي كه ته ركابي دو بنده اش را روي زانوي پيژامه اش مي كشيد و سرش را به پاي ديگر عضو هيات مديره تكيه مي داد، با خماري چشمانش و تكان هاي ريز ابروانش به آن ديگر عضو مورد نظر رساند كه "چرا دائم تو فكر زير آب زدن مايي؟ چه جوري دلت مي ياد؟! مگه من، دل ندارم، كه همش بد مي كني" گيرنده اين جملات ناگفته گلايه آميز نيز در حالي كه روي ميز به آرامي پيچ و تاب مي خورد با همان زبان چشم پاسخ داد "كجكي، كجكي ابرو نيش كژدمه، چه كنم افسوس مال مردمه، زيم، زيم، زيم، زيم، زيم..." و جلسه مذكور هيات مديره همان باشگاه مربوطه در آرامش بي بديل و صفايي بي نظير تا پاسي از نيمه شب ادامه يافت كه همچنان امواج عشقولانه اش در فضا جاري و ساري است...!

چاپ شده به تاریخ شنبه 30 آذر 87

ضیافت

2009-01-20T05:27:00.000-08:00

حالا كه حاج مهندس علي دايي از سفر حج بازگشته اند، بسياري چشم انتظارند تا حاج علي در مراسمي پرفيض به دعوتشان بگيرد تا جماعت هميشه در صحنه خير مقدمي نثار حاجي كنند و ديدارها تازه شود. البته تورنمنت معتبر، حساس و بسيار بسيار مهم و با اهميت «چهار جانبه عمان» قدري زمان برگزاري اين مجلس شورانگيز را به تاخير خواهد انداخت. اما خيال اصحاب وليمه خور راحت و آسوده كه اين مهم اگرچه شامل دير يا زود مي شود اما گرفتار سوخت و سوز نخواهد شد!
بزرگترين دلمشغولي حاج علي انتخاب فهرست مدعوين است كه به مراتب سخت تر و حساسيت برانگيز تر از انتخاب نفرات تيم ملي است. حاجي صفر كيلومتر (البته نگران نباشيد، حاج علي تازه راه افتاده و بزودي ركورد حاجي آقا شدن را هم مي زند و مي شود آقاي حاج جهان!) دست روي هر كسي بگذارد كلي عوارض جانبي بهمراه خواهد داشت. هر انتخاب بطور اتوماتيك انتخاب ديگري را وتو مي كند و يا زنجيره اي از انتخابهاي تو در تو را ايجاد مي كند (‌مثال يك: با دعوت پروين به شكل خودكار مصطفوي حذف مي شود. مثال دو: با دعوت قلعه نوعي به همان شكل خودكار لشكري شامل نظري جويباري، مرفاوي، طيري، بابازاده، فكري، علي!، كمپاني مجيد، محمد هوتن، دكتر قريب، مقداد، مرتضي شايسته، مازيار ميري، اهالي با صفاي تير دوقلو، اهالي بي وفاي فرشته، برو بچ كافي شاپ اكباتان، رهگذران جاده سلامتي، كل يوم دوستان و رفقاي سونا و گلستان ژنرال دعوت مي شوند.)
البته داستان به همين جا ختم نمي شود و بي شك كنترل رولبط پنهاني و پيچيده بين يكي دو نفر، از چشم حاج علي دور خواهد ماند و آنوقت است كه اين ضيافت انس ديدن دارد!
پيشنهاد من به حاج مهندس علي دايي، سفير فوتبال ايران در جهان، ‌آقاي گل جهان، ركوردار بازيهاي ملي فوتبال ايران، کاپيتان اسبق تيم ملي، سرمربي فعلي تيم ملي، همه كاره اسبق سايپا و يهويي هيچ كاره فعلي سايپا اينست كه محل برگزاري مراسم را به شكل كابين هاي كاملا مجزا و ايزوله در آورد و از هر كس در سلول اختصاصي (با انفرادي اشتباه گرفته نشود) خودش پذيرايي كند. مگر اينكه يك وفاق ملي ايجاد شود و يك حس دل انگيزي برانگيخته گردد و جماعت بزرگوار با نگرش بزرگوارانه تر كل يوم پدركشتگي ها، خونخواهي ها، ارث خوريها، فرزند ربايي ها و ساير مشتقات جنايي و جزايي را بين يكديگر دست كم به اندازه همان مدت زمان برگزاري مجلس به دست فراموشي بسپارند و با اعلام يك عفو عمومي خانواده اي را از نگراني نجات دهند! و فقط به ران و سينه مرغ فكر كنند و البته راسته گوساله و كباب بره و فيله ماهي.
فقط مي ماند معضل دعوت از حاج محمد ميلي كهن كه حواشي اش از دعوت حاج مجيد سوزوكي بيشتر است! ‌«بيا تو، بيا ببين چه خبره تو!» ‌اينجاست كه اگر حاج حسين رضازاده همت كند بايد به قول دو سه روز گذشته اش وفادار بماند و حاج علي و حاجي مايلي را آشتي دهد كه جمع حاجي ها جمع شود و ايام به كامشان!
البته اگر حاج علي همچنان روي دور آشتي كردن باشد در يكي دو سوت با پرشي به اعماق بغل حاجي مايلي كار تمام مي كند ولي افسوس كه بين مجالس آشتي كنان حاج علي فاصله افتاده و ترس اينكه مبادا پشتش باد خورده و كمي سرد شده باشد و خب از آن حرارت روزهاي اول افتاده باشد چشم مان را مي ترساند كه نكند اين آشتي كنان سرنگيرد. مگر اينكه يكي پيدا شود و به حاج علي برساند كه با اين آشتي ركوردار مي شود، در اين صورت لحظه اي درنگ نمي كند. (براي اين امر نيز، همان حاج حسين رضازاده توصيه مي شود كه خودش يك زماني اهل ركورد و ركوردشكني بود) باقي بقايت!

چاپ شده به تاریخ سه شنبه 26 آذر 87

کودکانه

2009-01-20T05:21:00.000-08:00

بعضي وقت ها عاشق ماشين هايي مي شوم كه روي درب راننده درشت نوشته شده است "استفاده اختصاصي ممنوع!" و راننده پشت فرمان به اتفاق عهد و عيال و به همراه والده همسر گرامي البته! گل مي گويند و گل مي شنوند و گل مي خندند و تخمه آفتابگردان مي شكنند.
حس خوبي دارد اينكه استفاده اختصاصي ممنوع باشد و شما با اعتقاد، ايمان و باور كامل به آن، استفاده اختصاصي بنماييد و حالش را ببريد. حسي است بين زرنگي و شيرين كاري يا اينكه حالا مگه چي مي شه! يه شب كه هزار شب نمي شه ! "يه شب كه هزار شب نمي شه" عبارت آشنا، گوشنواز و جانكاهي است.
حال "‌استفاده اختصاصي ممنوع!" ‌را بگذاريد كنار "‌يك شب كه هزار شب نمي شود!"‌، تركيب موفقي است، ‌نوعي پست مدرنيته نوستالژيك همراه با ساختار شكني واقع گرايانه!
"يه شب كه هزار شب نمي شه"‌ و "‌استفاده اختصاصي ممنوع" ‌تو چي مي گي حالا؟‌ "هيچي، اين نيز بگذرد." ‌راستي، صرفه جويي كم مصرف كردن نيست، درست مصرف كردن است، حالا چه اختصاصي چه غير اختصاصي، چرا مرا نديديد و تركانديد!؟

- برگرفته از كابوس هاي شبانه يك توپ فوتبال تركيده.

چاپ شده به تاریخ دوشنبه 25 آذر 87

کرامر علیه کرامر

2009-01-20T05:18:00.000-08:00

امير قلعه نوعي مي گويد حجازي از بزرگان فوتبال ايران است و يا مي گويد اصغر حاجيلو اسوه تعصب باشگاه است. خب، اين كه امير چنين جملاتي را به زبان مي آورد خوب است اما اين نكته كه او تا چه اندازه به آنچه بر زبان مي آورد معتقد است كاملا مبهم است!
بايد اذعان داشت قلعه نوعي به مرور زمان از تصوير اوليه اي كه همگان از او در ذهن دارند فاصله گرفته و سعي در بهبود بسياري از ويژگي هاي شخصيتي و رفتاري اش نموده است، اما اين سير تكاملي هنوز به مرحله اي نرسيده كه تكليف امير را با بخشي از عقايدش روشن كند.
او مانند هر شخص ديگري داراي دو كاراكتر «شخصي» و «حرفه اي» است. امير قلعه نوعي بدون در نظر گرفتن شخصيت حرفه اي اش، فردي است مطابق با همان تصوير اوليه اي كه از او در ذهن داريم، شخصيتي نزديك به گروهي از افراد جامعه كه نمونه شاخص آن در همين فوتبال علي پروين است، با همان عادات و رفتارهاي اجتماعي.
كاركتر حرفه اي امير اما با فاصله گرفتن از شاخصه هاي رفتاري شخصي اش، موجوديتي واحد به خود گرفته كه حتي با اندكي ارفاق مي تواند با نمونه هاي روز فوتبال مقايسه شود.
اعتراف امير درباره حجازي و حاجيلو يا هر مسئله ديگري كه در تضاد با طرز فكر و نوع ديدگاه اوست برگرفته از همين كاراكتر حرفه اي است و نه كاركتر شخصي!
قانون زندگي در «دنياي حرفه اي» به او آموخته براي پيشرفت نمي توان حقايق موجود را انكار كرد بلكه بايد پديده هاي اطراف را شناخت و واقعيت ها را باور كرد و يا پذيرفت. ولي كماكان اين آموخته هاي امير در تضاد با برخي از رفتارهايش در همين «دنياي حرفه اي» است كه اين نكته ريشه در كاراكتر شخصي قلعه نوعي دارد.
حجازي از بزرگان ورزش ايران است اما امير اگر در جمعي با او رو به رو شود به سادگي از كنارش مي گذرد و خود را با كسي يا چيزي روي در يا ديوار سرگرم نشان مي دهد. حاجيلو اسوه استقلال است اما شرط امير براي بازگشت بركناري اوست و اينكه قلعه نوعي براي جايگاه سرپرستي استقلال سرقفلي مشخص دارد! و اين يعني امير به آنچه كه مي گويد اعتقاد ندارد و يا اگر دارد قادر به تغيير در برخي رفتارهايش نيست!
به عقيده من امير خطاكار است ولي جزو آن گروه معدود كه قابليت پذيرش خطاهاي خود را دارد.

چاپ شده به تاریخ یکشنبه 24 آذر 87

حسی شبیه به سرما

2009-01-20T05:12:00.000-08:00

روايت پرسپوليس با مصطفوي، روايت غريبي است. بعد از جنجال قابل انتظار ترك پرسپوليس از سوي قطبي، آقاي مدير عامل وارد يكي از بزرگ ترين چالش هاي دوران مديريتي اش شد كه دست كمي از بركناري ناگهاني اش پس از صعود تيم ملي به جام جهاني فرانسه نداشت! البته تنها تفاوت قابل لمس اين دو، بركناري آن روز و حالت تعليق امروز داريوش مصطفوي است.
حدود 10 سال پيش، رئيس وقت فدراسيون فوتبال به پاس اخذ مجوز جام جهاني، به بهانه ناراحتي قلبي بركنار شد! بهانه هاي اصلي اين داستان بماند اما حداقل حسن آن يكسره شدن وضعيت آقاي مهندس بود. امروز و پس از گذشت يك دهه، البته مشكل قبلي (يعني همان قلبي) داريوش خان ظاهرا حل شده كه ايشان بار ديگرقبول مسئوليت هايي از اين دست مي كنند اما آنچه اين كه اين روزها داريوش خان مصطفوي را در خلعي غذاب آور فرو برده، امروز و فردا شدن خبر بركناري اوست كه قدرت هر گونه تصميم گيري را از وي دريغ كرده است.
ديگر شوك حضور افشين پيرواني، اثرگذاري روزهاي اول را ندارد و هواداران پرسپوليس اعتماد يكي دو بازي نخست را از دست داده اند. دقايق آخر بازي با سايپا به روشني پرده از پيچيدگي هاي دروني اين باشگاه برداشت و گمانه زني هاي پيش از اين را به حقيقت نزديك تر كرد. اعتراض هواداران به شيوه بازي پرسپوليس و نتيجه آن، متهم شدن مدير عامل به سمپات بودن به رقيب ديرينه و بيان اين مهم كه مشكلات پرسپوليس ريشه در حضور و عملكر د داريوش مصطفوي دارد، ‌وضعيت او را بغرنج تر از هميشه كرده است.
مصطفوي به زغم خود مهره مورد حمايت سازمان تربيت بدني است و دلخوش به مصاحبه هاي گاه و بيگاه علي آبادي يا همراهانش، جايگاه مديريت را محكم مي داند اما از ديگر سو با چشم خود شاهد تحركات آشكار براي تضعيف موقعيتش است و اين تناقص تمامي معادلات او را بر هم زده است!
ليدرهاي ممنوع الورود (همان بوقچي هاي سابق كه اين روزها عنوان پرطمطراق ليدر را يدك مي كشند، از بد روزگار البته!) به استاديوم، از خانه و با كنترل راه دور فضاي حاكم بر ورزشگاه را هدايت مي كنند تا انتقام خود را از مدير عامل استقلالي! بگيرند. فرداي آن روز اما جلسه اي بين طرفين متخاصم برگزار مي شود و همه چيز به خير و خوشي به پايان مي رسد كه البته روايت شد برخي دست به جيب هم شده اند كه خب در اين فصل سرما عادتي متداول است!
و اين همان گواه ادعاي آشفتگي امروز پرسپوليس است! مديريتي كه لازمه حفظ جايگاهش تعامل با بوقچي است.

چاپ شده به تاریخ شنبه 23 آذر 87

بی نوای کوچک

2008-12-27T11:24:00.000-08:00

خداداد محروم شد. بازي پيام با برق خيلي بي دليل لغو شد. مايلي كهن بدون نظر دايي سرمربي سايپا شد. دايي از راه دور خشمگين شد. هواداران پرسپوليس عليه مصطفوي شعار دادند. گل آفسايد پرسپوليس مردود نشد. محمد احمد زاده بخاطر بي پولي ملوان استعفا داد. بي پولي پيام و ابومسلم م كه عالمگير شد. خسته نشديد؟ مي شود تا صبح (البته اگر مبدا زمان را سر شب در نظر بگيريد) اين جمله هاي خبري را با اين امواج منفي ادامه داد!
براي آخر هفته اما دوباره هوايي شدم تا از فوتبال و فوتباليها دل بكنم. اين سومين چهار ستون يك جور ديگر است كه حوصله فوتبال ندارد. يك هفته تمام توي شهر، توي محيط كار، توي ترافيك، مترو، اتوبوسهاي شلوغ، صداي بوق، جيق، داد، جرو بحث هاي ناتمام و يك دنيا جنگ اعصاب! مي رويد و مي آييد، وقتي هم مي خواهيد براي فرار از اين روزمرگي ها مثلا يك مسابقه فوتبال يا اخبار و حواشي آن را پيگيري كنيد تازه شروع كار است. همش يك به دوهاي تكراري، ملال آور و بچه گانه، مصاحبه هاي سطحي، يكنواخت و باز هم تكراري! محكوميت، احضار، اخطار، توبيخ، تعليق، تكذيب، تنبيه!
كافي است كمي هم اعصابتان خراب هم باشد كه ديگر كار تمام است. يك دقيقه اش را هم نمي توانيد تحمل كنيد.
اعتراف مي كنم چهار ستون، متفاوت و غير فوتبالي شد اما كمي تلخ هم شد، كمي تلخ و سياه! خوب است كمي انصاف هم داشته باشم و اعتراف كنم گاهي خودم را سر اين فوتبال خالي كنم، بيچاره فوتبال! اين فوتبال بي نواي كوچك!

چاپ شده به تاریخ پنجشنبه 21 آذر 87

برای 90 یا عادل

2008-12-15T02:48:00.000-08:00

عادل فردوسي پور از عادل فردوسي پور فاصله گرفته است! با اينكه كماكان برنامه 90 در مقايسه با ساير برنامه هاي ورزشي تلويزيون برنامه اي حرفه اي تر و كاملا متفاوت است اما در قياس با آن نودي كه موجب همين تفاوت شد، افت كرده است. بي شك پيش بيني يك دوره افت براي برنامه اي كه در دهه اخير سهم بزرگي در دگرگوني زاويه نگاه رسانه اي به فوتبال داشته است، چندان دور از ذهن نيست اما تصور مخاطب از پتانسيل 90 و عادل، معطوف به دوران اوج اين برنامه است كه بخش غالب شناخت يك بيننده حرفه اي آشنا با هردو مقوله فوتبال و تلويزيون را شامل مي شود.

نوآوري عادل در ظاهر و متن 90 كه ناشي از استعداد، نوع ديده و آشنايي اش با استاندارد هاي روز برنامه هايي از اين دست به همراه ساختار شكني هاي قابل هضم، در رسانه ای از جنس تلويزيون ايران و در آخر دانش فني اش است در كنار شيطنت هاي خاص عادل فردوسي پور كه هميشه در مرزي بين يك دريچه رسانه اي زرد حاشيه پرداز و يك زاويه ديد خاص و روشنفكرانه در حركت است، انتظاري را از 90 و عادل بوجود آورده كه كاملا مغاير با برنامه اي است كه اخيرا ارائه مي شود!

اينطور به نظر مي آيد كه عادل كم كم در جو حاكم بر فوتبال ايران غرق مي شود. فضاي غالبي كه حتي بر نوع ادبيات او نيز اثر گذار شده، فردوسي پور در اكثر مكالمه هاي دو طرفه اي كه در اين هفته هاي اخير با مهمانان حضوري يا تلفني اش داشته، هيچ جمله اي را به طور كامل و صحيح بيان نكرده، او دائما با استفاده از تكيه كلامها و اصطلاحات مصطلح در بين عوام اين فوتبال كه گاه البته تكيه بر جايگاه اسطوره هم مي زنند! جذابيت ويژه اش را براي آن گروه از مخاطب خاص خود از دست داده است. عادل در برخورد با سوژه اش تمام سعي خود را مي كند تا طرف مقابل از اصل موضوع دور شده و جريان بحث به سمت و سوي طنز و كنايه و در آخر خنده برود. براي عادل اينكه با اكبر ميثاقيان طرف است يا غلام پيرواني، احمد زاده يا قلعه نوعي، سردار بني اسد يا مصطفوي و ... ديگر اهميت ندارد. او با تمامي آنها يك جور طرف مي شود، همان تكيه كلامها، همان اصطلاحات و همان تلاشهاي بدون ظرافت براي رسيدن به سوژه اي براي خنده!

عادل فردوسي پور از عادل فردوسي پور فاصله گرفته است! در كنار تمام آنچه كه گفته شد اضافه كنيد نوعي مصلحت انديشي و بي تفاوتي عادل نسبت به حقايقي كه هميشه انتظار پرداختن به آن ها در 90 انتظاري معمول به شمار مي رفت.

گاهي يكه تاز بودن و نداشتن رقيب، خطرناك تر و مخرب تر از رقابت با رقيبي قوي تر و در نهايت كنار گذاشته شدن است! اين يكه تازي نود و عادل و اين مجال بدون رقيب براي او و برنامه اش كم كم خطرناك شده و رنگ و قالب يك مخرب را به خود گرفته است.

عادل فردوسي پور تنها كسي است كه مي تواند فاصله عادل فردوسي پور را با عادل فردوسي پور كم كند، تمام.

چاپ شده به تاریخ چهارشنبه 20 آذر 87

ذهن زیبا

2008-12-08T02:34:00.000-08:00

انتخاب مايلي كهن براي سايپا چقدر هوشمندانه بود؟
براي پاسخ به اين پرسش خوب است كمي به عقب بازگرديم. بعد از جام جهاني 2006 آلمان و ناكامي ظاهري تيم ملي ايران، علي دايي در بدترين شرايط دوره حرفه ای اش قرار گرفت. او هدف اول تمامي منتقدين و مردم شد و كسي كه در اين بين همصدا با موج به وجود آمده بر شدت آن افزود، محمد مايلي كهن بود كه با پيروي از سياست آن روز تلويزيون، علي دايي را مقصر اول تمام آنچه كه در آلمان اتفاق افتاد معرفي كرد و كار را به جايي رسانيد كه حضور دايي در تيم ملي را به قدرت هاي پشت پرده نسبت داد و حتي قرار داد فدراسيون را با كمپاني پوشاك ورزشي دايي زير سوال برد! دايي در چنين شرايط ويرانگري به راحتي از باشگاه صبا باتري كنار گذاشته شد و همه بر اين تصور بودند كه عمر ورزشي علي دايي به بدترين شكل ممكن به پايان رسيد!

در اين بين سايپا، ‌در پي تغيير روند فني تيمش، با لورانت آلماني قرار داد بست و آميزش سايپا با طرز فكر يك مربي آلماني فضا را براي حضور دايي به واسطه سابقه حضورش در بوند ليگاس فراهم كرد.
او به سايپا پيوست اما اين علي دايي نبود كه به سايپا مي آمد، يك بازيكن معمولي بود كه نه بازوبند كاپيتاني داشت، نه ضربات پنالتي مي زد و نه حتي ضربه هاي ايستگاهي به او تعارف مي شد!
به موازات اين داستان، رابطه نه چندان خوب دايي- مايلي كهن بعد از همان اتفاقات اشاره شده به بدترين وضعيت خود رسيد و رابطه يك بازيكن- مربي سابق را به صحن دادگاه هاي رسمي كشور كشاند كه به كرات درباره اش خوانده و شنيده ايد! به حساب شانس يا هر چه معتقديد بگذاريد، ‌پس از گذشت پنچ هفته از ليگ برتر لورانت با 15 امتياز از 15 امتياز ممكن، سايپا را رها كرد و تيم به علي دايي رسيد. بازگشت به زندگي در آخرين لحظه! و قهرماني سايپا در ليگ برتر كه به هر حال به نام دايي ثبت شد و در آخر بازگشت دوباره به تيم ملي ايران!

در همين اثنا، محمد مايلي كهن بدترين دوران دور از فوتبال را سپري مي كرد، يك مهره سوخته كه جز با يكي دو مصاحبه گاه و بي گاه عليه جريان هاي حاكم بر فوتبال ايران و يا پرسپوليس، نقش ديگري نداشت و يكي از برزگترين دلمشغولي هايش همان پرونده شكايت علي دايي و ديگران بود كه با دستاويزي به اين حواشي بي ارتباط با متن فوتبال، خود را روي بورس خبري ورزش ايران قرار مي داد! او يك جنگ علني و رودر رو با دايي داشت و البته هنوز دارد.

انتخاب مايلي كهن براي سايپا چقدر هوشمندانه بود؟
و ناگهان محمد مايلي كهن سرمربي تيمي شد كه علي دايي تنها عضو فوتبالي هيات مديره اش بود و تصميم اول و آخر هر آنچه كه به اسم فوتبال در سايپا اتفاق مي افتاد به عهده داشت!

اين آمدن دايي را مات نكرد اما به فكر فرو برد، آمدني كه دايي را به واكنش واخواهد داشت و اينبار شايد وزن سياست حركت او سنگين تر باشد.
پاتك در برابر تك، اين قانون جنگ است. قانوني كه بازمانده از دوران جنگ كلاسيك است و در دوران مدرنيته نيز رعايت مي شود. فقط قالب و شيوه اش كاملا دگرگون شده است.

چاپ شده به تاریخ دوشنبه 18 آذر 87

مردان معمولی

2008-12-08T02:26:00.000-08:00

ستون يك: زنگ خطر

صاحب اختياران پرسپوليس با داريوش مصطفوي رودربايستي دارند. همه، همه كار مي كنند و داريوش خان فقط براي آنها علت يابي نموده و توجيه مي آورد. همان روزي كه حسين هدايتي به جمع مديران پرسپوليس اضافه شد كسي حال مصطفوي را هم نپرسيد اما او نخست براي خودش و سپس براي همه حضور هدايتي را توجيه كرد كه نه تنها از اختيارات او كم نمي شود كه اهرم هاي مديريتي اش تقويت هم مي شود! تغيير رويه رفتاري مصطفوي اين تصور را براي بسياري به وجود آورده كه او فقط در پي حفظ ميز مديريت است. در غير اين صورت نيازي به اظهارات شك دهنده اش در باب توصيف آخوندي، جوان ترين عضو هيات مديره تمام تاريخ فوتبال جهان (غير از برخي تيم هاي عربي!) كه از وي درس زندگي! مي گيرد، نبود.
داريوش مصطفوي با حمايتي مطلق از سازمان تربيت بدني در پي آن است كه پايه هاي ميزش محكم تر شود اما اين حقيقت را در نظر نمي گيرد كه محكم تر شدن پايه هاي ميز ارتباطي به صندلي لغزان پشت آن ندارد! داستان قطبي هم درس عبرتي براي او نشد و مصطفوي هنوز به عمق قرباني شدن مصطفوي در اين جريان پي نبرده است.
حضور سعيدلو با عنواني شبيه به عنوان زريبافان در استقلال زنگ خطر ديگري براي داريوش خان است. اما دريغ كه آقاي مهندس گوش هاي خود را دو دستي گرفته تا هيچ صدايي را نشنود؛ "او قطعا براي كمك مي آيد، حضور ايشان مشكلات پرسپوليس را به حداقل مي رساند..."

ستون دو: تام و جري

علي دايي، حاجي حاجي رفت مكه تا بشود حاج علي دايي. اما اينجا در تهران يك حاجي قديمي تر چنان شوكي به دايي وارد كرد كه بايد منتظر واكنش او در همان ابتداي باز شدن در هواپيما در ترمينال حجاج بود!
محمد مايلي كهن كه رابطه اش با علي دايي چيزي شبيه به رابطه تام با جري است (انتخاب تام يا جري به جاي هركدامشان با خودتان) يا اگر نمونه ايراني اش را بخواهيد، ارتباط متافيزيكي كارد با پنير و اگر بين المللي اش را بخواهيد كه يادي هم از امپراتور شده باشد، دير زماني است رابطه شان وارد doghouse شده است. آن هم چه داگ هاوسي! در حد و اندازه اي كه آقاي پتيول هم باور نمي كند! (‌يادم رفت چه مي خواستم بگويم؟)
خلاصه، مايلي كهن شد سرمربي سايپا. سايپا؟ بله سايپا (باز هم تكرار كنم؟ سايپا،سايپا...) همان سايپايي كه آقاي حاج مهندس علي دايي (چيزي شبيه به‌ آقاي حاج دكتر علي فتح اله زاده) همه كاره اش بود، ليت (چيزي شبيه به پيتر ليت بارسكي) را مي آورد، ليت را اخراج مي كرد، رضا فروزاني را كه تا ديروز يك سرمربي واقعي را از فاصله يك متري نديده بود، سرمربي مي كرد و كل يوم سايپا را روي يكي از ده انگشت دستانش مي چرخاند! حالا بايد ببينيد حاج محمد مايلي كهن پدر مهندس ميثم، دور از چشمانش آسه آسه، ريسه ريسه، بي تو قلبم مي ره واسه، رفته و نشسته روي اولين صندلي نيمكت سايپا! اين دروغ نيست، راسته، راسته، تو رو ديده، تو رو خواسته، علي آقاي دايي!

ستون سه: شب نشيني

برنامه سيزده بدري «ورزش از نگاه دو» كه در بهترين حالت به درد شب نشيني هاي شب يلدا هم مي خورد، در راستاي همان فرهنگ سازي و نهادينه كردن اصول آقا جهان! با دعوت از همه اهالي همان پروژه تركاندن خبرنگار شيرازي، سعي در ماست ماليساسيون غائله داشت که خب به سرانجام نرسيد. نكته بامزه ماجرا (اين نكته بامزه براي بخشي از شنوندگان شامگاهي برنامه ورزشي راديو فرانسه آشناست! مخصوص كسي نوشتم كه خودش مي دونه و خودم!) مي گفتم، يعني مي نوشتم كه نكته بامزه ماجرا جايي بود كه همكار جوان آقا جهان با شش سال سابقه كار (‌ايشان به شدت روي تلفظ شش سال تاكيد داشتند، به نحوي كه حسي در مايه هاي شش صد سال منتقل مي شد!) نزديك بود در حمايت از آقاغزال! كار را به جاهاي باريك بكشاند و دست بسياري از خبرنگاران را رو كند و هرچه آقا جهان سعي در كنترلش داشت، نيروي بيشتري مي گرفت و با چشماني برافروخته افشاگري مي كرد و از عمر هدر رفته اش در استاديوم ها مي گفت تا جايي كه اقرار كرد هفته اي سه روز به استاديوم مي رود! (ليگ ايران در بهترين شرايط ايده آل هر ده روز، دوبار برگزار مي شود) و اوج كارش، زماني بود كه خود در همان جوي كه به وجود آورده بود غرق شد و ناگهان خطاب به دكتر شريفي، رئيس كميته انضباطي، امر كرد "اين داستان را همين فردا‌ (‌يعني ديروز) تمام كنيد!" اين همكار جوان آقا جهان با شش سال سابقه كار اصلا و ابدا با چارچوب يك شب نشيني خودماني آشنا نبود و نزديك بود بزم شبانگاهي را ناكار كند!

ستون چهار: آرسنال

و يك خبر تكراري اما جذاب ...
مرد شماره يك گروهك تروريستي القاعده هوادار متعصب تيم فوتبال آرسنال است. اسامه بن لادن، متهم تحت تعقيب ايالات متحده آمريكا، در تصاوير ضبط شده از دوربين هاي مدار بسته استاديوم امارات آرسنال در لندن مشاهده شده (‌بي خيال)‌! روابط عمومي اين باشگاه نيز از صدور اينترنتي كارت هواداري باشگاه براي آقاي اسامه خبر داده است! خبرگزاري فارس با نقل قول از تايمز، اين مسئله را با هواداري هيتلر از شالكه و موسوليني از بولونيا مقايسه مي كند!
دو سه تا از اين هواداري هاي معروف را هم از من داشته باشيد؛ كريس دي برگ عاشق ليورپول، سيلوستر استالون ديوانه اورتون، التون جان طرفدار افراطي واتفورد، تام هنكس هوادار استون ويلا و البته مايكل جكسون هم از اركسترسيتي بدش نمياد! همين.

چاپ شده به تاریخ یکشنبه 17 آذر 87

09.13

2008-12-08T00:31:00.000-08:00

امير قلعه نوعي در گروه مربيان موفق فوتبال ايران است. در تمام دوره هاي ليگ برتر همراه با استقلال مدعي قهرماني بوده و به اتفاق اين تيم قهرمان ليگ برتر و جام حذفي هم شده است و اين يعني قلعه نوعي از پس استقلال در فوتبال ايران بر مي آيد.
در همين هشت ماهي كه امير بازگشت دوباره اي به استقلال داشته، جداي از سهم اش در قهرماني جام حذفي كه به عقيده من در بهترين حالت سهمي برابر با فيروز كريمي و ناصر حجازي دارد، در ليگ برتر اما ثابت كرد قلعه نوعي همان كسي است كه مي تواند بر حواشي استقلال فائق آيد. البته اين نكته مبهم كه دوري او از اين تيم چقدر بر شدت حواشي آن مي افزايد، خود مسئله اي هچنان مرموز است!
اما بهر حال حضور او به معني از بين رفتن بخش بزرگي از اين حواشي است. شايد كمي بي انصافي باشد اما تصور من اينست كه موفقيت تيم هاي استقلال و پرسپوليس، بدون وجود حواشي، تضمين شده است!
با اين حال اما استقلال موفق نيم فصل اول، امضاي قلعه نوعي را به عنوان سرمربي اين تيم دارد. در كنار اين موفقيت 50 درصدي، بازگشت دوباره بازيكناني چون آرش برهاني، وحيد طالب لو، پيروز قرباني و فرهاد مجيدي نيز به حساب اوست. به عبارت ديگر تركيب استقلال- قلعه نوعي، تركيبي است موفق كه فعلا تاريخ انقضايي براي آن پيش بيني نمي شود. هرچند نمي توان از برخي نقطه ضعف هاي قلعه نوعي به سادگي گذشت كه در سايه موفقيت تيمي كمتر به چشم مي آيد. ولي چه موافق او باشيد، چه مخالف، بايد بپذيريد استقلال قلعه نوعي، فوتبال بهتري بازي مي كند، نتيجه بهتري مي گيرد و رضايت خاطر هوادرانش را بدست مي آورد.
مهمترين ويژگي استقلال با قلعه نوعي، غلبه بر حواشي ويرانگري است كه در نبود او تيم را از پاي در مي آورد و اين ويژگي همان نقطه قوتي است كه هواداران را در حمايت از اين تركيب موفق مصمم تر مي كند. تنها نكته اي كه گاهي خاطر آنها را آزرده مي كند اشاره هاي گاه و بي گاه قلعه نوعي به عنوان سيزدهمي فصل پيش است كه خب بازمانده از تجربه موفق او در ليگ سوم است كه براي نخستين بار يك فصل را با استقلال اغاز مي كرد و دائما عنوان نهمي فصل پيش اين تيم را با رولند كخ ياد آور مي شد و اين امر خواسته يا ناخواسته بر همان رمز و راز ميهم ناكامي استقلال بدون او مي افزايد!
امير براي برجسته تر نشان دادن موفقيت هايش نيازي به فلاش بك هاي مكرر به روزهاي ناكامي استقلال ندارد چرا كه خود بهتر از هر كس ديگري بر علل آن رتبه هاي 9 و 13 آگاه است.

چاپ شده به تاریخ شنبه 16 آذر 87

من امیر، عصبانی هستم

2008-12-08T00:18:00.000-08:00

اين روزها امير قلعه نوعي عصباني مي شود، شما چطورين؟ خوبين، چه خبر؟
هوا سرد مي شود، باران مي آيد، بازيكنان پيشنهاد مي دهند كه در سالن سرپوشيده تمرين كنند، امير اما به جاي آن كه با آرامش اين نظر را رد كند و به عنوان سرمربي تصميم خود را اعلام نمايد، عصباني مي شود و واكنش نشان مي دهد!
روز ديگر، تمريني ديگر، قبل از شروع تمرين بازيكنان با سرپرست تيم صحبت مي كنند، درد دل مي كنند، از پول و طلب و اين چيز ها مي گويند اما باز امير عصباني مي شود، پرخاش مي كند، "چه كسي حرف پول زد؟ چرا سر تمرين حرف پول مي زنيد؟ تكرار شود، من مي دانم و شما؟" من مي دانم و شما! اين جمله يعني امير عصباني است و اين عصبانيت ريشه در جاي ديگر دارد.
خوب كه فكر كنيد دليلي براي عصبانيت او از طرف بازيكنان نيست. استقلال خوب نتيجه مي گيرد، و تماشاگران هم از روند تيم راضي اند.

دليل عصبانيت امير كجاست؟ او واقعا عصباني است يا دنبال بهانه مي گردد؟ به عقيده من، امير دنبال بهانه مي گردد تا به مديران استقلال اعلام كند من از دست شما ناراحتم.
چرا؟ براي اينكه امير قلعه نوعي جايگاه هميشگي اش را در استقلال از دست داده است. او امروز فقط سرمربي تيم است و البته اين امر به تصور من و شما چيز تازه اي نيست، قلعه نوعي در اين چند سال هميشه سرمربي بوده امروز هم سرمربي است اما خود امير بهتر از هر كس ديگري مي داند كه تا قبل از ورود واعظ آشتياني به استقلال، حرف اول اين باشگاه با او بود. به عبارتي ساده تر اين قلعه نوعي بود كه مستقيم يا غير مستقيم، محسوس يا نامحسوس براي مدير عامل تعيين تكليف مي كرد. (شبيه به آنچه كه علي پروين در دوران اوج حكمراني اش در پرسپوليس انجام مي داد!)

امروز ولي واعظ آشتياني به عنوان مدير عامل يك مجموعه چارت سازماني تدوين و شرح وظايف تعريف مي كند. او براي اختيارات هر يك از اعضاء دامنه اي محدود و مشخص تعيين مي كند و از هر كس بنا به مسئوليتي كه دارد متوقع است، نه بيشتر، نه كمتر.
از ديد مدير عامل اين روزهاي استقلال، امير قلعه نوعي يك سرمربي به تمام معنا است! او فقط مسئوليت فني تيم را دارد آن هم به شرطه ها و شروطه ها! (فكر كنم خيلي فرق معامله است؟!) ديگر انتخاب اسپانسر تيم با مديريت است، اين كه كدام كمپاني پيراهن استقلال را توليد كند، مجيد باشد يا حميد يا آل اسپورت؟ با مديريت است، اين كه كميته فني باشد يا نباشد و اعضايش چه كساني باشند يا نباشند با مديريت است، اين كه فابيو بالا باشد يا پايين باشد، تصميم نهايي اش با مديريت است و بس!

شك نداشته باشيد امير قلعه نوعي از چنين شرايطي ناخشنود است، او دوست دارد حرفش، حكم اول و آخر باشد. امير از اين كه فقط سرمربي است ناراضي و ناراحت است و اين موجب عصبانيتش مي شود. نمونه دم دستي اش، امير مي گويد رضا رجبي نماينده تام الختيار من بوده، او بايد تاييد مي كرده تا مهاجم برزيلي به استقلال بيايد. اين يعني امير تصميم داشت فابيو بالا استقلالي شود اما مديريت او را ديپورت مي كند! حكم امير خوانده نمي شود، اميرفقط يك سرمربي است، همين و اين موجب عصبانيتش مي شود.
من مي دانم و شما! مخاطب اين جمله امير بازيكنان استقلال نيستند، مديريت است.
من مي دانم و شما!

چاپ شده به تاریخ پنجشنبه 14 آذر 87

محاکمه

2008-12-03T02:33:00.000-08:00

خداداد عزيزي محاكمه مي شود! علي دايي محاكمه مي شود! عليرضا نيكبخت، سياوش اكبرپور، علي كريمي، فيروز كريمي و بسياري نام هاي كوچك و بزرگ فوتبال ايران محاكمه مي شوند! اسم ها اهميت ندارند، اين محاكمه است كه باب شده، محاكمه!
فوتبال ايران رنگ و بويي جزايي به خود گرفته، مي توان بخاطر يك تكل، يك برخورد، يك خطاي شديد بساط دادگاه و دادرسي به پا كرد، بخاطر يك ضرب و شتم، يك ناسزا گويي، يك جنگ و دعواي واقعي بي ارتباط با فوتبال!
و اين فضاي فوتبال ايران را مسموم كرده است. فضايي پر از سوء ظن و بدبيني، فضايي پليسي!
روند حاكم بر فوتبال ايران به جايي مي رود كه همه را مجرم و خطاكار مي داند مگر عكس آن ثابت شود، همه اهالي اين فوتبال يا به كميته انضباطي احضار مي شوند و يا دعوت! يا براي توضيح مي آيند يا براي توبيخ! يا براي شهادت مي آيند يا براي شكايت!
پديده فوتبال در ايران رفته رفته به قالب يك معضل اجتماعي مي رود كه بسياري بايد دست به دست هم دهند تا راهكاري براي آن پيدا شود. اين پديده كم كم مي رود تا در كنار معظلاتي چون اعتياد، ايمني گاز، صرفه جويي آب و برق، انضباط اجتماعي و نهادينه كردن فرهنگ راهنمايي و رانندگي قرار گيرد و انيميشن هاي تبليغاتي اش مانند سيا ساكتي، حسن خطر و آقاي ايمني از شبكه هاي سراسري پخش شود.
نگاهي گذرا به رسانه هاي مكتوب، شنيداري و ديداري، به روشني گوياي شكنندگي فوتبال از درون خود مي باشد كه زير پوسته اي نازك ويران مي شود! به تكرار گفته ايم، اما چون هميشه به سادگي از كنارش رد شديم يا لحظه اي مكث كرديم، سري تكان داديم و بعد فراموش كرديم، و اين تكرار جز عادت چيز ديگري برايمان نداشت، تكرار موجب عادت و عادت سبب بي تفاوتي مان شد و اين غده خاموش اما رونده و ويران كننده، بي صدا به راه خود ادامه مي دهد!
و اما محاكمه پشت محاكمه كماكان ادامه دارد، مبادا جايگاه متهم خالي بماند! احضاريه تازه را داخل پاكت بگذاريد و ابلاغ كنيد.

چاپ شده به تاریخ چهارشنبه 13 آذر 87

اسطوره کاغذی

2008-12-03T00:57:00.000-08:00

ستون يك: اسطوره كاغذي

حماسه ساز ملبورن، همان حوالي هشت و نه آذر، بر سر يك كاكو خبرنگار آوار شد و طرف مربوطه را تا نزديكي هاي كما و عالم فرح بخش هپروت راهنمايي كرد. غزال تيزپاي ملبورن و آقا غول خارج از ملبورن، با چهره اي كه كاملا كليه حقوق مولف به جانبش بود مقابل دوربين تلويزيون در توصيف حادثه رخ داده از دكمه افتاده اش گفت كه چرا بايد در شهر خودم دكمه ام بيفتد؟! چرا بايد طرفداران تيم رقيب در استاديوم ما به خاطر پيروزي تيمشان شادي كنند و براي ما كري بخوانند؟! ما كه ساكت نمي مانيم، حساب كسي را كه كري بخواند يكسره مي كنيم! آقاي حماسه ساز خيلي هم از اين كه آيا مشت و لگدهاي او هم كارگر افتاده يا خير، مطمئن نبود و عقيده داشت او هم يكي بوده بين ده يازده نفري كه خبرنگار بي نوا را تركانيده است.
وقتی غرور ملی می شود رفتن توپ توی دروازه! و زمانی که خداداد می شود اسطوره و حماسه ساز نتیجه همانی می شود که امروز چماقی می شود بر فرق سرمان! کاش می شد این اسطوره کاغذی را تا زد و زیر فرش قایم کرد.

ستون دو: صنعت توريسم

آقاجهان يه نيمچه بهشان برخورده كه چرا مطبوعات ورزشي از برنامه اش انتقاد كردند و رپرتاژ... (شما بخوانيد رپورتاژ ورزشي) اختصاصي از فابيو بالا را شبهه برانگيز به حساب آوردند! ايشان با توجيه چندين دهه! سابقه كار ورزشي خود را مبرا از هر كمي و كاستي دانسته اند و كل يوم برنامه جمعه شب را تكذيبات نمودند! آقا جهان عقيده دارند فابيو بالا يا فابيو بلا يا فابيو آتيش پاره جيگر طلا نه به درد استقلال مي خورد، نه به درد تيم هاي ديگر ايراني و نه اصلا به درد فوتبال، البته شنيدم كه آقا جهان در خلوت خودش رو به آينه گفته اصلا اين بابا فوتباليست نبود!
مشكل آقا جهان آنجايي است كه بلد نيست نه بگويد و تو رودربايستي رفقا كارهايي مي كند كه بعدا پشيمان مي شود. مي گويند جمعه شب آقا رضا و عهد و عيال شام ميهمان آقا جهان و رخشان خانم بودند. اما آقا رضا زنگ مي زنه به آقا جهان كه آقا جهان امشب دور ما را خيط بكش كه مهمون خارجي دارم و معذورم از به خدمت رسيدن، آقا جهان هم كه در راستاي فرهنگ سازي، جذب توريسم را هم در سرلوحه كارهاي خود دارد، (در واقع روش نمي شه كه بگه باشه نياين، ايشاءا... يكدفعه ديگه) مي گه داش رضا اين حرفا چيه! با مهمون خارجيت بيا اينجا، هم اومدي دنبال من، هم با مهمون خارجيت مي شينيم دور هم گل مي گيم و گل مي شنويم، تازه رو آنتن هم هستيم، ببينم رفيقت چيزي از فوتبال حاليشه؟ "آره بابا، برزيليه!" پس حله! يكدفعه بگو رفيقت اعجوبه فوتباله!

ستون سه: ليونل مسي

مي گويند باشگاه بارسلون طي درخواستي رسمي كه به باشگاه استقلال فكس مي كند، خواهان جذب بي چون و چراي فابيو والا، فابيو بالا و هم فابيو پايين و وسط و خلاصه تك تك فابيو هاي استقلال شده است! (‌اين شائبه از آنجايي برايشان به وجود آمده كه هر لحظه يك تلفظ جديد از اسم اين اعجوبه فوتبال جهان كشف مي شود).
بعد از دريافت اين فكس، استقلالي ها ابتدا يك جشن كوچك به مناسبت افتتاح و راه اندازي پروژه فكس به پا مي كنند و بعد بلافاصله در جلسه اي اضطراري شرايط ترانسفر فابيو (نام خانوادگي اش را خودتان انتخاب كنيد) را تدوين مي كنند:

1- آقاي رجب رضايي بايد يك سفر 20 روزه مجاني به اسپانيا بر پا دارند.

2- آقاي رجب رضايي بايد در جلساتي شركت كنند تا همه تان بفهميد چقدر خود آقا رجب بازيكن است.

3- آقاي رجب رضايي بايد در يك مسايقه فوتبال به بازي گرفته شوند تا به همه ثابت شود با اين اضافه وزن چقدر هوشمندانه بازي مي كند.

4- آقاي رجب رضايي بايد به يك كمپ درست و حسابي دعوت شود و رئيسش بايد خيلي آقا رجب را تحويلات بگيرد.

5- به جاي فابيو، ليونل مسي را اگر آقا رجب پسنديد، بدين بياد.

ستون چهار: 90 ديشب

ديشب قرار داد واقعي قطبي را ديديد؟ عذاب وجدان نگرفتيد؟
خدا را شكر كه داريوش خان تشريف فرما شدند و درباره قرارداد امپراتور توضيحات مبسوط و روشنگري ارائه دادند .
برنامه نود ثابت كرد كه نه تنها قرار داد قطبي يك طرفه نبوده، بلكه دو طرفه هم نبوده، در واقع همان يك طرفه بوده منتها جهت فلش اينوركي يعني چپكي بوده و اصلا اين قرارداد كاملا به طرف پرسپوليس بوده و در حق امپراتور اجحاف هم شده است! از ابتدا هم اين توهم كه آقايان پرسپوليس سرشان در قرارداد كلاه رفته همان توهم بوده كه باز خدا رو شكر ديشب دهان ياوه گويان و كج انديشان تماما بن بست شد!
اين روشنگري هر ضرري براي هر كسي داشت براي روزنامه ما يك سود آنچناني داشت كه ما چقدر آپ تو ديت هستيم كه مي تواننيم برنامه بلند مدت نود دوشنبه شب را كه تا بامداد سه شنبه ادامه دارد، در روزنامه همان صبح سه شنبه پوششات كاملات بدهيم!
ما همانطور كه مي توانيم نود دوشنبه شب را صبح سه شنبه انعكاس دهيم، مي توانيم ويژه نامه شماره هزار روزنامه را با شماره هزار و يك چاپ كنيم و توزيع نماييم!

چاپ شده به تاریخ سه شنبه 12 آذر 87

هزاره

2008-12-02T00:51:00.000-08:00

ابلاغ گرديد به مناسبت يك هزارمين نشريه يوميه معظم و مفخر البرز ورزشي نوشته اي مرقوم افتد تا سروري به پا شود و جشن و پايكوبي. اندر عقايد اين كاتب سراپا تقصير با مرقوم نمودن چندين سطر دستنوشت نمي توان جشني به پا كرد كه اندر احوالات آن بتوان پايكوبي نيز به همچنين. فلذا باب طبع اينجانب برپايي همان مجلس طرب است و در آخر نگارش نه چندين خط كه چندين و چند صفحه درباب توصيف آن! نيكويي چنين مجالسي زيارت ياران و خويشان رفيق و همكار است و گل شنيدن بعضا گل واژه گفتن و لازم به تذكر مكرر است كه بخش پايكوبي اش با ترنم نغمه هاي خوش چه بسا خوش تر و باب ميل تر و البت به فراخور طبع مشكل پسند گوش موسيقيايي جماعت ژورناليست و يوميه نگار برانگيزنده شور و احوالات و حالات بيشتر!
ولاكن زبان از تصور آنچه به تصوير آيد از چنين مجلس شورانگيزي قاصر است كه جماعت حاضر با گوشيدن آواي آلات موسيقي و اركستر محترمه دعوت شده چه هيجانات خالصانه اي از اندرون نهاد خود به درآورند و اين هزاره گرانمايه را به جان خويشتن گرامي بدارند و در باب وصف نشريه يوميه معظم و مفخر البرز ورزشي هم دم و هم آوا با يكديگر نغمه سرگيرند كه "اگه مهره مار نداشتي، چشماي سياه نداشتي، نگاه بلا نداشتي، تو دلا كه جا نداشتي..." ‌و هم نوا با چنين ترنم شور انگيزي اندر مناسبات يك هزارمين نسخه به چاپ آمده حركات بعضا موزون و برخا موسوم و عجالتا ناميمون و بلا تشبيه كل يوم ميمون و علهذا باب فرا خور نت هاي به ساز در آمده توسط اركستراسيون مكرمه! و يا با ديگر سرود باب ميل اين يوميه جوانان جاهل و خام كوچه و بازار كه في الحال چند صباحي است كه ايشان در مشغوليات خاصه آن داخل بوده، همچون "بابا چه كشكي، بابا چه دوغي، مي گي دوستت ندارم دروغي، بابا چه حالي، بابا چه حولي، اما بدون تو بدجور سوسولي..."
و پس از اينچنين سروده هاي بس دل انگيزاننده ديگر جماعت دم گرفته و با ديگر گروه نجوا سازنده اندر مجلس انس و الفت به نغمه خواني خواهند سرود "واي واي واي، ‌پارميداي من كو، واي واي واي ميرم از هوش، تو منو دوست داري آره،... گيرايي داره، تو سرما هم بي كاپشني،..." و آن جماعت از فرنگ برگشته فوكل پاپيوني به زبان اجنبي پاسخ دهندي "‌يو وري وري وري نايس تكي، خوشمزه تر از آيس پكي..." و زين مجلس مختص طرب و خوشي اندر مناسبات يك هزارمين نسخه چاپ شده اين خبرنامه يوميه ورزشي، جماعتي دلشاد و مسرور گردندي و سر به خوشي گذرانند و خجسته دارند اين هزار يوميه شدن البرز ورزشي! به من كه خيلي خوش ميگذره اگه يه جشن كوچولو واسه شماره هزار ترتيب بدين، بروبكس تريپ بر ميدارن و كلي خفن صفاسيتي مي شن و لذا در چارچوب رعايت تام وكامل منشور اخلاقي سازمان البته!

چاپ شده به تاریخ دوشنبه 11 آذر 87

عهدنامه

2008-12-01T03:13:00.000-08:00

پس از عهد نامه گلستان دوره دوم جنگ جهاني ايران و روسيه آغاز شد. در اين بين نبرد گنجه از همه مهمتر بود، عباس ميرزا فرمانده سپاه ايران با حركت به سوي منطقه اي به نام گنجه سپاهيان را براي جنگ تازه مهيا كرد و سنگر گرفت. از آن سو نيز پاسكوويچ فرمانده سپاه روس نيز لشكريان خود را به گنجه رساند. و جنگ آغاز شد... عباس ميرزا به دليل برخي آشفتگي ها در سپاه خود، كه امروز من و شما بهتر از عباس ميرزا دليلش را مي دانيم، در پي خاتمه جنگ برآمد اما تلاش او بي فايده بود و در اين نبرد وسيع سپاهيان روس فاتح ميدان شدند. جنگ به ناحيه اي موسوم به تركمنچاي رسيد و تلاش عباس ميرزا همچنان بي اثر بود تا در اين منطقه نيز شكست خورد و مجبور به پذيرش شرايط صلح شد! پاسكوويچ، پرغرور از فتح نبرد، براي ايرانيان ضرب الاجل تعيين كرد كه چنانچه تا پنج روز (در برخي روايت هاي تازه به دست آمده 14 روز گفته شده!) تكليف صلحنامه روشن نشود راه تهران را در پيش خواهد گرفت، در اين ميان سرانجام شاه (در همان روايت ها صحبت از وزير ورزش وقت است!) ايران تن به امضاي عهد نامه اي ننگين موسوم به تركمانچاي داد.

زمان: 21 فوريه 1828 ميلادي
مكان: قفقاز جنوبي
امضاكنندگان: ‌ميرزا داريوش خان مصطفوالممالك و حاج حسين الدوله هدايتي از سوي فتح علی آبادی (در برخي كتب تاريخي به جا مانده از جنگ هاي ايران و روسيه در دوره قاجار، نام هاي ديگري آمده است؛ ميرزا عبدالحسن خان و آصف الدوله از سوي فتح علي شاه) و از سوي افشين قطب تزاري، ميز مهدي خان حاج باقر (در همان كتب نامبرده! ايوان پاسكوويچ از سوي روسيه تزاري آمده است)
طي اين قرار داد قلمروهاي باقي مانده پرسپوليس از معاهده گلستان در قفقاز شامل خانات ايروان، مناطق تالش و اردوباد و بخشي از مغان و شروان به طرف دوم قرار داد واگذار شد، پرسپوليس حق كشتي راني در درياي مازندران را نيز از دست داد و ملزم به پرداخت يك ميليون و هشتصد هزار دلار (و در همان روايت هاي آمده 10 كرور طلا عنوان شده است!) به آنها شد. بر طبق اين قرار داد قطب تزاري قول داد از پادشاهي وليعهد وقت عباس ميرزا حمايت كند!
تاريخ پديده اي پيچيده اي است و ناآشنايي چون من با چنين پديده بي سر و ته اي، دستاوردي جز سردرگمي و گيجي ندارد! اگر در اين روايت اشتباهاتي شد به پاي قدمت تاريخ بگذاريد و اينكه گاهي تاريخ تكرار مي شود و اين تكرار موجب اختلاط و اين اختلاط باعث همان پيچيدگي و اين پيچيدگي همان كاري را مي كند كه اين بار عباس ميرزا دليلش را بهتر از من و شما مي داند.

چاپ شده به تاریخ یکشنبه 10 آذر 87

شازده کوچولو

2008-12-01T02:36:00.000-08:00

حالا كه آقاي سرمربي 70 درصد قرار داد را به جيب مبارك زده و هنوز به نيمه كار هم نرسيديم تشريف برده اند، بايد يك كاري كرد؟! حالا كه تيم سرمربي ندارد و دستيار يكپارچه آقا و بيشتر silent سرمربي، جاي او را گرفته بايد كاري كرد؟!
حالا كه من تا ديروز با سرمربي رفته ام خوب بودم، آن روزي هم كه رفت تا فرداش هنوز خوب بودم اما يك دفعه از دو روز بعدش خيلي بد شدم، بايد يك كاري كرد؟! حالا كه هنوز هم ليدرها با من خوب نيستند، شيشه هاي ساختمان را كاملا با زحمت فراوان در چشم به هم زدني پايين آوردند، فرداش هم نفري پانصد هزار تومان دستمزد دادم اما انگار كمشان بود و هنوز در استاديوم براي من واژه افشاني مي كنند، هواداران را هم كه كتك مي زنند، بايد كاري كرد؟!
حالا كه مهاجم اصلا گل نزن اما ذاتا گل زن را از چنگم درآوردند و هنوز هم بازيكنان باقي مانده براي يك گل جان به لبمان مي كنند، بايد كاري كرد؟! و از همه مهمتر حالا كه شنيدم تمام اين خيمه شب بازي ها براي اين است كه پاي من هم روي پوست موز برود، حتما حتما بايد يك كار اساسي كرد؟!
و اكنون كه شنيدم و روي جلد روزنامه ها ديدم پاي ستاره ها به ورزش باز شده پس تمام معضلاتم را يك شبه حل مي كنم. چه جوري؟ اينجوري، اينجوري...
كلاه قرمزي و پسرخاله را با قراردادي محكم و اصولي استخدام مي كنم، اينبار ديگر محال است كلاه سرمان برود! كلاه قرمزي روي نيمكت مي نشيند و نفر اول كادر فني مي شود، هم به اندازه كافي جنب و جوش دارد، هم دلنشين حرف مي زند و هم كاريزماتيك است! پسر خاله را هم كه مي فرستم سراغ پس گيري آن 70 درصد قرارداد كه مال بيت المال است و من موقع دادن نمي دانستم مال بيت المال است، حالا كه دادم فهميدم مال بيت المال بوده و قطعا پس خواهم گرفت واجازه نخواهيم داد بيت المال، حيف شود و بعد ميل شود! براي ليدرها هم خوب مجيد سوزوكي را مي آورم كه شنيدم بازي هاي ما را تا ورزشگاه مي آيد و تماشا مي كند، مطمئن هستم از پس ليدرها بر مي آيد و كار همه شان را يكسره مي كند. مي گويند بدجوري (چه جوري؟ بدجوري، بدجوري...) توي نقش فرورفته و هنوز هم در نيامده! او ليدرها را هدايت مي كند و الحق كه ايول، ايول، داش مجيد ايول...
چيز را هم مي آورم، اسمش چي بود؟ آهان، kakero! كاكرو به هيچ موقعيتي نه نمي گويد همه توپ ها را گل مي كند، فقط اوست كه مي تواند دهان همه منتقدان منو ببندد. هر چي هم سوابقش در بياد به نفع من خواهد شد! وقتي خيالم از همه راحت بشه، كادر مديريت را هم تقويت مي كنم، چرا نكنم؟! آدم بايد منطق داشته باشد، من بر ضعف هاي خود واقفم پس خودم هم بايد تقويت بشم، مي رم سراغ PAT, MAT قطعا اين زوج موفق از پس كاراي من بر خواهند آمد! فكر كنم همكاري خيلي خوبي خواهد شد، ظاهر امر كه نشان از تفاهم و شباهت سليقه و سياست مديريت دارد!
آخيش! خيالم راحت شد، خدا پدر و مادر اين ارتعاشات صنعتي زود بازده كوتاه مدت بي ضرر و زيان را بيامرزه! كي ديگه از من بهتر، كي ديگه از من مديرتر، بيا بريم كافي شاپ...

- از دل نوشت هاي شازده كوچولو كه تازگي ها يك تيم فوتبال در سياره اش تاسيس كرده است.

چاپ شده به تاریخ شنبه 9 آذر 87

مخمصه

2008-12-01T02:34:00.000-08:00

"منظور زريبافان اين نبوده كه كسي بركنار يا اضافه شود! ايشان يك چيزي گفته اند !..." اين گفته واعظ آشتياني نشان از آتش پنهان زير خاكستر دارد. زريبافان، نماينده تام الاختيار علي آبادي در باشگاه استقلال، پس از باخت مقابل فولاد خوزستان، به عنوان بالاترين شخصيت حقوقي اين باشگاه اعلام كرد، "در صورت لزوم، كادر فني را تقويت مي كنيم." و همين اظهار نظر كه مطمئنا بايستي از سوي سطوح پايين تر مديريتي و اجرايي جدي تر از اين گرفته مي شد، با گارد تدافعي و حتي تهاجمي سايرين مواجه شد!
واعظ آشتياني كه اختلاف هاي كوچك و بزرگش با امير قلعه نوعي شهره عام و خاص است، در پس حمايت از سرمربي اش، صحبت هاي زريبافان را با عباراتي شبيه "حالا يه چيزي گفته..." پاسخ مي دهد و عقيده دارد كه نبايد به اين موضوع پرداخته شود!
چنين اختلاف نظرهاي واضح و روشني كه به سادگي در رسانه ها مطرح مي شود، بدون شك آينده اين روابط را به مخمصه اي خواهد كشاند كه چون تمام اين سالهاي اخير بار ديگر كادر مديريتي باشگاه را با تغييرات اساسي روبرو خواهد كرد!
تنها شانسي كه ممكن است گره از مشكلات ناخواسته و گاه خود خواسته مديران استقلال باز كند، ادامه روند موفقيت و نتيجه گيري استقلال است تا زير سايه چنين روندي مديران استقلال احساس موفقيت كنند و اين كاميابي را به پاي برنامه هاي كوتاه مدت، ميان مدت و بلند مدت خود گذاشته و در چنين روزهاي خوشي اختلافات را از ياد ببرند!
در چنين شرايطي اما استقلال فرصت اشتباه ندارد چرا كه اولين باخت حتي پس از چنديدن و چند برد متوالي همانند باخت به فولاد بعد از چند هفته نتيجه گيري پياپي، مجموعه مديران را رودروي يكديگر قرار مي دهد و به تمام آنها اضافه كنيد، امير قلعه نوعي را كه با شخصيت ويژه خود تاب موقعيتي اينچنيني را ندارد و خيلي زود موضع مي گيرد، "نيازي به تقويت كادر فني نيست" ساده، مختصر و مفيد و البته كاملا جسورانه و از موضع قدرت!
اگر توپي در ميان باشد اكنون در زمين مديران استقلال و زير پاي شخص زريبافان است، بايد منتظر ماند و ديد استراتژي او براي ادامه بازي چيست؟ سرنوشت اين توپ چه خواهد شد، اوت يا گل؟

چاپ شده به تاریخ پنجشنبه 7 آذر 87

دعوت

2008-11-29T01:28:00.000-08:00

امير قلعه نوعي به كميته انضباطي احضار شد تا براي اعتراض خود به داوري ديدار با فولاد خوزستان، توضيح بدهد كه البته دليل اصلي احضار اين است كه مبادا مردم و رسانه ها موجوديت كميته انضباطي را فراموش كنند!
اگر فكر مي كنيد مربيان ديگري هم بوده اند كه اعتراضاتي داشته اند اما به كميته انضباطي احضار نه، بلكه دعوت هم نشدند، كاملا در اشتباهيد و باز اگر در اين فكريد كه قلعه نوعي يا پيش تر از او قطبي به اين كميته فراخوانده مي شوند كه پاي استقلال و پرسپوليس در ميان است و ميليون ها هوادار و پوشش كامل رسانه اي، كه ديگر خيلي خيلي و كاملا دراشتباهيد!
شك نكنيد كه قلعه نوعي بايد احضار مي شد تا توضيح دهد كه چرا تنها براي چند آفسايد به اشتباه گرفته شده كه فقط و فقط يكي از آنها هم گل شده و يكي دو آفسايد گرفته نشده و چند كارت قرمز و زرد داده نشده و چندين خطاي چشم پوشي شده و خلاصه بسياري اشتباهات ديگر، عكس العمل نشان داده!
امير قلعه نوعي به كميته انضباطي احضار شده تا به او يادآوري شود داوري و اشتباهاتش بخشي از فوتبال است اما عكس العمل مربيان، آن هم از نوع سرمربيان تيم هاي معروف و تاثيرگذار كه ديگر جزئي از فوتبال نيست و اگر قرار باشد اين واكنش ها هم جزئي از فوتبال باشد، آنوقت كميته معظم انضباطي هم نه جزئي كه كلا تمام فوتبال است!
و اصولا مربيان و بازيكناني از اين دست كه دوربين مي آورند! به اين كميته دعوت مي شوند تا ساعاتي دور هم گل بگويند و گل بشنوند و در آخر وعده ديداري در آينده اي نزديك و بعد هم كه گزارشي و عكسي و خبري و يكي دو تا مصاحبه! وديگر هيچ...

چاپ شده به تاریخ چهارشنبه 6 آذر 87

اشک سرد

2008-11-29T01:22:00.000-08:00

ستون يك: ژنرال

براي اولين بار امير قلعه نوعي هم طعم مصاحبه هاي نيش دار مديران ارشد استقلال را چشيد! زريبافان، رئيس مجمع باشگاه استقلال كه از سوي علي آبادي اختيار تام دارد، در واكنش به باخت خانگي برابر فولاد خوزستان گفت: "لازم باشد كادر فني را تقويت مي كنيم."
عكس العمل ژنرال ديدن دارد! قلعه نوعي از آن دست مربياني است كه تمام تلاش خود را مي كند تا روي مديران هم اثرگذار باشد اما اينبار كارش گره خورده چرا كه هم واعظ آشتياني و هم بعضي از چهره هاي هيات مديره اهل اعمال مديريت از نوع قدرتي اش هستند! حالا امير شايد معني عدم تمركز را بفهمد و درك كند مديران يك مجموعه چگونه مي توانند ذهن يك سرمربي را از مسائل فني منحرف كنند! البته اگر اين مصاحبه با هماهنگي شخص ژنرال نباشد!

ستون دو: اشك سرد

اگر نيكبخت نبود تا 90 درصد سوژه هاي اين فوتبال به باد مي رفت! هنوز حرف و حديث هاي تيم ملي و كميته انضباطي تمام نشده بود و همچنان شايعات جانكاهي از آن شب معروف فرودگاه به گوش مي رسيد كه بازي پرسپوليس-پيكان از راه رسيد و دوباره جناب آقاي علي نيكي سوژه شد! دو تا پنالتي ناقابل در يك بازي حساس كه مي توانست خيلي ها را از بحران نجات دهد اما ستاره جنجالي شماره 10 چون دوست داشت مثل هميشه هركاري دوست دارد بكند، توپ را برداشت، روي نقطه پنالتي كاشت و زد توي دستهاي دروازه بان! و دوباره وقتي داور پنالتي گرفت اين قصه تكرار شد تا نيكبخت با هدر دادن هر دو پنالتي سوپر سوژه شود!

ستون سه: انتقال

دي كارمو به كوثر لرستان پيوست. شك نكنيد اين انتقال، جنجالي ترين انتقال اين فصل فوتبال جهان است! دي كارمو، معروف ترين فوتباليست برزيل در ايران، بعد از پله البته! پس از آواره كردن بسياري در پرسپوليس، به ديار لرستان رفت تا ثابت كند براي بازيكني كه در بالاترين سطح فوتبال برزيل در هفت هشت ده دوازده پونزده! بازي 17 گل زده، اگر بازي اش در تيمي مثل پرسپوليس نگيرد مي تواند با انتقال به تيمي در همان حد و اندازه خودش را ثابت كند و ده گلي را كه امپراتور قول داده، بزند. و درست همين هم است، درست اين است كه يك بازيكن با پاسپورت برزيلي ده گل تا پايان يك فصل فوتبال بزند حالا با پرسپوليس نشد با كوثر لرستان، ورزشگاه آزادي نشدهمان زمين هاي جنگلي برزيل كه عادل نشان داد! اصل زدن ده تا گل است كه تازه يكي از اين 10 گل با پرسپوليس زده شده و فقط 9 گل تا قول امپراتور باقي است!

ستون چهار: كل يوم

براي حفظ برابري و همچنين پاسداري از جانب بي طرفي و تعادل، ستون چهار را هم به آبي ها اختصاص مي دهيم تا عدالت دو بر دو برقرار شود. اما سوژه اي! نيست جز همان سوژه تقويت كادر فني استقلال!
استقلال باشد، امير قلعه نوعي سرمربي اش باشد اما مديران ارشد از تقويت كادر فني بگويند! اگر آن روز باشگاه استقلال قضيه استعفاي ژنرال را تكذيب كرد، امروز اما ژنرال اگر ژنرال باشد بايد يك استعفاي واقعي بدهد تا اينجوري (چه جوري؟... چون تكراري است از ادامه معذوريم) اقتدار ژنرال گونه اش كل يوم 360 درجه زير سوال نرود! ياد دكتر قريب، مقداد و حتي دكي فتح اله زاده كاملا بخير. چه روزگاري داشتيم!

چاپ شده به تاریخ سه شنبه 5 آذر 87

اشتباه چاپی

2008-11-29T01:01:00.000-08:00

و البته گفتني است بررسي علمي تر و دقيق تر علل اين سفر غير منتظره كماكان ادامه دارد...
اين آخرين جمله چهارستون پريروز است و باز هم افشين قطبي و چهارمين يادداشت پياپي، از پنجشنبه تا امروز، كه نقش نخست تمامي اين چهار شماره امپراتور مستعفي قرمزها، افشين قطبي است. خسته شده ايد؟ حق داريد، اما...
بازار داغ شايعات و شنيده ها، ‌كه راوي هر كدامشان نيز منبع خبري دارند كه قطعا نخواهيد توانست مو را به ميان شكافشان راه بدهيد و بايستي در صحت و سلامت آنچه كه مي شنويد شك نكنيد!
به عنوان نمونه، راوي يك خبر با رعايت تمام آنچه كه از ويژگيهاي يك منبع خبري معتبر گفته شد، اعلام مي كند "قطبي،‌ نيم فصل بر مي گردد" و دقيقا همان حوالي، راوي ديگري با همان منابع مطمئن مي گويد "قطبي، ديگر بر نمي گردد" و شما بايد هر دو خبر را باور كنيد تا اصول حرفه اي كار خبر را زير سوال نبرده باشيد؟! و حالا اگر خيلي احساسي شويد و از بازار مكاره شايعات به وجد بياييد هر دو خبر را تيتر يك مي كنيد تا هيچ كدام را از دست نداده باشيد!
و در چنين شهر شلوغي، يك روايت موثق ديگر هم علت اصلي جدايي قطبي را بر ملا مي كند تا پازل امپراتور بدون قطعه گمشده اي باقي نماند. مي گويند براي كشف اين علت، بايد به روزهاي پيش از آغاز فصل جاري ليگ برتر فلش بك زد؛ قطبي پس از قهرماني پرسپوليس رفت، سرمربيگري استيلي قطعي (قطعي، نه قطبي!) به نظر مي آمد، هيات مديره و مدير عامل باشگاه تغيير كرد، هدايتي هم با يك حساب بانكي پر پول اضافه شد، برگرداندن قطبي به معني غلبه بر گروه مديريتي جدا شده بود، آقاي رئيس كل ورزش ايران كه البته فقط در مسائل كلان! مديريت(نه دخالت!) مي كند گوشي تلفن را برداشت و شماره بين المللي قطبي را گرفت و گارانتي داد، هدايتي هم چك سفيد امضاء داد و قطبي بازگشت. پس نقش آقاي مدير عامل چي؟ هيچ! در اين چند سكانس موثر فيلم؛ off . مي گويند همچنان آقاي مدير عامل در سكانس هايي كه پاي قطبي در ميان است، استراحت دارند و نقشهاي مقابل و البته تاثيرگذار را ديگران هنرمندانه اجرا مي كنند!
و سناريوي سكانس تازه؛ قطبي، نقش اول فيلم بحران به سفر مي رود، منتظر مي ماند، بهانه هايي چون دوش آب، صورتحساب غذا، كارت اينترنت و فيلم بازي حريفان را علت اين جدايي عنوان مي كند، البته به انضمام گروهي دشمن كه شبانه روز توطئه مي كنند، حالا آقاي مدير عامل هم بايد off دائم شود و براي استراحت مطلق به خانه برگردد، آقاي مدير عامل كه رفت شايد قطبي بازآيد!
بازار مكاره شايعات داغ است و باور نكردني، شما اما باور نكنيد. (واي! مثل اينكه اشتباه تايپي شد. بي زحمت خودتان درستش كنيد، چون چاپ شده و كاري از دست ما ساخته نيست، مرسي.)

چاپ شده به تاریخ دوشنبه 4 آذر 87

خاکی باش

2008-11-24T02:04:00.000-08:00

و حالا يك نامه منتشر شده از افشين قطبي! مي گويند بحث "دوش" خيلي جدي تر از اين حرف هاست كه فكر مي كرديم.
"دوش‌" كه در اينجا هم به معني ديشب و بحثي كه در چهار ستون ديروز نوشته شد و شايد شما ديشب آن را مطالعه كرده باشيد و هم به معني ابزاري كاربردي در حمام براي استحمام آسوده تر!

قطبي در اين نامه گلايه هايي كرده كه سوژه اي بكر است براي نوشتن يادداشتي طنز ولي اگر كمي، فقط كمي جدي باشيم و خودمان را به آن راه معروف نزنيم! حرف هاي ساده قطبي براي يك آن ميخكوبمان مي كند! اگر بخواهي بلافاصله اظهار نظر كني، خب مي گويي، اينكه چيزي نيست! اينجا ايران است و ما ايراني ها اصولا عادت نداريم كارهايمان را به موقع انجام دهيم! كلا خيلي حوصله نداريم روي زمانبندي و ساعت و دقيقه كار كنيم! ما سر صبر داريم و دل بزرگ، حوصله مان زياد است، كارمان به موقع انجام نشد كه خب نشد! مگر آسمان به زمين مي آيد؟! حالا امروز نشد فردا، دير و زود دارد اما سوخت و سوز ندارد. اي امان از اين باورهاي ما! باورهاي بعضا غلط ما!

گاهي خوب است آدم هايي از جنس قطبي كه هنوز تنه شان تماما به تنه ما نخورده و هنوز جريانات روزمره و عادت هاي ما مي تواند چشمانشان را گرد كند، تلنگري به ما بزنند.
هرچند آستانه تحريكمان آنقدر بالا رفته كه كار از تلنگر و گوشزد و ندا گذشته است!
اين همه مويه و شيون كردم كه از نامه منتشر شده افشين كه گوشه هايي از آن در روزنامه ديروز "دنياي فوتبال" آمده بگويم.
قطبي گلايه هايي كرده كه شايد علت رفتنش نباشد اما مطمئنا علت ماندنش هم نبوده است! او خطاب به مديران پرسپوليس مي گويد "‌چرا هزينه غذاي من به موقع پرداخت نشده؟!"
به موقع! اگر من بودم شايد هرگز اهميت نمي دادم كه مثلا به كرات از رستوران تماس بگيرند و خواهان پرداخت صورت حساب غذاهاي خورده شده باشند، جواب مي دادم با خود باشگاه تماس بگيرید! راه حل ساده اي كه هم من به آن عادت داشتم، هم كسي كه ماموريتش تماس با من و دادن اين تذكر بود.
قطبي مي گويد "چرا اينترنت خانه من هنوز وصل نشده؟!"
هنوز! هنوز هم مثل به موقع از همان واژه هاي تكراري است. هنوز وصل نشده كه نشده! اينقدر بي قراري ندرد، وصل مي شود.
"ورزشگاه راه آهن دوش ندارد!" اي بابا! مي رويم خانه دوش مي گيريم، آب پرتغال هم مي خوريم، اينقدر سخت نگير! خاكي باش.
اگر خاكي باشيم همه چيز آسان مي شود و هرگز به مشكل نمي خوريم. اصول را باور نكن كه ببخشيد اما سوسول بازي است! خاكي باش.
خاكي كه باشي، بي خيالي طي مي كني و ... و همه چيز آسان مي شود.

چاپ شده به تاریخ یکشنبه 3 آذر 87

صبح روز چهارم

2008-11-24T01:59:00.000-08:00

ستون يك: سه شنبه

يك روز قبل از پس پريروز، افشين قطبي از خير پرسپوليس گذشت و رفت كه مطمئنا در همان لحظاتي كه امپراتور سرگرم تحويل بار به هواپيما و درگير چازني، رايزني و صد البته مخ زني براي بي خيال شدن مسئول بار برای اضافه بارش بود، اعضاي هيات مديره و مدير عامل به شدت مشغول شركت كردن در جلسه اي اضطراري بودند تا دلايل اين بي وفايي را بررسي، تحليل، تحقيق، موشكافي و خرد جمعي گونه نمايند تا مبادا يك كلاغ، چهل و چهار هزار و چهارصد و چهل و چهار كلاغ شود!
و به اين نتيجه كارشناسانه، عالمانه، مسئولانه ، منطقانه و باور پذير رسيدند تا با استفاده از فرمايشات خود امپراتور دليل جدايي را فرستادن آدم هايي اونجوري از طرف طرفداران اينجوري (چه جوري؟ اينجوري،اينجوري؟ تو كه عروسكي، تو كه با نمكي، ديوونه اون چشماتم...) براي شكستن شيشه اتومبيل قطبي عنوان كنند كه موجب ترساندن بانو يوروم هم شده است و آقاي مصطفوي هم در تكميل اين دليل خطير اضافه كردند "فقط مي توانم بگويم افشين قطبي خيلي همسرش را دوست دارد." و خب دوستت دارم مي دوني كه اين كار دله، گناه من نيست، تقصير دله...

ستون دو: چهارشنبه

پس پريروز اما و در ادامه جلسات برگزار شده و بررسي علل و چرايي سفر كاملا بي مقدمه و يهويي قطبي، مديران خرد جمعي گرا، زير ساختانه و مطالعاتي با دستيابي به دلايلي موشكافانه تر و منطقانانه تر! در اعلامي شفاف تر و روشنفكرانه ترتر پرده از رازهاي ديگري برداشتند و عنوان نمودند كه قطبي رفت چرا كه عادل فردوسي پور كه غافل از هرچه خرد جمعي گرايي است با پرداختن به دي كارمو و بيرون كشيدن پدر جدش و وادار كردن جد گرامي به انجام حركات موزون سامبا، امپراتور را زير ذره بين برده و اين مهم موجب از دست دادن تمركز ذهني او شده و در آخر دوباره اين عادل كاملا بي خرد جمعي گرا با ادامه رژه روي شجرنامه دي كارمو و روشنگري در رابطه با پدر پدربزرگش در برنامه هفته بعد خود، با بيشتر بر هم زدن تمركز ذهني قطبي و بيشترتر كردن قطر ذره بين هم! افكار عمومي را نيز تخريبات كامل كرده تا عده اي بگويند قطبي دلال است و به همين خاطر امپراتور رفت!

ستون سه: پنجشنبه

اما مديران هنوز درگير در جلسات اضطراري از آنجا كه احساس كردند شايد همچنان عده اي مجاب به علت رفتن قطبي نشده باشند و اين دلايل خيلي كافي، كارشناسي، مديريتي و خرد جمعي گونانه نباشد، با مطالعاتي عميق تر و به دور از احساسات و هيجانات دو روز اول و با نگاهي به افق هاي آينده دور و در نظر گرفتن شرايط حال و همچنين با نگاهي به گذشته و استفاده از تجربيات عديده خود، علل ديگري را براي اين قطع همكاري ارائه دادند تا بيش از هر چيز اصول حرفه اي مديريت باشگاهي چون پرسپوليس را رعايت كرده باشند و لذا در فهرستي كاملا روشنگرانه ترين، شفاف سازترين، ضد جرم و پوسيدگي دندان و حاوي ويتامين آ، ب، ث، ت، ج و كل يوم فوايد و خواص، شايعه آمدن لوكابوناچيچ، جذب رحمان رضايي بدون در نظر گرفتن خرد جمعي قطبي در خرد جمعي تر خودشان و بيرون گذاشتن ميثاق معمارزاده از ليست بازيكنان را از علل برون رفت قطبي از مجموعه خودشان بيانات كردند.

ستون چهار: جمعه

صبح روز چهارم اما داريوش خان مصطفوي براي باز هم شفاف سازي بيشترترين و كلا انگار خيلي خوش مي گذره روشنگري كنيم، ‌اين بار با حضور در رسانه ملي، رو در رو، چشم در چشم و رخ به رخ با بينندگان ورزش و مردم خرد جمع ترين فرمودند و علت رفتن قطبي را بسيار واضح، مسئولانه، علمي، كارشناسي و حتي بهداشتي- پزشكي عنوان كردند؛ دوش!
بله، دوش. قطبي رفت چون زمين تمرين پرسپوليس دوش آب ندارد و بازيكنان، مربيان، مديران، هواداران و حتي عابران روز گذر كه مسيرشان از آن طرف هاست قادر به گرفتن يك حمام آب گرم نيستند و لذا امپراتور كه ديگر واقعا دل چركين! شده بود و كم كم حتي اصول بهداشتي خود را در خطر مي ديد، زدن خنجر جدايي در قلب خودش را ترجيح داد به هپلي شدن و حمام نرفتن و لذا با اقدامي دشمن خشنود كن قيد پرسپوليس را زد تا تني به آب برساند و البته گفتني است بررسي علمي تر و دقيق تر علل اين سفر غير منتظره كماكان ادامه دارد...

چاپ شده به تاریخ شنبه 2 آذر 87

امپراتور

2008-11-24T01:50:00.000-08:00

قطبي رفت!

و ما مردمان خوش استقبال و بد بدرقه! روزي كه آمد استقبال رسمي به پا كرديم، اركستر ارتش به افتخارش مارش نظامي نواخت و پرچم ايران هم به اهتزاز درآمد. اولين بار كه تصوير و صدايش از تلويزيون پخش شد، قند توي دل همه مان آب شد و سر خوش شديم كه او همان گمگشته باز آمده به كنعان است. لهجه انگليسي فارسي اش سر ذوقمان مي آورد و چشمانمان مي خنديد.
مصاحبه هاي بعدي از بازي اش كه ديگر باعث مباهاتمان شد و افسوس خورديم كه صد حيف‌، ديگران به مانند او نيستند!
رفتارش و گفتارش، حرفه اي بودن را حرف به حرف برايمان معني مي كرد و تك تك كنش و واكنش هايش كلاس درس بود!
فرصت نداديم خودش را پيدا كند، دور و بري هايش را بشناسد، با فضاي عمومي آشنا شود تا آمد به خودش بيايد و با جو تازه اخت بگيرد امپراتورش كرديم، برديمش بالا، بالا، بالاتر و آنجا بود كه ناگهان غبطه خورديم! دو دل شديم، شك كرديم كه شايد آنچه كه ما از او ساخته ايم با آنچه كه خود اوست تفاوت داشته باشد، حالا متفاوت باشد خيلي مهم نيست اما شايد تماما تو خالي باشد، پوچ باشد. نكند هوا برش داشته باشد، ‌باورش شده باشد امپراتور است، نكند جاي ما را تنگ كرده باشد، ما چه كم داشتيم كه امپراتور نباشيم، حالا كه پروين به اجبار اين و آن و زمان البته! دل از پرسپوليس كنده چرا ما نه؟ چرا او؟‌
پس چشمانمان را بستيم و از آن بالا هلش داديم!

و ما مردمان خوش استقبال و بد بدرقه! روزي كه آمد استقبال رسمي به پا كرديم، اركستر ارتش به افتخارش مارش نظامي نواخت و پرچم ايران هم به اهتزاز درآمد! وقتي كه رفت اما... راستي چند نفر پشت شيشه سالن ترانزيت برايش دست تكان دادند!

و ما مردمان خوش استقبال و بد بدرقه ...

چاپ شده به تاریخ پنجشنبه 30 آبان 87

روز خوشبختی

2008-11-24T01:45:00.000-08:00

«چهارشنبه روز خوشبختي است.» اين شايد يكي از پر آوازه ترين ديالوگ هاي سينماي ايران است. ديالوگي مشترك براي نقش يك پسر بچه 8 تا 14 ساله كه كارش فروختن بليت بخت آزمايي اعانه ملي، در كوچه و خيابانهاي قديم تهران است.
فيلم فارسي، فيلم هاي سياه و سفيد و پرخاطره اي كه بخش بزرگي از خاطرات عمومي مردمان اين سرزمين است. پسرك بليت فروش، براي گرم شدن بازار كارش، وعده چهارشنبه و روز قرعه كشي را مي داد كه مي تواند روز خوشبختي باشد تا آرتيست اول و يا حتي بدمن فيلم راغب به خريد شود!
يكي از صحنه هاي ماندگار، بخشي از فيلم «چرخ فلك» است. فردين به همراه بيك ايمانوردي در كافه رستوراني نشسته اند و پسرك بليت فروش بي خبر از همه جا به سراغ ميز بدمن هاي فيلم مي رود. آنها هم كه طبق رسم معمول، نه كوچك مي شناسند، نه بزرگ! برخورد تندشان با پسرك باعث مي شود فردين به حمايت از او تمام بدمن ها را سرجايشان بنشاند تا باز هم فردين ما باشد.
يا سكانس به يادماندني و پرخاطره اي از قيصر كه او در دكه اي نشسته و به شكار آخرش مي انديشد و پسرك بليت فروش از راه مي رسد كه قيصر را تشويق كند تا براي فردا كه روز چهارشنبه است و خوشبختي! يك بليت بخرد و شانس خود را امتحان كند. قيصر، دوست داشتني ترين ضد قهرمان سينماي ايران با لبخندي تلخ به واژه هاي شانس و خوشبختي، يك بليت به نيت منصور آب منگل مي خرد.
«چهارشنبه روز خوشبختي است.» و صداي آقاي مستجاب الدعوه كه يكي يكي شماره هاي خوشبختي را اعلام مي كرد و مردمان ساده دل، بليت به دست و خيره به شماره ها، با هيجان گوش به راديو مي چسباندند تا شايد چهارشنبه آنها هم روز خوشبختي شان باشد.
امروز روز چهارشنبه است و براي عده اي از ما هنوز چهار شنبه روز خوشبختي است، روز اعلام شماره بليت! روزی كه شانس تا پشت در مي آيد و شايد تق تق صداي در هم بيايد، گوش به زنگ باشيد!
براي امروز البته، شايد همين كه پسران خليج پارس، امارات را در خانه اش شكست دهند روز خوشبختي باشد، روز اعلام شماره بليتي كه در دست داريد!

چاپ شده به تاریخ چهارشنبه 29 آبان 87

طفل شیرین

2008-11-24T01:39:00.000-08:00

به هر بهانه اي سراغي از حسن روشن بگيريد، او فقط از فتح اله زاده مي گويد. در اوج حواشي اين روزهاي فوتبال ايران، از جنجال نيكبخت گرفته تا ماجراهاي افشين قطبي، از اختلافات واعظ و قلعه نوعي گرفته تا استعفاي چند ساعته او، حتي با وجود ديدار تيم ملي با امارات، حسن روشن همچنان از فتح اله زاده مي گويد و داستانهايي تكراري از آكادمي فوتبال استقلال، چكهاي پاس نشده و عدم مديريت!
حسن روشن كه روزگاري طفل شيرين تاجي ها بود و از محبوبترين بازيكنان فوتبال ايران به شمار مي رفت، بعد از پشت سر گذاشتن روزهايي كه روزهاي او بود، هرگز در كسوت يك مربي فوتبال به جايگاهي در خور نام و وجهه اي كه از آن برخوردار بود، نرسيد و كم كم جاي خود را به بخشي از خاطرات عمومي و مشترك فوتبالي ها داد. همه تلاشهاي روشن براي رسيدن به جايگاهي در فوتبال پايه به ثبت كاري دراز مدت نرسيد و هرگز مجالي براي تحقق تمام آنچه در سر داشت نيافت.
به همين خاطر در مقاطع مختلف پس از كناره گيري از مسئوليت هاي كوتاه مدت در دوران فدراسيون دادكان و يا فوتبال پايه استقلال و مانند آن، بلادرنگ به قالب اپوزيسيون همان مجموعه رفته و سيل انتقادت را روانه تفكرات مجموعه مديريتي كه منجر به قطع همكاري شده است سرازير مي كند !
حسن روشن كه بي شك از محبوبترين چهره هاي هواداران استقلالي به شمار مي رود و آنها خاطرات خوش با او بودن را بسيار دوست مي دارند، پشت اين نقاب تازه انتقادي، ناخواسته پا روي قاب خاطرات گذاشته مي گذارد و تصويري نو براي دوستدارانش مي سازد.
طفل شيرين آبيها به اصرار در تكرار همه آنچه كه بارها و بارها درباره اش سخن گفته، بجاي روشن گري، ذهن هواداران را به علل ديگري براي رسيدن به چرايي اين همه اصرار! راهنمايي مي كند.
حسن روشن حرفهاي خوبي مي زند كه شايد بسياري بنابر مصلحت انديشي و تعاملات اين روزهاي فوتبال ايران! حتي به آن فكر هم نمي كنند. اما ...! اما گاهي جذابيت خود را از دست مي دهد، همين.

چاپ شده به تاریخ سه شنبه 28 آبان 87

روی پیشخوان

2008-11-24T01:30:00.000-08:00

اين روزها بي قراري براي يك مسابقه فوتبال پرخبر از نوع ايراني به بالاترين درجه ممكن رسيده است. تعطيلي نيم فصل پيش از موعد و فاصله نسبتا زياد آخرين هفته برگزار شده ليگ تا بازي تيم ملي برابر امارات، عطش همه به ويژه فوتبال نويس هاي وطني را موجب شده تا چشمان آنها بيش از پيش براي يافتن سوژه اي در خور توجه تيز شود. آنچه كه به خوبي از روي جلد اكثر روزنامه هاي ورزشي چاپ شده در اين چند روز قابل درك است، پراكندگي سوژه هاي موجود از يك طرف و فقدان يك جريان خبري مشترك بين آنها از طرف ديگر است و از آن طرف تر نيز تلاشي چشمگير كه هر يك از آنان براي به پا كردن يك جريان تازه به كار مي بندند!
نگاهي گذرا به نيم صفحه اول روزنامه هاي ورزشي روز گذشته تا حدودي شرح حال اين روزهاي بي قراريست.
روزنامه خبر ورزشي براي گريز از همين روزهاي تكرار! آتش به خيمه آبي ها مي اندازد و با يك رو تيتر و تيتر اصلي درشت، استقلال را به گرداب يك بحران غير قابل انتظار مي اندازد، "شكاف بين مدير عامل و سرمربي استقلال عميق تر مي شود" و البته تيتر يك، "قلعه نوعي در فكر استعفا!" دو تيتر فوق در نگاه اول شما را به اين باور مي رساند كه قطعا استقلال با مشكلي جدي روبرو شده كه تمام راه هاي تعامل را براي مديريت و سرمربي بسته است اما وقتي با مراجعه به صفحه چهار و خوندن متن آنچه كه به دو تيتر فوق منتسب است درمي يابيد كه اولا با يك گزارش خبري طرف هستيد و ثانيا اساس و پايه آن "برخي اخبار" ‌و البته "حكايت" است! كه در نهايت نيز خواننده را در فضايي معلق بين آنچه كه هست و آنچه كه خواهد شد با آنچه كه بايد باشد! رها مي كند و خب در نهايت همان عصر ديروز، خبرگزاري فارس زحمت از حالت تعليق در آوردن خواننده را كشيد و خبر تكذيب استعفا را از سوي باشگاه استقلال روي خروجي فرستاد.
روزنامه 90 هم تيتر يك خود را از ميان آبي ها انتخاب كرد تا پس از همه آن روزهاي نيكبختي و پرسپوليسي، تنوعي باشد براي خوانندگان و آبي ها هم بهانه اي براي خريد روزنامه آن هم به شكل روزانه داشته باشند، "ترانسفر جباري تا پايان فصل ممنوع شد!" براي پي بردن به متن خبر، تا رسيدن به صفحه هفت روزنامه صبوري كنيد و آنجاست كه با خبر كوتاهي برخورد مي كنيد كه تيتر يك 90، دستپخت اوست.
و تقريبا طبق معمول تمام اين سال هايي كه مجتبي جباري به استقلال بازگشته و يا مصدوم بوده، يا قرار بوده ترانسفر شود و البته هميشه نيز سرمربي استقلال به خصوص از نوع ژنرالش با صدور مجي به آن سوي آب ها مخالفت كرده! ديگر تيتر جنجالي روي صفحه 90 دست كمي از همصدايي با خبر ورزشي براي به بحران كشيدن استقلال ندرد، "قلعه نوعي از نيم فصل در سپاهان" به اضافه يك علامت سوال و يك علامت تعجب در معيت آن تا به نوعي خود را از هر پيامدي مبرا كند و پيش از آغاز، دست ها را بالا ببرد.
متن خبر با برگرداندن كامل روزنامه و رويت صفحه دوازده قابل رديابي است كه در نهايت مختوم مي شود به منابع آگاهي كه مدعي هستند و چند "شايد" و "شايعات" و البته اين توصيه كه بهترين راه، صبر تا پايان نيم فصل است.
روزنامه توپ ورزشي، كماكان سوژه نيكبخت را سوژه اي مناسب براي كار مي داند و با پرداختن به بحث محروميت او، خبري تكميلي مبني برمحروم شدن علي نيكي از پرسپوليس مي دهد، "نيكبخت از پرسپوليس هم محروم مي شود"، متن اين خبر هم با مراجعه به صفحه آخر امكان پذير است كه در شروع زنهار مي دهد مسابقه پرسپوليس و پيكان مي توند بسيار سرنوشت ساز باشد و حوادث بسيار در پي داشته باشد و در ادامه رجوعي به شنيده و گفته هايي از مقامات پرسپوليس و ارتباط مصطفوي با كفاشيان و تلاش براي تبرئه ستاره شماره 10 و در آخر اينكه اگر محروميتي باشد شايد شامل بازي هاي باشگاهي هم شود!
روزنامه دنياي فوتبال هم، همچنان ذوب در جريانات علي نيكي، نقل قول تازه اي از او را تيتر يك كرده است، "مي دانم كي آن حرف ها را پشت سر من زده" كدام حرف ها؟‌ كافي است ورق بزنيد، متن خبر در صفحه دو، چيزي ندارد جز همان تك جمله تيتر شده از نيكبخت به همراه روايت دلخوري شديد او از گزارش روز گذشته همان روزنامه درباره حواشي داستان نيكي و شايعه وحشتناك!
و در آخر، روزنامه خودمان كه خب گفتن ندرد كه كار ما كه حرف ندارد كه! تيتر يك ديروزمان كه كرور كرور شكر تاييد شد، گرديد، گشت و آخ جون خلاصه!

چاپ شده به تاریخ دوشنبه 27 آبان 87

غیر عادی

2008-11-17T00:43:00.000-08:00

مي شود چشم ها را بست و تمام بدي هاي عالم را به نيكبخت نسبت داد. الان كه خيلي ساده تر است، پاي او در كميته انضباطي گير است و از مدير تيم هاي ملي تا سرمربي و سرپرست و تداركات عليه اش جبهه گرفته اند، حتي يكي، دو بازيكن تيم ملي كه وجدانشان به غايت دچار درد و عذاب شده، ناشناس اسرار مگو را فاش مي كنند تا هيچ راه در رويي براي نيكبخت باقي نماند. برد رسانه اي اش هم كه شكر خدا سر به فلك مي برد، بازي هاي ليگ هم كه تعطيل است و ديدار تيم ملي آنقدر سوژه خور ندارد كه نيم صفحه اول را داغ كند، پس بچسبيم به علي نيكي كه خدا از آسمان رساندش براي همين روزهاي كسادي و بي خبري.

البته بهتر است سوژه علي نيكي پس يك ژست حرفه اي و روشنفكرانه خرج شود. اتفاقا براي ما كه اداي آنچناني بودن در مي آوريم و از اينچناني بودن گريزانيم خيلي بهتر جواب مي دهد، براي ما كه شيون مي كنيم «چرا به اعتقادات حرفه اي بازيكنان احترام نمي گذاريد؟ در آستانه فلان سالگي مي خواهد افكارش به باشگاهش معطوف باشد؟ اي واي! خدايا! از جان كاپيتان سي و چند ساله چه مي خواهند؟ چرا او بايد در چندين و چند ميدان گوناگون به كار گرفته شود؟ البته حق داريد، شما كه از نمونه هاي متناظرش در دنياي حرفه اي فوتبال! خبر نداريد، شما چه مي دانيد كه در فلان جائك از x و yبازي رژيمي مي گيرند يا با احترام به تصميمات آقاي z مي گذارند برود خانه، دخترهايش را تربيت كند! خب تقصير نداريد اينها را فقط ما مي دانيم! شما اينجا دائم هوار هوار كنيد، بازيكني كه به تيم ملي نيايد بي وطن است، عرق ملي ندارد، آب و خاك نمي فهمد يعني چه؟ شما را چه به زندگي در دنياي مدرن و متمدن امروز!» پشت اين نقاب "مكش مرگ ما" بهتر مي توان از آب هاي گل آلود ماهي كه نه، زير دريايي تصاحب كرد!

نيكبخت به خودي خود كه سوژه هست، از هر زاويه اي هم كه براندازش كني جان مي دهد براي آرتيست اول شدن فيلم هاي منكرات اجتماعي، خب! حيف نيست اين موج خبري به راه افتاده فقط به چهار تا پاسپورت قديم و جديد و گوشي موبايل و دايورت ختم شود! به خدا كه حيف است! كفران نعمت است! تازه آن سوي آب ها هم از اين بازي ها در مي آورند، طرف را در كلوپ شبانه غافلگير مي كنند و عكس و خبرش را مثل نقل و نبات شب عروسي پخش مي كنند، حريم شخصي و اين داستان ها هم حد و اندازه خودش را دارد، دائم كه نمي شود به حريم شخصي افراد احترام گذاشت، لوس مي شود!

به نظر كه بايد فقط به سوژه هرچه داغ تر فكر كرد، تا جايي كه همه بسوزند و جزغاله شوند. «آخه مگه تو حالت عادي هم مي شه آدم هم پاسپورتش جا بمونه، هم شارژ موبايلش تمام بشه! محاله، غیر ممكنه! حتما در حالت عادي نبوده است، حتما حالش مساعد نبوده» و نتيجه بيشتر گرفت، حال كسي هم كه مساعد نباشد چكار دارد به كميته انضباطي فدراسيون! اين ديگر در صلاحيت قوه قضائيه است! البته يادمان باشد ژست خودمان را بگيريم، براي نمونه «خدا را خوش نمي‌آيد وارد زندگي شخصي افراد شويم» ژست خوب و مناسبي است، هم اين طرف را دارد، هم آن طرف را! و ....

و فقط بايد با چشماني سرد و مات، باید شاهد وقايع بود كه زبان از حيرت قفل شده! حالت غير عادي نيكبخت را به احوالات كاملا عادي خودتان ببخشيد، لطفا.

چاپ شده به تاریخ یکشنبه 26 آبان 87

انتظار

2008-11-17T00:28:00.000-08:00

ستون يك: تك چرخ

از آنجايي كه آقاي داريوش مصطفوي، مدير عامل گرامي باشگاه پرسپوليس، هنگام تمرين سرخپوشان با باراني و كفش مردانه پا به توپ شده و دو، سه حركت نمايشي و حيرت آور انجام داده است، تا به ديگر اعضاي هيات مديره از يك سو و از دیگر سو به كادر فني تيمش بفهماند و هم بقبولاند كه تنها عضو فوتبالي جمع مديران پرسپوليس است! انتظار مي رود در يكي، دو روز آينده جناب وعظ آشتياني، مدير عامل گرانسنگ باشگاه رقيب، در اقدامي تلافي جويانه دست كم براي اثبات آنكه اگر از اهالي فوتبال نيست اما از مردان ورزش است، سوار بر دوچرخه در تمرين آبي پوشان حاضر شود و در نمايشي خيره كننده تك چرخ زده و دوچرخه را بر روي يك چرخ، دو سه دور بچرخاند و در آخر به پشت روي زين بنشيند و در حال بالا رفتن از پله، با دست مخالف بوق بزند.

ستون دو: حرف مرد

از آنجايي كه آقاي حسين هدايتي به قولي كه به رحمان رضايي داده بود وفا كرد و بدون در نظر گرفتن قطبي و مصطفوي، رضايي را سرخپوش كرد و نشان داد هنوز مردان مردي هستند كه تا پاي جان بر سر عهد و پيمان خود بمانند و همچنان تار سبيل مردان آبرو دارد! انتظار مي رود حاج علي فتح اله زاده در اقدامي انتحاري در كليه روزنامه و مجلات تحت الامتياز، تحت الامر و تحت المصاحبه خود تيتر بزند «تا من هستم، حجازي هست، فيروز كريمي هم هست، قلعه نوعي هم هست، كاش پورحيدري هم مي آمد، چقدر جاي كخ خاليه! اگر مي شد رودي فولر هم ميومد خيلي خوب بود، ابراهيم طالبي دوستت دارم، تا استقلال قهرمان آسيا نشود، پس هستم!»

ستون سه: رقابت

از آنجايي كه افشين قطبي همه امور اعم از فني، غير فني، تمريني و فراتمريني را به مديران مورد اعتمادش سپرده و آنها هر كدام به فراخور حالشان، ليست بازيكنان را پر و خالي مي كنند، دروازه بان حذف مي كنند، مدافع مي آورند، مهاجم خارجي اخراج مي كنند اما هافبك خارجي را اضافه نمي كنند و كلا دور هم خوش مي گذرانند و حتي سر تمرين چك بانكي مي كشند! انتظار مي رود در چشم به هم زدني امير قلعه نوعي كه همه امور اعم از مديريتي، هيات مديريتي، معاونتي، سرپرستي، مالي-اداري و حتي مسائل فني را تنها جزئي از حيطه وظايف خود به شمار مي آورد، در اقدامي تشكيلاتي و نگرشي، كل يوم استقلال را سند محضري بزند تا ثابت كند در هر مسئله اي نبايد با تيم رقيب، رقابت كرد!

ستون چهار: وفاق

و در آخر از آنجايي كه تيم ملي چهار شنبه اين هفته بايد به ديدار امارات برود و لذا هفته جاري، هفته وفاق ملي و گل و بلبل است، انتظار مي رود خط به خط روزنامه هاي ورزشي با ذره بين مورد مطالعه دقيق و بررسي موشكافانه قرار گيرد تا مبادا نويسنده خائن و وطن فروشي كه قسم خورده، با قلمش مانع رهيابي تيم ملي به جام جهاني شود، كلمه اي در راستاي آنچه كه بويي از نقد و انتقاد و منتقد و نقاد و نقاله بدهد، نوشته باشد. توصيه مي شود در اين چند روز باقي مانده از هيچ يك از كلمات پرسشي در يادداشت ها استفاده نشده و هيچ جمله اي با «چرا» شروع نشود، چرا دره گنجه بازه؟ چرا doghouse درازه؟ چرا گل روي پرده، سبزو سفيد و زرده؟!

چاپ شده به تاریخ شنبه 25 آبان 87

REMIX

2008-11-15T00:58:00.000-08:00

«زود اومدم فرودگاه، فكر مي كردم پاسپورتم دست بروپچ تيم مليه، اومديم سوارشيم، ديدم اي دل غافل! پاس كو؟! يادم افتاد تو داشبورد ماشينه، ماشين كجاست؟ تو پارگينگ! پارگينگ چي، كجا، كو؟ پارگينگ خونه! خونه خاله كدوم وره؟ از اين وره و از اون وره، دايي اومده؟ چي چي آورده؟ نگو و نپرس، با صداي چي؟ با صداي ...، اي آقا اينا چيه دارم مي گم، به خدا قاط زدم آقاي قاضي رئيس انضباطي!»

• خب بعد از اين چه شد پسرجان؟

«نيم ساعت بيشتر وقت نداشتم، پريدم ترك يه موتور، گفتم جيم فنگي آتيش كن در ريم! اوخ ببخشيد! يعني بريم كه زودي برگرديم، زود باش! بزن بريم به سرعت برق و باد، بزن بريم از اينجا...»

• اينقدر عشوه نياييد! توضيحات درست و مستدل بدهيد!

«همين كه رسيدم خونه، شيرجه زدم تو ماشين، در داشبوردو باز كردم خوار تا CD ريخت بيرون، سريع سيستم رو راه انداختم يه حالي بكنم خستگيم دره، آخه خيلي ترك موتور اذيت شده بودم، نيستي تو! نيستي تو! نيستي تا ببيني چي اومده سر عشق تو! نيستي تا ببيني عاشقت مونده پاي تو ...!»

• استغفرا...! داريد چكار مي كنيد!

«اشتب شد جناب قاضي، برقي CD ها رو زدم كنار تا پاسپورتو پديا كنم، چشمتون روز بد نبينه، پاس قديميه بود! دلم داشت از حلقم ميومد بيرون، لعنت به اين شانس...!»

• گذرنامه جديدتان كجا استقرار داشتندي ؟

«همونجا بود كه دوزاريم افتاد، پاسم پيش داريوش خانه، شقايق اينجا من خيلي غريبم، آخه اينجا كسي عاشق نمي شه، گره زد سرنوشتامون تقدير، ولي پاسپوت من پيدا نمي شه...»

•داريوش! درست حرف بزن، ما هم دريابيم!

«داريوش خانو نمي شناسي؟! همون كه تيمو برد جام جهاني، قلبش خراب شد رفت خونشون، تازگي ها خوب شده برگشته ديگه! رفتم سمت باشگاه كه پاسمو بگيرم اما ...»

•اما كه چه؟ ‌اصلا چرا گوشي همراهت را پيچانیده بودندي؟

«خدا به سر شاهده كه باتريم ته كشيده بود، كلي باهاش ور رفتم كه روشن شه، همينطور هم شد ولي من از بس پرت پاس بودم كه نفهميدم گوشيم زنگ مي خوره! تازه فهميدم خودش سر خود دايورت هم شده، همين جوري الكي دايورت مي شه، بعد مثلا فكر كردن من از قصدي اين كار رو كردم...»

• حقيقتا كه دفاعيه محكمه پسند و قابل قبولي بود، بسیار همه قانع و حتي نادم و پشميان شدندي كه از شكي كه به شما كرده بودنديم دام، دارا دام دام مثلا ...

«مثلا چي؟! مثلا حرف هاي تو كاش مي شد قند و عسل، مي آوردم واسه تو گل سرخ بغل بغل ...»

•آهان! دست دست، آقايون دست... حالا برعكس، ...
واي خداجون چقدر داره خوش مي گذره...! (؟)

چاپ شده به تاریخ پنجشنبه 23 آبان 87

بحران، آبی یا قرمز؟

2008-11-15T00:47:00.000-08:00

ستون يك: ناصر حجازي

روزهاي بحران استقلال با باخت عجيبي به پيكان به پيچيده ترين وضعيت خود رسيد و ناصر حجازي را به كابوس يك كوچه بن بست رساند كه تنها راه خروجش، درب خروج باشگاه بود. فيروز كريمي آمد تا نسخه شفابخشي براي دردهاي آن روز استقلال باشد كه عاقبت كاملا بي اثر شد، تا او نيز راهي جز خروج، پيش رويش نباشد و سرانجام نوبت اميرقلعه نوعي رسيد تا چاره اي باشد براي روزهاي بحران و ناكامي! امير در شرايطي به استقلال آمد كه در روزهاي باختش هم خطري از طرف سكوها و مديران باشگاه احساس نمي كرد. روزهايي كه ديگر كسي براي او آلترناتيوي در ذهن نداشت. كم و بيش، تمامي گزينه هاي جانشين، به ظاهر امتحان خود را پس داده بودند و دست كم هواداران را به اين باور رسانده بودند كه موفقيت استقلال در گرو حضور امير است، پس مي توان به پاي روزهاي بدش نيز نشست و صبوري كرد. هواداران استقلال، امروز آلترناتيوي براي امير قلعه نوعي، سرمربي استقلال ندارند.

ستون دو: افشين قطبي

در همان روزهاي بحراني استقلال و ناصر حجازي، پرسپوليس روي ابرها بود. سانتي مانتاليسم حاكم بر پرسپوليس همه چيز را فانتزي و همه كس را رمانتيك كرده بود. هواداران از درخشش ستاره اقبالشان سرمست بودند و تمام پديده هاي اطرافشان را دوست داشتني و زيبا مي ديدند، روزهايي كه روزهاي خوبي بود و خوشي. افشين قطبي به عنوان يك مربي حرفه اي با ويژگي هاي يك پرسوناژ كاريزماتيك، جاي خود را در قلب هوادران پرسپوليس باز مي كرد، رفته رفته امپراتور آنها شد. ديگر اعضاي كادر فني از استيلي و مرزبان تا سعيد عزيزيان، همگي نيروهاي كارآمد به حساب مي آمدند كه قوانين كار در يك گروه حرفه اي مي دانستند و به آن پايبند بودند. روزهايي كه پرسپوليس مي باخت هم هواداران به پايش مي ايستادند و پشتيبان بودند. روزهايي كه حتي باخت به استقلال اهواز نيز در آن شرايط سخت لحظه اي هواداران را در حمايت از تيمشان دو دل نكرد. هواداران آلترناتيوي براي قطبي نداشتند. پروین دلزده از پرسپولیس، سرگرم استیل آذین بود و از بگوویچ و زوبل تا آری هان و دنیزلی، امتحان خود را پس داده بودند. هواداران پرسپوليس ، آنروز آلترناتيوي براي افشين قطبي ، سرمربي پرسپوليس نداشتند.

ستون سه: امير قلعه نوعي

در همان روزهاي ناخوشي استقلال و سرخوشي پرسپوليس، بهمن فروتن در مقاله اي نوشت، «فوتبال ايران آنقدر پيچيدگي ندارد كه كسي مانند ناصر حجازي از عهده آن برنيايد، مشكل جاي ديگري است! پرسپوليس وقتي پرسپوليس شد كه از پروين رها شد، استقلال هم تا زماني كه از قلعه نوعي خلاص نشود، استقلال نخواهد شد. اگر مي خواهيد استقلال نتيجه بگيرد، بسپاريدش به امير.» و اين لپ كلام فروتن گرامي بود كه آب پاكي را روي دستان همه ريخت، پرسپوليس، بدون پروين، پرسپوليس نشد تا روزي كه پروين آداب زندگي بدون پرسپوليس را آموخت و پرسپوليس نيز به نبودن پروين عادت كرد.

ستون چهار: حميد استيلي

امروز اما هواداران پرسپوليس براي قطبي، آلترناتيو دارند. حميد استيلي همان نقشي را بازي مي كند كه پروين بدون پرسپوليس آن را در همان روزها نوشته است. هواداران ديگر به پاي روزهاي ناكامي صبوري نمي كنند. آنها به دنبال بهانه مي گردند تا تمام بي قراري هايشان را يك جا فرياد كنند. اگر بهمن فروتن امروز يك بار ديگر دست به قلم ببرد، امير استقلال را شاهد مدعاي خود مي كند و استيلي را جاي پروين مي نشاند و مي گويد :«فوتبال ايران آنقدر پيچيدگي ندارد كه افشين قطبي از عهده آن برنيايد، مشكل جاي ديگريست! استقلال وقتي استقلال شد كه امير بازگشت، پرسپوليس هم تا زماني كه به استيلي سپرده نشود، پرسپوليس نخواهد شد. اگر مي خواهيد پرسپوليس نتيجه بگيرد، بسپاريدش به او.»

چاپ شده به تاریخ چهارشنبه 22 آبان 87

تب

2008-11-11T23:30:00.000-08:00

"در دادگاه ثابت كنيد تباني كرده ام..."

از آنجايي كه معمولا براي اقداماتي نظير تباني و مشابهات آن سند محضري امضا شده و در دفتر خانه هاي رسمي در سه نسخه ثبت مي شود، به آساني مي شود با فرستادن يك نسخه رونوشت برابر اصل آن به مراجع قضايي، موضوع تباني را اثبات كرد. آنچه كه اثباتش ممكن نيست و حتي از عهده جناب فيل هم بر نمي آيد تبي است آني كه بعضا من، شما و حتي قهرمان! يا قهرمانان ورزيده و قوي هيكل نيز به هنگام بيماري دچارش مي شويم.

تب چيست؟

تب اولين "آژير خطر" سيستم دفاعي بدن هنگام مواجهه با عفونت است و اين مكانيسم بسيار ساده اي است كه بدن براي حفظ خود در مقابل عفونت و آسيب هاي حاصل از آن داراست.
هنگام بيماري يا عفونت، بدن هورمون هايي با نام سايتوكاين ها را توليد مي كند كه به نوبه خود روي عروق خوني مغز عمل كرده PGE2 توليد مي كنند كه وارد هيپوتالاموس مغز شده و باعث تب مي شود.
وقتي دماي بدن از 37 درجه، چند درجه اي بالاتر مي رود گلبول هاي سفيد خون مي توانند به طور موثرتري با عفونت مقابله كنند. در چنين شرايطي بيماران تب دار بيشتر احساس درد و خستگي مي كنند.

"آژير خطر" دير زماني است با صدايي هرچه بلندتر به گوش مي رسد و فوتبال تب دار ما در آتش سوزان تب خود مي سوزد، مقدار متنابهي PGE2 وارد هيپوتالاموس فوتبالمان شده و كم كم مي رود تا بخشي از مغز را از كار بياندازد، دماي بدن اين فوتبال، نه چند درجه كه چند صد درجه بالا رفته اما دريغ از فقط يك گلبول سفيد كوچولو كه بتواند به طور موثر با عفونت مقابله كند، فوتبال تب دار شايد از درد و خستگي بي امانش بميرد!

تباني را نمي شود اثبات كرد اما تب آني را مي شود از روي علائمش تشخيص داد. صداي پر درد و خسته اش را بشنويد كه مي گويد: "حالم بده، حالم بده، امشب درجه تبم روي هزار و سيصده، اما شايد به چشم تو اين تب فقط يه عدده...!"

چاپ شده به تاریخ 21 آبان 87

شير یا خط

2008-11-10T02:28:00.000-08:00

يك بار هم براي حل مشكلات، سكه بياندازيد. در طول سالهاي اخير هميشه خواسته اند ناكاميها و بحران هاي به وجود آمده در دو باشگاه استقلال و پرسپوليس را با برگزاري نشست ها و جلسات متعدد، حل و فصل كنند. به اين ترتيب كه در مواقع شكست و در شرايطي كه طاقت هواداران طاق مي شود، مديران باشگاه طي جلساتي مستمر، عموما به صورت شبانه و گاهي روزانه و در مواردي صبحانه، تکدانه، کاله، دامداران، پاک و حتی چوپان! مشکلات، معضلات، ناکامی ها، بحران ها، عوامل دخيل و باقي قضايا را شناسايي ، تجزيه و تحليل كرده و با ارائه راهكارهايي مستدل، كل يوم مسائل را حل كرده و شرايط باشگاه را با چرخشي 360 درجه از اين رو به آن رو مي كنند. ولي متاسفانه مشكل اصلي آنجايي است كه راهكارهاي ارائه شده عموما تاريخ مصرف كوتاهي دارند و خيلي زود اوضاع و احوال به همان وضعيت قبل از 360 درجه باز مي گردد .

پرسپوليس اين روزها دقيقا سرگرم روايت چنين داستاني است. صبح، ظهر، شب و حتي مواقعي طي پنج وعده در شبانه روز جلساتي در راستاي خروج از بحران برگزار مي شود كه تا بدين لحظه منجر به ارائه راهكاري براي برون رفت از وضعيت اضطراري كنوني نشده است.
نتايج ضعيف پرسپوليس، بحث اخراج دي كارمو، سفر ابدي ماركو (به برزيل البته!)، وضعيت بازيكنان خارجي، خريد بازيكنان جديد، مدافع توگويي، محمد نصرتي، رحمان رضايي، اختلاف ميان اعضاي هيات مديره، اختلاف هيات مديره با مصطفوي، اختلاف مصطفوي با قطبي، اختلاف قطبي با برخي بازيكنان، اختلاف برخي بازيكنان با برخي ديگر از همان بازيكنان، تو خوبي؟ اختلاف تازه عروس توره با مادر شوهرش، قهر بانو يوروم با مامان افشين و بسياري مشكلات ناگفتني ديگر...!

يكبار هم براي حل مشكلات سكه بياندازيد. اگر شير آمد قطبي را بر كنار كنيد و به مصطفوي اولتيماتوم دهيد كه تا نيم فصل بر كنار مي شود، آنوقت براي آنكه غافلگير شود آخر همين هفته بركنارش كنيد، اگر خط آمد مصطفوي را بر كنار كنيد و به قطبي اولتيماتوم دهيد كه تا نيم فصل بر كنار مي شود آن وقت براي آنكه غافلگير شود آخر همين هفته بركنارش كنيد و اما اگر سكه روي لبه اش ايستاد، مسئوليت را بپذيريد.
اين بار براي حل مشكلات، سكه بيندازيد. نتيجه همان خروجي جلسات متعدد شبانه و روزانه است، امتحان كنيد.

چاپ شده به تاریخ دوشنبه 20 آبان 87

ورزش از نگاه چند؟

2008-11-10T02:10:00.000-08:00

دو! ورزش از نگاه دو. اگر با شروع برنامه از تهران حركت كنيد، بخش پاياني برنامه را مي توانيد در كنار سواحل زيباي درياي خزر ببينيد! و مطمئن باشيد آنچه را كه از دست داده ايد در مقايسه با آنچه كه به دست آورده ايد چندان اهميتي ندارد.
جهانگير كوثري، مدافع سابق تيم تاج با تحصيلات آكادميك در رشته كارگرداني سينما علاوه بر اجرا، تهيه كنندگي اين برنامه را نيز بر عهده دارد و اولين نتيجه اي كه در ذهن يك بيننده تلويزيوني خطور مي كند تلفيقي است از يك چهره ورزشي و يك چهره سينمايي با چندين و چند عنوان تهيه كنندگي، مديريت توليد و حتي كارگرداني فيلم هاي سينمايي در كارنامه اي نسبتا قطور به انضمام تعدادي جوايز جشنواره اي!
و اين نتيجه منطقي، مطمئنا زمينه ساز تصويري ابتدايي از برنامه مي شود كه در همان دقايق ابتدايي به كلي در هم مي شكند و فرو مي ريزد. بر خلاف انتظار با برنامه اي روبرو مي شويد كه در آن نه اثري از ريتم است، نه اثري از كادر و نه حتي اثري از حداقل سليقه!
در اوج حواشي حاكم بر پرسپوليس، ورزش از نگاه دو ميزبان داريوش مصطفوي و افشين قطبي است و حداقل انتظار يك هوادار پرسپوليس رسيدن به پاسخ براي دو، سه پرسش در باره شرايط قرارداد و كاري "ماركو"، چگونگي انتخاب و جذب "دي كارمو"‌، نتيجه جلسات آقايان هدايتي و مصطفوي با قطبي، وضعيت جذب بازيكنان تازه و البته روشن شدن بسياري ابهامت ديگر است! و شايد براي آنهايي كه برنامه جمعه شب "نگاه دو" ‌را نديده اند، باور اين نكته سخت باشد كه مصطفوي و قطبي نزديك به سه ساعت! در استوديو برنامه حضور داشتند و دريغ از يك پرسش و پاسخ واضح و روشن!
و جهانگير كوثري در ادامه ابتكار تازه اش براي فرهنگ سازي در ورزشگاه هاي كشور با دعوت از هواداري پاستوريزه در كنار بوقچي با سابقه فوتبال ايران (در فوتبال حرفه اي، ليدر مي گويند البته!)، ترجيح داد به جاي پرداختن به حواشي روز، به بينندگان برنامه اش زنهار دهد توهين نكنيم، اخلاق حرفه اي را رعايت كنيم و تاكيد كند ما حرف بد نمي زنيم، دست به گل ها نمي زنيم، هر كي به گل دست بزنه، حراست استاديوم نيشش مي زنه و سهراب بوقي نيز در حمايت از سياست تهيه كننده و مجري برنامه هشدار دهد تماشاچيان در ورزشگاه "دري وري" نگويند و براي آنكه خدايي ناكرده كسي فراموش كند تا فرهنگسازي شود! حدود ده دقيقه، حداقل پنجاه بار خطاب به بينندگان فرمودند "دري وري نگوييد."
دو! ورزش از نگاه دو. اگر با شروع برنامه از تهران حركت كنيد خيلي بهتر است تا با پايان برنامه سر به بيابان بگذاريد.

چاپ شده به تاریخ یکشنبه 19 آبان 87

قاعده بازی

2008-11-09T01:11:00.000-08:00

ستون يك: تعويض

در غياب مجتبي جباري، فرهاد مجيدي يك خط به عقب آمد وپشت سر دو مهاجم استقلال جاي گرفت، او به همراه جان واريو به خوبي از عهده رهبري تيم به ويژه در زمانهاي هجوم به دروازه ملوان برآمد و گاه نيز فراتر از شرح وظايفش براي توپ گيري و پرس حريف تا دروازه خودي عقب مي آمد. در طول مدت 60 دقيقه اي حضورش در زمين يكي از اركان هماهنگي تيمي استقلال بود و به همراه ديگر هم تيمي هايش روند مسابقه را به سمتي هدايت مي كرد كه براي يك بيننده تلويزيوني رسيدن استقلال به گل دوم محتمل تر بود. فرهاد تعويض شد و جاي خود را به آرش برهاني داد! روشن بود كه برهاني با دستور كاري كاملا متفاوت با او به زمين آمد. خالي ماندن موقعيت فرهاد در پشت سر مهاجمان و از طرف ديگر كم توان شدن خط مياني استقلال نه تنها ايستا شدن و بي نظمي حركت تيمي را فراهم آورد بلكه روند بازي را نيز به سود ملوان تغيير داد تا آنها تيمي باشند كه به گل دوم مي رسند!

ستون دو: مرز

امير قلعه نوعي هنوز به آن درجه از تجربه نرسيده است كه مرزي مطمئن و روشن بين روابط شخصي و مسائل فني قائل شود و هنوز حتي آن تبحر و حرفه اي گري لازم را نيز ندارد تا براي جبران دغدغه هاي شخصي اش به وسيله ابراز فني، توجيه منطقي بياورد.
اگر بيرون ماندن فرهاد از پازل تاكتيكي! امير در طول فصل، بر دلايلي فقط فني! استوار باشد، تعويض او مقابل ملوان اما چنين نيست.

ستون سه: ستاره

امير قلعه نوعي گاهي دچار سوء تفاهم مي شود و تاب شنيدن نام شاگردانش را از سكو ها ندارد. جنس محبوبيت بازيكنان با مربيان متفاوت است و اين امري متداول در همه جاي دنياست. بر خلاف ايران در تمام استاديوم هاي جهان فقط نام ستاره ها و بازيكنان شنيده مي شود. و اسمي از مربيان نمي آيد، مگر آنكه آخر فصل باشد و تيم محبوبشان قهرمان شده باشد كه در آنصورت دقايقي مربي را هم تشويق مي كنند.

ستون چهار: قاعده بازي

فرهاد مجيدي با تمام شيطنت هاي خاص خودش نشان داد قواعد بازي حرفه اي را مي داند و با آنكه اختلاف سليقه اش با امير قلعه نوعي پيش از آغاز فصل بر هيچكس پوشيده نبود ثابت كرد تماما در خدمت تيم است .
همان قواعد بازي حرفه اي مي گويد تصميم گيرنده اول و آخر يك تيم سرمربي است پس با احترام به جيگاه فني امير بايد گفت از بين قواعد بازي شايد يكي دوتايشان دوست داشتني تر باشند و البته بعضي از آنها موجب عذاب! اما بايد به تمامشان احترام گذاشت و عمل نمود، قاعده بازي اين است.

چاپ شده به تاریخ شنبه 18 آبان 87

پارادوکس

2008-11-09T01:04:00.000-08:00

پارادوكس چيست؟
تناقض آميز، آنچه كه در نگاه نخست درست به نظر مي رسد ولي غلط است و يا به نظر غلط مي آيد اما درست است. در منطق كلاسيك رياضي، هر گزاره يا صحيح است و يا ناصحيح، به اين معني كه يك گزاره نمي تواند هم درست باشد و هم نادرست، و اگر چنين وضعيتي مشاهده شد بايد به دنبال يافتن اشتباه در محاسبه بود.

از قرن ها پيش از ميلاد تا امروز، پارادوكس بخشي از چالش موجود بين دانشمندان، فلاسفه و حتي عالمان مذهب و عرفان بوده است. مبحث "فنا" در عرفان نمونه خوبي براي پارادوكس موجود در آن البته به زعم برخي از صاحبان انديشه است، فنا شو تا باقي شوي. بمير تا زنده شوي.

سقراط مي گويد: "چيزي كه مي دانم اين است كه نمي دانم."

در جزيره اي دو قبيله وحشي اداره امور را به دست دارند، يك قبيله معتقد به "خداي راستي" و قبيله ديگر به "خداي دروغي" معتقد است. هر تازه واردي به جزيره بيايد، از او سوال مي كنند. اگر "راست" گفت به پاي خداي راستي و اگر "دروغ" گفت به پاي خداي دروغي قرباني مي كنند. يك نفر آمد از او پرسيدند "چه سرنوشتي داري؟" پاسخ داد:"شما مرا قرباني خداي دروغ مي كنيد." آنها درماندند !

پارادوكس، آنچه كه تناقض آميز است و انگيزه اي مي شود براي تفكر دقيق و در نتيجه توسعه آگاهي و قدرت استدلال.
پارادوكس، آنچه كه تناقض آميز است و گاهي چنان درمانده ات مي كند كه بي اختيار با چشماني خيره پديده اي متناقض را كه درست جلوه مي كند و تو به نادرستي اش ايمان داري، مات نگاه مي كني اما استدلالي براي اثبات آن نمي يابي.
و پارادوكس، گاه چنان پديده اي ساده است كه بي درنگ مي توان حقيقت آن را آشكار كرد اما دقيقا پارادوكس اينجاست كه پديده اي در عين سادگي و عرياني حقيقت درونش، زبان از شرح آن بند مي آيد و در دهان خشك مي شود، پارادوكسي كه با تعريف كلاسيك آن متفاوت است و يك پست پارادوكس به شمار مي رود، پست پارادوكسي به كوچكي و سادگي فوتبال ايران!

چاپ شده به تاریخ پنجشنبه 16 آبان 87

G4

2008-11-09T00:56:00.000-08:00

"نظر شما درباره بازگشت ناصر حجازي به ليك برتر چيست؟"

1- موافق

2- مخالف

مهم نيست هر يك از دو گزينه فوق چند درصد آراء را دراختيار مي گيرد. مهم اين است كه شما بر اساس چه معيارهايي به يكي از اين دو گزينه راي مي دهيد.

شما يا طرفدار ناصر حجازي هستيد يا طرفدار ناصر حجازي نيستيد و چه باشيد، چه نباشيد مي توانيد هر يك از دو گزينه "موافق" يا "مخالف" را انتخاب كنيد. به عبارت ساده تر يك طرفدار ناصر حجازي مي تواند مخالف بازگشت او به ليگ برتر باشد و يك فرد مخالف، با بازگشت حجازي موافق!
به عقيده يك "طرفدار افراطي" ناصر حجازي، او در تمام سالهاي مربيگري اش به حق خود نرسيده و دست هاي پشت پرده با توطئه هاي پياپي همواره راه موفقيت او را سد كرده است، و اين بار شايد فرصتي باشد تا ناصر حجازي خودش را ثابت كند.
در نظر يك "طرفدار منطقي" او كه تعادلي بين توانايي هاي حرفه اي ناصر حجازي و قدرتهاي پنهان پشت پرده فوتبال ايران برقرار مي كند، بيرون ماندن او از دايره مربيان ليگ نفع بيشتري براي حجازي دارد.

طرفدار موافق: "حجازي بايد برگردد تا حق خود را از فوتبال ايران بگيرد. هيچ وقت نخواستند او موفق شود و نگذاشتند. ولي اين بار حجازي خودش را ثابت مي كند. او هيچ وقت از هيچ چيز شانس نياورد، نه از دستيار، نه از بازيكن، هيچ كس موفقيت او را نمي خواست."

طرفدار مخالف: "ناصر حجازي برنگردد بهتر است. دوست ندارم خدشه اي به تصويري كه از او در ذهن دارم وارد شود، اگر اعتقاد به وجود دستهاي پشت پرده و توطئه داشته باشيم كه خب چيزي تغيير نكرده و مناسبات با حجازي اگر بدتر نشده باشد مطمئنا بهتر هم نشده است، اگر هم بحث توانايي هاي فني باشد كه تيمي مثل استقلال ظرفيت مناسبتري براي ابراز آن دارد تا ابومسلم".

گروه مقابل طرفداران حجازي نيز وضعيت روشني دارند، گروهي كه طرفدار او نيستند و به همين دليل ساده مخالف با بازگشت حجازي هستند و گروهي ديگر كه بواسطه همين دوست نداشتن، موافق! بازگشت او!

شما نيزبه يكي از اين "چهار" گروه تعلق داريد و در نهايت يا "موافق بازگشت" هستيد يا "مخالف بازگشت".
ناصر حجازي با بازگشت خود اعلام كرد كه به "گزينه اول" راي داده است اما شما فكر مي كنيد او به كدام يك از "چهار" گروه تعلق دارد؟ وضعيت دوتايشان كاملا روشن است.

چاپ شده به تاریخ چهارشنبه 15 آبان 87

Fashion

2008-11-04T23:24:00.001-08:00

كميته انضباطي فدراسيون فوتبال اعلام كرد، "Fashion ها بزودي محروم مي شوند!" (البته عبارت صحيح آن Fashionable است.) مسلما براي اجرايي شدن حكم فوق معيارهايي تعريف خواهد شد كه در صورت نمود عيني، مطابق با مفاد قانوني محروميت Fashion ها اقدام مي شود. چهارستون ضمن حمايت از قانون Fashion، معيارهاي محتمل حكم تازه را اعلام مي كند.

1- Fashion و مو :

مدل موهاي پريشان، سيخ سيخي، از جلو افشان-از پشت پريشان و بالعكس، صاف تو صورت-از پشت رو به بالا، از بغل گوش تو شقيقه ها- از جلو رو به بالا، از كناره ها جمع كلا رو به بالا، از فرق عقب صاف به جلو-از جلو تاب به كنار، فرفر ريزهاي هاي لايت شده، فر درشت- زير صاف مش نقره اي، اكستنشن لخت كرم قهوه اي، Glat يا اتو مو، مدل كامراني يا تريپ هومني، تيفوسي، ميكروبي و به ويژه مدلهاي رضايا، ساسي مانكن و من برات base مي زنم-تو برام ناز مي كني، جميعا ممنوع.

2- Fashion و ابرو :

روم به ديوار، روم به ديوار! بلا تشبيه ابروهاي تر و تميز شده، هشتي، هفتي، حدوداي شش و هشت، سه چهارم و ... ابروهاي تتو، كموني و دم باريك. ابروهاي پيوسته، گسسته، زبانم لال زير ابروهاي برداشته شده و يا خط دار مدل شهرامي سري K و بخصوص ابرو ميندازي بالا بالا – مي دونم سرت شلوغه حالا، كل يوم ممنوع.

3- Fashion و ريش و سبيل :

خدا از باعث و باني Fashion نگذره كه به اين هم رحم نكردند! ترجيحا يا كلا از بيخ بتراشيد و يا اصلا و ابدا (به قول آقاي دايي) دست نزنيد. ساير مدلها اعم از لنگري، قايقي، چكمه اي، خطي، دو خط،، سه خط ممنوع! يك كوچولو بالاي چانه يا زير چانه هم ممنوع!
در صورت اصرار به داشتن ريش و سبيل Fashion، فقط و فقط مي توانيد مدل علي دايي را عينا Copy-Paste كنيد.

4- Fashion و رنگ پوست :

خدا رو شكر كه با رسيدن فصل پاييز و سرما، تيرتان به سنگ خورده و از آفتاب مافتاب خبري نيست!
استفاده از سولاريوم، چه خوابيده و چه ايستاده، چه 12 دقيقه هشت هزار تومان چه 20 دقيقه 12 هزار تومان ممنوع! (البته اگر 20 دقيقه هشت هزار تومان پيشنهاد شد، جهنم! معطل نكنيد كه خيلي مناسبه)
استفاده از اتو برنز، ماسك برنز، كرم پودر، پن كك و ساير تجهيزات و ملزومات برنز اكيدا ممنوع كه بيشتر به نفع خودتان است چرا كه اصلا ماندگاري ندارند. (اگر اتو برنزي با ضمانت ماندگاري 6 ماهه پيدا كرديد خبر دهيد تا اقدام شود!)
ساير مفاد اعم از محدوديت هاي تزريق لب، كاشت گونه، عمل بيني، كاشت مو و... متعاقبا اعلام خواهد شد.

چاپ شده به تاریخ سه شنبه 14 آبان 87

عادل، ستاره امشب

2008-11-04T01:56:00.000-08:00

عادل براي نود امشب كم سوژه ندارد. باخت دوباره پرسپوليس در يك بازي خارج از خانه، گل نزني هاي "دي كارمو" ‌و ادامه حمايت هاي قطبي از او تا جايي كه درباره تصميم هيات مديره پرسپوليس مبني بر خارج كردن وي از ليست بازيكنان، اعلام كرد "‌قبل از دي كارمو بايد مرا اخراج كنيد"‌ و در آخر پيدا شدن "توره" و اينكه او از رفتن پيش "مامانش" كمال استفاده حتي سوء استفاده را كرده و براي "مامانش" ‌عروس هم آورده است! و ديگر چه اهميت داشته كه مرخصي سه روزه اش، پانزده، شانزده روز شده! و تازه سفر دوباره "ماركو"‌ به برزيل آنهم بي خبر! (حتما خواسته "مامانش" ‌سوپرايز شه.)
و به سوژه هاي امشب 90 اضافه كنيد، ‌ماجراي مرخصي اجباري برگي زر، داستان انتخاب سرمربي سپاهان و درگيري اوليايي و ميثاقيان.
شك نكنيد عادل امشب جزو خوشحال ترين مردان روي زمين است، چرا كه امشب، شب اوست و ستاره بازيهايش!
او در يك فرصت مناسب، يك به يك سوژه هاي پرسپوليس را بررسي مي كند و بهترين گزينه اش "داريوش مصطفوي"‌ خواهد بود و شايد تماسكي هم با فرخزادي بگيرد.
عادل: "آقاي مصطفوي! تبريك مي گم. خلاصه توره پيدا شد. مثل اينكه مامانش رضايت داد، شانس آورديم خانومش گير نداد بريم honey moon!"
مصطفوي: "ببينيد آقاي فردوسي پور! ما يك جلسه كاملا رسمي با ايشان ترتيب داديم، كاملا توضيح دادند به ما آقاي توره ايشون هم بهر حال گرفتار شدن، اما ما كاملا قاطع برخورد كرديم ،40 هزار دلار جريمه اش كرديم نه به خاطر اينكه دير اومد بلكه به خاطر اينكه ازدواج كرده و ما رو دعوت نكرده، البته آقاي قطبي كاملا مساعدت كردند، چون ايشون تصميم گيرنده اند، توره هم اظهار تاسف كرد، شرمنده شد. هرچه باشد پرسپوليس جاي بزرگيه..."
بعد از اينكه عادل پنهاني و آشكار و ريزريز و خلاصه به تمامي صور ممكن و مجاز خنديد، يه كوچولو مي گويد: "بازي هاي خارج خونه رو خوب مي بازين!" و مي رود سراغ "دي كارمو" و بحث اخراج او.
مصطفوي: "واقعا آقاي فردوسي پور! من متاسفم از اين شيطنت ها كه توسط افراد شناخته شده انجام مي شود و نمي خوان اين باشگاه گام در مسير پيشرفت بذاره، من صددرصد تكذيب مي كنم. ما اين افراد شيطون را شناسايي كرديم. بزودي اعلام خواهيم كرد و اخراج مي كنيم."
البته شك نكنيد اگر دست عادل باز باشد، براي ماجراي "توره" و "دي كارمو" و حتي "ماركو" سراغ قطبي مي رود و سوژه هاي پرسپوليس را از او پيگيري مي كند. مطمئنا حرفهاي قطبي درباره "توره و doghouse" ، "دي كارمو و وعده 10 گل" و "ماركو و ماركوپولو" جذاب تر خواهد بود.
و ديگر اينكه پيش بيني چهار ستون از نود امشب برنامه اي جذاب تر و ديدني تر از هفته هاي اخير خواهد بود كه اگر ابلاغيه هاي اخير قضايي دست و پا و البته پيش از آن زبان عادل را نبندد، برگ برنده او "بازداشت مايلي كهن" خواهد بود و عكس حاجي مايلي با دستبند كه خود حاجي آنرا با بلوتوث روشن، send all مي كند!
حسن ختام سوژه هاي نودي امشب هم "ثانيه شمار" عادل است كه از زماني كه "عيسي ايندوي" دروازه بان ذوب آهن توپ را مي گيرد تا لحظه اي كه قصد پرتاب آنرا داشت، بكار مي افتد و ثانيه ها را مي شمارد ... يك، دو، سه، چهار، پنج، شش، هفت، ... stop!

چاپ شده به تاریخ دوشنبه 13 آبان 87

مکث

2008-11-04T01:27:00.000-08:00

پنجشنبه - 9 آبان 87 - راديو ورزش :

علي كفاشيان رئيس فدراسيون فوتبال ايران روي خط تلفني راديو ورزش است. من شنونده بخش پاياني اين گفتگو بودم، ‌زماني كه بحث به انتخابات اخير كميته ملي المپيك رسيد و مجري راديو پرسيد: ‌"آقاي كفاشيان! چرا از انتخابات كناره گيري كرديد؟"
مجري: "يعني براي مشغله فدراسيون فوتبال نبود؟"
باز هم مجري: "پس بحث تك شغله شدن شما مطرح نيست؟"
كفاشيان: "‌نخير، قانوني تصويب شده تا مسئوليت هاي اين چنيني شغل محسوب نشود؟"
مجري:"يعني شما يك شغله باقي نمي مانيد؟"
كفاشيان:"نخير، من وقت آزاد زيادي دارم كه براي پر كردن آن به شغل هاي ديگري نيازمندم".

يكشنبه – 5 آبان 87 - خبرگزاري فارس :

علي كفاشيان رئيس فدراسيون فوتبال ايران، در گفتگويي با خبرگزاري فارس پاسخگوي پرسشهاي خبرنگار بخش فوتبال اين خبرگزاري شد.
خبرنگار: "آقاي كفاشيان! تيم ملي در اسپانيا اردوي تداركاتي خواهد داشت؟"
كفاشيان: "خبر ندارم".
خبرنگار: "علت كارشكني سفارت عربستان در صدور ويزاي تيم ملي جوانان چه بود؟"
كفاشيان: "نمي دانم. خيلي در جريان نيستم، اما اعتراض كرديم".
بازهم كفاشيان: "به AFCشكايت كرديم، جوابي نيامد. به همين خاطر به FIFA اعتراض كرديم كه آنهم فايده اي نداشت، دليلش را نمي دانم!"

جمعه - 10 آبان 87 - ساعت 17:00 تحريريه البرز :

يك خبر از تيم ملي جوانان روي تلكس آمد، عنوان خبر ساده بود. "ادامه كارشكني عربستان براي تيم ملي جوانان ايران".
متن خبر از تداركات نامناسب ميزبان براي تيم ملي مي گفت و وضعيت نامطلوب اسكان و تمرين و ... در همين اثنا يك مصاحبه تازه نيز از رئيس فدراسيون فوتبال روي تلكس آمد، "اميدوارم جوانان هم مانند نوجوانان قهرمان شوند."
ساعت 21 همان شب، تيم ملي جوانان ايران به عربستان باخت.

چاپ شده به تاریخ یکشنبه 12 آبان 87

C

2008-11-02T02:08:00.000-08:00

با چشماني كه به پهناي صورت اشكبار بود، براي گرفتن مدال مقابل صف اهداكنندگان جوايز آمد و يك به يك دست داد اما از كنار دست دراز شده "هاوه لانژ"‌ رئيس آن سالهاي "فيفا" بي تفاوت گذشت! يك فرياد خاموش اعتراض در برابر ميليونها چشم بيننده!
و اين آغاز جنگ علني او بود در برابر مافياي پنهان فوتبال. جنگي كه يك طرف آن همه فوتبال جهان بود و طرف ديگرش او.
براي ديدن دوباره اش چهار سال دندان روي جگر گذاشتم، ديدارها با يك بازي برابر "يونان" ‌تازه شد. كماكان يك تنه همه تيم بود و قلبي تپنده. در حالي كه راه راه پوشان سفيد و آسماني با سه گل "‌باتيستوتا" ‌كار را يكسره كرده بودند، با ضربه اي چشم نواز از پشت باكس جريمه، سقف دروازه را فروريخت و اين پايان كار نبود كه آغاز مونولوگ او شد. با مشتهايي گره كرده به سمت دوربين دويد و با چهره اي خشمگين تمام لنز را تسخير كرد و يكسره فرياد شد! يك فرياد بلند اعتراض در برابر ميلیونها چشم بيننده!

اين دو "عكس نوشت" ‌را با چشمهاي خودم ثبت كردم كه در كنار قاب عكسهاي تاريخ سازش در جام جهاني 86 مكزيك و دستهاي بريتانياي كبير كه مقابل "دست خدا"‌ي او بالا رفته بود و زانوهاي ژرمنهاي مغرور كه برابر "‌جادوي پا"ي او بر زمين ساييده بود، ابر اسطوره اي را خلق كرد تا با شادي بردش از ته دل بخندم، با غم باختش گونه ام خيس شود، با عصيان و فريادش سراپا خشم شوم و با خود ويرانگريها و اعتيادش مستاصل كه "هي ديگو! با مارادوناي من چه مي كني؟!"

مارادونا، شماره 10 را معني كرد و بازوبند كاپيتاني را كه يك "‌C" بزرگ روي آن نقش بسته بود و اين يعني مارادونا.
مارادونا يعني دوست نداشتن "پله" و اين كه بي شك آرژانتين تيم بهتري از برزيل است! مارادونا يعني او بهترين بازيكن تاريخ فوتبال است و همين!
مارادونا يعني تمام دنيا توطئه مي كنند تا او را از پاي در آورند حتي زماني كه او خودش با كوكائين عليه مارادونا اقدام مي كند! مارادونا يعني عصيان، مبارزه و ياغي گري!
مكزيك86، آلمان شكست خورده، كاپ جهاني ...
ناپل، سريA، ايتاليا 90، هاوه لانژ، مافيا ...
آمريكا94، باز هم هاوه لانژ، مافيا و دوپينگ...
آرژانتين، كوبا، شماره 10، كاپيتان، چه گوارا، فيدل كاسترو، كوكائين و الكل يعني مارادونا،
مارادونا يك "بت" كه پاك نيست اما ...

- به بهانه "مارادونا، سرمربي تيم ملي آرژانتين"
هي ديگو! هواي مارادوناي منو داشته باش.

چاپ شده به تاریخ شنبه 11 آبان 87

دیوار

2008-11-01T00:50:00.000-07:00

دادگاه حكمي مبني بر ممنوع المصاحبه شدن مايلي كهن صادر مي كند. به واسطه اين حكم ابلاغيه اي به تمامي روزنامه ها و رسانه هاي كشور فرستاده مي شود تا از تهيه هرگونه مصاحبه و گفتگو با وي جلوگيري شود، ‌تلويزيون از دعوت وي به عنوان كارشناس فني برنامه هاي ورزش منع مي شود و...

و تمام اين محدوديت ها و در واقع محكوميت ها، نتيجه يك چالش فوتبالي بين او و علي دايي است كه پا از حوزه ورزش بيرون گذاشته و وارد صحن دادگاه هاي قضايي كشور شده است! شروع قصه را كم و بيش همه مي دانند كه در پي نتايج تيم ملي در جام جهاني آلمان و سيبل شدن شماره 10! مايلي كهن در يك برنامه زنده تلويزيوني و همگام با جو عمومي آنروز كه مي خواست تمام بغض خود را از تيم ملي بر سر دايي بكوبد، نه هيزم كه بنزين به پاي شعله گر گرفته ريخت تا شايد آب سردي باشد بر آتش درون مردماني كه در انتظار كاپ قهرماني جام جهاني بودند! و جالب تر آنجايي است كه در اين سناريوي به ظاهر "ملودرام"‌ كه خيلي زود تبديل به یک "تراژدي" شد و اين روزها با حكم صادر شده كم كم "جنايي-جزايي" هم شده است، ‌نه دايي مقصر بود نه مايلي كهن و نه حتي مردم متوقع از تيم ملي 2006! كه همه اين رسوايي را بايد به پاي كسي يا كساني نوشت كه در آن روزهاي پيش از آغاز جام جهاني براي پنهان كردن سوء عملكرد خود و پشتيباني هاي بي دليل از كادر فني، چنان فضايي را پيرامون توان فني تيم ملي به وجود آوردند كه بسياري جام جهاني را با تورنمنت بازي هاي غرب آسيا اشتباه گرفتند!

ولي امروز با تمام فاصله اي كه بين علي دايي و محمد مايلي كهن به وجود آمده است كه داستان وكيل و دادگاه و محكوميت و ... فقط مقياس كوچكي از قطر و ارتفاع ديوار مابين آنهاست! دوستاني نيت كرده اند با اجراي سناريويي تازه در ادامه سلسله آشتي هاي به پا شده در فوتبال ايران! با علي دايي "هت تريك"‌ كرده بساط آشتي او را با مايلي كهن به پا كنند، تا شايد اين قصه هزار و يك شب در سكانس آخر "‌هپي اند" ‌شود! و اين اشتباهي پشت اشتباهات ديگر است و اصولا اين طرز فكر كه اختلافات و مشكلاتي ريشه دوانيده! با رويارويي و يك خوش و بش به ظاهر دوستانه حل مي شود، ‌غلط است.

دل خوش به همان آشتي علي دايي و قلعه نوعي باشيد، سرانجام آشتي با كريمي را فراموش نكنيد، از كنار داستان دايي و مايلي كهن به آرامي بگذريد و يا نه بايستيد و ديوار را خراب كنيد. و مطمئن باشيد براي خراب كردن اصولي يك ديوار به بيش از پانزده دقيقه وقت نياز داريد!

چاپ شده به تاریخ پنجشنبه 9 آبان 87

از کل یوم تا نگرش

2008-11-01T00:35:00.000-07:00

امير قلعه نوعي اين روزها با كلمه "نگرش" پيمان دوستي بسته و سعي دارد "نگرش" ‌خود و "نگرش" همه پديده هاي اطراف خود را نيز تغيير دهد. او درباره هت تريك آرش برهاني مي گويد "‌نگرش آرش را تغيير داديم"
‌اگر بپذيريم "نگرش" ‌هم به دامنه لغات امير اضافه شده و در كنار كلمه ها، ‌اصطلاحات و عباراتي چون "بزرگوار"، "كل يوم" و "360 درجه"‌ شخصيتي وابسته به ادبيات او پيدا كرده است، به آساني درمی يابيم راز موفقيت استقلال كجاست؟
بزرگترين و منطقي ترين ايرادي كه به قلعه نوعي بويژه در زمان هدايت تيم ملي وارد بود "نوع ادبيات" ‌او بود كه در مواجهه با آن بيش از هر انتقاد ديگري واكنش نشان مي داد.
فاصله امير اين روزهاي استقلال با اميري كه در ذهن داريم، اما فاصله "كل يوم"‌ است با "نگرش"‌. او گام در فرايند گذار براي رسيدن به وضعيت مطلوب گذاشته است. امير با همان لحن گفتارش، ‌با همان ادبيات شناخته شده اش و با همان گارد هاي معروفش، در مقاطع زماني مختلف ثابت كرده سعي در بهبود تمامي ويژگيهاي حرفه اي و حتي شخصيتي خود دارد.
او با آنكه به زعم كارشناسان در گروه مربياني با تفكرات سنتي قرار دارد، ‌اما همواره خود را يك مربي علاقمند به مباحث آناليز و شناخت و كار با كار گروهاي فني معرفي كرده است كه با وجودي که در بدبينانه ترين حالت يك ژست به حساب مي آيد اما قابل احترام است. يك ويژگي امير كه دستكم براي من، او را از گروه مربيان سنتي جدا مي كند و در گروه مربيان "نه سنتي، نه مدرن"‌ جاي مي دهد، حضور او در تمامي كلاسهاي مربيگري با وجود كارنامه اي در خور توجه مديران باشگاههاي فوتبال است. براي من، ‌اين شاخصه او معني خوبي دارد، ‌"امير"‌ فارغ از نامي كه در فوتبال ايران دارد، در خلوت خود با "امير" رو راست است.
من در گروه موافقان قلعه نوعي نيستم اما باور داردم امير در كنار تمامي زواياي پشت پرده بواسطه هوش و شناخت دقيقش از پيدا و پنهان فوتبال ايران در گروه اندك "‌مربيان بيشتر موفق" ‌فوتبال ماست. امروز ديگر به راحتي نمي توان توان فني و حتي ادبيات او را به شوخي گرفت. ديروز مي شد با "كل يوم" شوخي كرد اما "‌نگرش" جايي براي شوخي ندارد.

چاپ شده به تاریخ چهارشنبه 8 آبان 87

بدون سوژه

2008-10-29T01:22:00.001-07:00

براي امروز سوژه ندارم ولي چون خودكار و كاغذ دارم مي نويسم! سوژه نداشتن خيلي بهتر است تا مثلا در تابستان، برق نداشته باشي يا در زمستان، گاز (چه ربطي داشت؟!)
سوژه نداشتن از خيلي چيزهاي ديگر هم بهتر است.
بهتر است سوژه نداشته باشي، اما براي پرداخت پاداش ملي پوشان پول داشته باشي. (چه ربطي داشت؟!) "خيلي هم ربط داشت."

من ترجيح مي دهم در تمام هفت آسمان يك عدد "‌ستاره"‌(اينجا "سوژه")‌ نداشته باشم اما از برپايي اردوي تيم ملي در اسپانيا با خبر باشم. "تازه اين هم ربط داشت"
سوژه براي نوشتن نداشته باشي خيلي بهتر است تا در جواب سوال "‌علت كار شكني سفارت عربستان در صدور ويزاي تيم ملي نوجوانان" حرفي براي گفتن نداشته باشي. ‌"اين يكي هم ربط داشت."

سوژه نداشته باش اما پاسخي در برابر اعتراضت به كنفدراسيون فوتبال آسيا داشته باش. خيلي بد است سوژه داشته باشي اما اعتراضت به فيفا فايده اي نداشته باشد و تو حتي دليلش را هم نداني. "همشون ربط دارند"
مي گوييد ارتباطي ندارد! شما انتخاب كنيد، جمله "به فيفا هم اين اعتراض را داشته ايم، اما فايده اي نداشته است." بهتر است يا جمله "به فيفا هم اين اعتراض را داشته ايم، فايده اي داشته است، اما سوژه اي نداشته است." ؟
براي امروز سوژه ندارم ولي چون خودكار و كاغذ دارم مي نويسم! سوژه نداشتن خيلي بهتر است تا مثلا در جريان آنچه كه پيرامونت اتفاق مي افتد نباشي.
كفاشيان: "اهميتي ندارد اگر من در جريان قرار نگرفته باشم."
(ربط داشت ولي شايد اهميت نداشت!) "من كه گفتم ربط داشت."

چاپ شده به تاریخ سه شنبه 7 آبان 87

کابوس

2008-10-28T00:28:00.000-07:00

استقلال كه قهرمان ليگ پنجم شد، امير به تيم ملي رفت اما دلش جا ماند. براي همين استقلال را به امانت دست صمد سپرد. امير شد رئيس سازمان فوتبال و صمد سرمربي. اما حذف استقلال از ليگ قهرمانان آسيا محاسابات امير را به كلي بهم ريخت و صمد شد نفر اول استقلالي كه نه هيات مديره داشت، ‌نه مدير عامل و نه رئيس سازمان فوتبال!
صمد با استقلال خيلي خوب نتيجه گرفت و تا تكرار عنوان قهرماني چند قدمي بيشتر فاصله نداشت كه دو تيم كارخانه هاي خودرو سازي ايران، روياهاي او را به كابوس بدل كردند. سه بازي آخر استقلال در ليگ ششم، ‌به ترتيب برابر سايپا، پيكان و پاس بود. سه بازي خانگي! (پيكان و پاس هنوز ويزاي مهاجرتشان به قزوين و همدان نيامده بود.) استقلال در شرايطي كه با چهار امتياز اختلاف از تيم دوم در صدر بود، به سايپا و پيكان باخت. همانطور كه نيم فصل اول را هم به اين دو تيم واگذار كرده بود!
ليگ هفتم و بازگشت دوباره ناصر حجازي به استقلال. استقلال شروع خوبي نداشت. نوسانهاي اين تيم به حواشي آن دامن زد. دل مديران باشگاه با حجازي صاف نبود و آرامش خاطر را از او گرفته بود. از همان هفته دوم و باخت مقابل ملوان زمزمه هاي بركناري و ضرب الاجل براي حجازي به گوش رسيد اما حجازي ماند تا در يك عصر پاييزي، چهارشنبه نهم آبان 86 ، به ديدار پيكان برود. فضاي حاكم بر استقلال به شكلي بود كه همه اين بازي را آخرين فرصت حجازي براي فرار از بحران مي دانستند. تيتر البرز براي روز بازي گوياي جو آن روز استقلال حجازي است "خطرناك ترين پيكان سواري استقلال"‌.
حدس مي زنيد تيتر فرداي بازي چه بود ؟ "كودتاي سبز" ، "اسطوره آب شد". استقلال در حاليكه تا بيست دقيقه ابتداي بازي "دو بر صفر" از پيكان پيش بود، وقتي داور سوت پايان بازي را به صدا در آورد "سه بر دو" ‌باخت! باخت برابر پيكان، ‌استقلال را در بحران ويرانگري فرو برد كه تا انتهاي فصل مجال فرار از آن برايش بوجود نيامد.
پيكان "كابوس" هواداران استقلال شد!
فيروز كريمي آمد تا استقلال را نجات دهد اما او هم با اين تيم بحران زده بجايي نرسيد و در كنار باختهايي كه داد به پيكان هم نه نگفت!
چهار باخت پياپي برابر پيكان !
پيكان "كابوس" هواداران استقلال است!
پيكان خواب آشفته ديشب هواداراني بود كه امروز براي رهايي از اين كابوس شبانه چشم به استقلال امير دارند!

چاپ شده به تاریخ دوشنبه 6 آبان 87

آش T

2008-10-27T00:22:00.000-07:00

نكته مهم در تهيه انواع آش جا افتادن آنست و بايد توجه نمود وقتي لعاب انداخت، حرارت آش بايد كاملا ملايم باشد. ضمنا آش را بايد به آرامی هم زد كه ته نگيرد.

- مواد لازم:

1- علي دايي، ‌يك عدد

2- تيم برق، يك عدد ( ترجيحا شيرازي)

3- مقداري قلعه نوعي و علي كريمي

4- تعدادي درجه دار ( موكدا سردار ، ترجيحا بابايي)

5- مردان قوي هيكل به مقدار لازم

6- چند عدد عكاس، فيلمبردار و خبرنگار

7- گروهي سياه لشكر

- طرز تهيه:

ابتدا يك مسابقه فوتبال بين برق شيراز با يكي از دو تيم محبوب پايتخت ترتيب مي دهيم، مي گذاريم 20 تا 25 دقيقه از انجام مسابقه بگذرد، ‌خوب كه گذشت! علي دايي را (بدون آنكه خرد كنيم) ‌به ورزشگاه اضافه مي كنيم. در همان ابتداي اضافه كردن دايي، يك نماي بسته او را روي اسكوربورد نشان مي دهيم سپس صبر مي كنيم هواداران حاضر در ورزشگاه بخوبي دايي را "هو"‌ كنند تا طرف ديگر دعوا، ‌خود را در هو شدن او گناهكار دانسته، عذاب وجدان بگيرد. با پايان نيمه اول، ‌زمان آن مي رسد تا ساير مواد را اضافه كنيم، دايي را به اتاق سردار بابايي برده و با حرفهاي "‌تيش، تيش، ‌تيش گرفته، اين دل كه آتيش گرفته" ‌كاملا مغز پخت مي كنيم. همزمان روي شعله ديگري طرف دوم را نيز تفت مي دهيم. (‌توجه داشته باشيد كه بيهوده و بي جهت وقت 15 دقيقه اي بين دو نيمه، ‌براي انتقال نكات فني سرمربي به بازكنان هدر نرود!) در صورتي كه طرف دوم، ‌ديرپز يا نپز بود مردان قوي هيكل را اضافه نموده تا او را به خوبي و كاملا درسته به درون اتاق سردار بفشارند. بسته به اينكه براي طرف دوم از قلعه نوعي يا كريمي استفاده مي كنيم، ساير موارد اعم از خبرنگار، عكاس، فيلم بردار و سياهي لشگر را ( بدون آنكه بشوييم ) به ميزان لازم اضافه كرده، خوب هم مي زنيم تا از سرو كول يكديگر بالا روند و ته نگيرند. سپس منتظر مي مانيم تا دو طرف به يكديگر چسبيده، ‌مقدار متنابهي ماچ و موچ از يكديدگر بگيرند و آواي "تا هستم و هستي باهام، عمرو باهات سر مي كنم. اگه بگي دوستم داري، حرفتو باور مي كنم. بيا بيا (دينگ، دينگ) نرو نرو (دينگ، دينگ) بمون پيشم، ‌آخه دارم عاشقت مي شم" بگوش برسد.
حال زمان آن فرا رسيده تا آش را سرو كرده از خوردنش لذت ببريم.

نكته 1 : توصيه مي شود اگر براي طرف دوم از علي كريمي استفاده كرديد، آش را در همان وقت 15 دقيقه ای ميل نماييد و عكس ها و خبرهايش را سريع مخابره كنيد كه خيلي زود خراب مي شود!
نكته 2 : هرگز براي طرف دوم از "حاجي مايلي" استفاده نكنيد.

چاپ شده به تاریخ یکشنبه 5 آبان 87

تبانی

2008-10-26T03:29:00.000-07:00

با سوت پايان "ابومسلم-پيام" اگر نتيجه بازي را مي پرسيدي يك جمله تكميلي بعد از "پيام، يك هيچ برد" مي آمد، "تباني بود"!
"تباني"، گاهي معني آنچه را كه مي گوييم بدرستي نمي دانيم يا شايد مي دانيم اما از تبعاتش آگاه نيستيم. گاهي بدون فكر، بي هيچ دغدغه اي قضاوت مي كنيم و اصولا گروهي از ما (افسوس كه يكي از دوستانم به من تذكر داده "خيلي تند مي نويسي" وگرنه به جاي گروهي از ما ترجيح مي دادم بنويسيم همه ما ) قضاوت كردن را سهل ترين كار دنيا مي دانيم.

پیام خراسان یک - ابومسلم صفر
تباني بود. چرا؟ "روشن است، يادتان مي آيد وقتي ميثاقيان بركنار شد، برگي زر كه آن زمان همكار خداداد در پيام بود، در جلسه اي كه بين خداداد عزيزي و مديران باشگاه ابومسلم برگزار شد به عنوان سرمربي ابومسلم آمد،‌ دليل از اين واضح تر! توقع داريد برگي زر مقابل خدادادي كه باعث شده سرمربي ابومسلم شود، قد علم كند ؟!"
اما اگر بازي با برد ابومسلم به پايان مي رسيد، آن وقت آيا تباني نبود؟!

پیام خراسان صفر - ابومسلم یک
تباني بود. چرا؟ "‌روشن است، يادتان مي آيد وقتي ميثاقيان بركنار شد، برگي زر كه آن زمان همكار خداداد در پيام بود، در جلسه اي كه بين خداداد عزيزي و مديران باشگاه ابومسلم برگزار شد به عنوان سرمربي ابومسلم آمد،‌ دليل از اين واضح تر! توقع داريد خداداد به برگي زری كه خودش باعث شده سرمربي ابومسلم شود راه ندهد؟!
اما اگر بازي با نتيجه مساوي تمام مي شد، آن وقت آيا تباني نبود؟!

پيام خراسان صفر-ابومسلم صفر
تباني بود. چرا؟ "‌روشن است، يادتان مي آيد وقتي ميثاقيان بركنار شد، برگي زر كه آن زمان همكار خداداد در پيام بود، در جلسه اي كه بين خداداد عزيزي و مديران باشگاه ابومسلم برگزار شد به عنوان سرمربي ابومسلم آمد،‌ دليل از اين واضح تر! توقع داريد خداداد و برگي زر كه خودشان دو تيم را بين هم تقسيم كرده اند جلوي يكديگر بايستند!"
من نه مي گويم تباني بود، نه مي گويم نبود. من مي گويم تباني از آن دست كلماتي است كه بايد آدم را ميخكوب كند، بايد از شنيدنش بترسي، بايد دلت بريزد، زانوهايت بلرزد و چشمان سياهي رود.
ولي نه! مي شنويم و حالمان عوض نمي شود. نه ميخكوب مي شويم، نه دلمان مي لرزد. شايد فقط چشمهايمان سياهي رود كه آن هم علتش تباني نيست، تمارض است!

چاپ شده به تاریخ پنجشنبه دوم آبان 87

Dog-House

2008-10-26T03:26:00.000-07:00

عادل برنامه را با رودربايستي شروع كرد. رودربايستي با فوتسال! اين بود كه مانند كودكي كه براي رسيدن به يك بستني گنده و خوشمزه مجبور به انجام كاري از سر اجبار باشد به صورت كاملا MP3 به حسين شمس و بازكنان فوتسال پرداخت تا هرچه زودتر به بستني بزرگ و قرمز رنگش بعني بحران پرسپوليس و افشين قطبي برسد. آخرين جمله عادل براي خداحافظي با فوتساليستها شاهكار بود "برنامه تازه از الان شروع مي شه " ‌و برنامه نود در واقع از زمان حضور قطبي شروع شد.
عادل از خوردن هفت گل در دو بازي گفت و به ناپديد شدن ابراهيم توره رسيد "توره كجاست ؟‌" ‌قطبي با همان فارسي همچنان بامزه اش جواب داد "توره از من اجازه گرفت بره پيش مامانش" عادل كه از "هيچ" سوژه مي سازد "مامانش" را روي هوا قاپيد و تا ناپديد شدن "سامبو چوجي" و فرستادن "دي كارمو" هم پهلوي "مامانش" پيشروي كرد!
هر چه قطبي به خوبي برنامه و عادل، هر دو را با هم كنترل كرد و براي تمامي سوالات و جنجال هاي نودي! جواب هاي خنثي و بي دردسري داشت، ولي كماكان مانند گذشته به دوستان به قول خودش "شيطاني" سوژه داد، آنجايي كه در جواب اصرار هاي عادل روي توره و‌"‌مامانش" ‌كه پرسيد "اومديم و مامانش رضايت داد و توره برگشت" گفت: "‌يه اصطلاح انگليسي داريم Dog-House اينطوري كه اگه بياد با مصطفوي صحبت كنم، توره بايد بره خونه سگ قطبي" اينجاست كه بايد گفت Oh! MY God (اينو بيشتر به اين خاطر نوشتم كه بگم ديروز Oh! My God چاپ شده بود Oh! My Good و اين چقدر Oh !My Bad بود!)
خونه سگ قطبي؟ اگر خود را به آن كوچه معروف بزنيم و بگوييم در جريان اصطلاح و ضرب المثل و چنين چيزي هايي نيستيم، نور علي نور است و مي شود كلك قطبي را كند! نشان به آن نشان كه وقتي ما متوجه اصطلاح رايج فارسي "فلان كار را حيوان با حيوان نمي كند" نشديم چطور توقع مي رود معني اصطلاح "خونه سگ" آن هم از نوع انگليسي اش را بگيريم! پس واي به حال قطبي كه هم تيمش نتيجه نمي گيرد و هم خودش پشت سر هم توهين مي كند!
پيشنهاد من براي مخالفان قطبي اين است كه بچسبند به همين Dog-House! و از دستش ندهند، چرا كه هواداران همچنان قطبي را مي خواهند و حمايتش مي كنند . 65 درصد "گزينه يك" را براي نظر سنجي عادل sms كردند .
"من مقصرم كه پاي قطبي را به ايران باز كردم."
چرا؟ آهان، فهميدم. مقصرم چون اگر پاي قطبي به ايران باز نمي شد، شايد پاي خودم به جاهاي خوب خوب باز مي شد!
راستي! نظر سنجي نود در چه باره اي بود؟ گزينه يك چي بود؟ 65 درصد كي ها بودند؟ من كي ام؟ تو كي اي؟ اينجا كجاست؟ .... از آقاي مقصر بپرسيد.
"با اينكه حكم سرمربيگري در دستانم بود قبول كردم او بيايد و من دستيارش بشوم، چون هدف من پرسپوليس قوي بود و براي پست و مقام نيامده بودم، فقط براي پرسپوليس و مردم."

چاپ شده به تاریخ چهارشنبه یکم آبان 87

بارساOK , رئال NO !

2008-10-26T02:42:00.000-07:00

مطمئنا اين جمله را بسيار شنيده ايد كه "خنداندن ايراني جماعت كار سختي است." ما ايراني ها به هرچيزي نمي خنديم چرا كه كم و بيش شم طنز و طناري در وجود همه ما هست، به همين خاطر خيلي از مسائل به ظاهر خنده دار برايمان بي مزه و يخ جلوه مي كند و اين موجب مي شود تا كساني يا هنرمنداني كه در اين عرصه فعاليت مي كنند كار بسيار سخت و دشواري داشته باشند چرا كه ضريب موفقيتشان به واسطه مخاطباني سخت گير پايين است، آن عده معدودي كه هم موفق مي شوند، روي لبه تيغ حركت مي كنند و هر آن امكان دارد به ورطه تكرار و يا هجو و لودگي سقوط كنند.
در كنار هنرمندان عرصه طنز اما در فضايي كاملا جدي و متفاوت آدمهايي وجود دارند كه بدون آنكه متوجه باشند، دست هرچه كمدين و كمدي ساز و مهران مديري و عطاران است از پشت چنان بسته اند كه انگار اين بندگان خدا از روز اول هرگز دست نداشته اند!

"براي چارت جديد باشگاه استقلال از چارت منچستر يونايتد، چلسي، بايرن مونيخ و بارسلونا الگو برداري كرديم."

دقت كنيد حتي يكي از اين باشگاههاي نامبرده به تنهايي جوابگوي آنچه كه مي خواسته اند نبوده لذا اجتماع آنها گرفته شده تا شايد نيازشان را برآورده كند! فلسفه اداره باشگاهي مثل منچستر، درصد هم پوشاني آن با باشگاه چلسي، از آن سو فرهنگ مديريتي يك باشگاه آلماني آن هم در حد و اندازه بايرن مونيخ، در كنار سيستم اداره باشگاه بارسلوناي اسپانيا!(Oh! My Good) معيار اين انتخاب ها چه بوده است! چرا منچستر آري، مثلا آرسنال خير؟ چرا چلسي آري، مثلا ليوپول خير؟ ويژگيهاي بارسلون چه بوده كه به اين جمع راه يافته اما باشگاه رئال مادريد اذن دخول نداشته است؟ باشگاههاي ايتاليا به كدامين جرم از اين جمع جدا افتاده اند؟‌
جداي از جنبه طنز داستان كه متاسفانه طنز تلخي است! الگو برداري از هر پديده موفقي اشتباه كه نيست بسيار هم درست است و قابل تقدير، اما به شرط آنكه "چرايي" آن روشن باشد، معيار انتخاب وجود داشته باشد و بسياري مسائل و ريز مسائل ديگر تا منجر به انتخاب كارشناسانه يك الگو شود. گاهي حرفهاي اينچنيني براي بعضي گوشها جواب مي دهد و يا نه اصرار داريم با اشاره به سنگ هاي خيلي بزرگ تاكيد كنيم كه اهل زدن نيستيم.
احتمال اينكه اين چهار باشگاه يكبار ديگر در كنار هم قرار بگيرند شايد فقط در مرحله نيمه نهايي ليگ قهرمانان اروپا باشد و بس! البته سواي از كميته تحقيق و بررسي باشگاه استقلال كه شبانه روز مشغول كند و كاو چارت هاي سازماني منچستر، چلسي، بايرن مونيخ و بارسلون است.

چاپ شده به تاریخ سه شنبه30 مهر87

حکم

2008-10-26T02:35:00.000-07:00

باشگاه استقلال مي تواند تكذيب كند، استقلال تا پيش از بركناري فتح اله زاده نتيجه نمي گرفت، خيلي راحت مي باخت، توپها توي گل نمي رفت، مدافعان ناهماهنگ بودند، اشتباهات فردي زياد بود. استقلال تا پيش از بركناري فتح اله زاده تا انتهاي جدول ليگ پايين رفت و تيم هفدهم ليگ شد.

باشگاه استقلال مي تواند تكذيب كند، استقلال يك روز پس از بركناري فتح اله زاده پوست انداخت، نتيجه گرفت، خيلي راحت برد، توپها توي گل رفت، مدافعان هماهنگ شدند، استقال يك روز پس از بركناري فتح اله زاده 6 گل زد و پله هاي جدول را چند تا يكي بالا آمد، ‌از پنج بازي با فتح اله زاده چهار امتياز و از پنج بازي بدون او يازده امتياز گرفت. باشگاه استقلال مي تواند تكذيب كند.

باشگاه پرسپوليس مي تواند تكذيب كند،‌ پرسپوليس شرايط استقلال با فتح اله زاده را تجربه مي كند، به هيچ تيمي نه نمي گويد، نتيجه نمي گيرد، خيلي راحت مي بازد، مدافعان هماهنگ نيستند، اشتباهات فردي زياد است، پرسپوليس راه رسيدن به خانه هاي پاييني جدول را در پيش گرفته است.

باشگاه پرسپوليس مي تواند تكذيب كند، تصميم گيرنده هاي باشگاه از حضور مصطفوي خوشحال نيستند، همانطور كه از بودن فتح اله زاده خوشحال نبودند، همانطور كه حالا از نبودن فتح اله زاده خوشحال هستند و مي خواهند نصف العيش ديگر را كامل كنند.

باشگاه پرسپوليس مي تواند تكذيب كند، اگر بنا به تغيير و تحولي در پرسپوليس باشد شروع آن از مديريت است و دامن سر مربي را نمي گيرد. با وجود تمام قول و قرار هاي پيش از فصل، كسي براي ماندن قطبي ضمانت نامه كتبي امضاء نكرده اما تغييرات از مديريت باشگاه شروع خواهد شد و تا هر جا مي تواند ادامه داشته باشد. باشگاه پرسپوليس مي تواند تكذيب كند.

باشگاه استقلال و باشگاه پرسپوليس شايد بتوانند فقط تكذيب كنند اما هرگز نمي توانند مانعي براي حكم هاي ناگهاني باشند. حالا ديگر مديران باشگاه مسئول عدم نتيجه گيري تيم هايشان هستند! بركناري سرمربي مد پارسال بود، امسال درب خروجي به روي مديران باز است.
مي گويند كبك ها ديگر سرشان را توي برف نمي كنند، من مي گويم سرمايي شدند! شما اما با خيال آسوده تكذيب كنيد.

چاپ شده به تاریخ دوشنبه 29 مهر 87